Raf Yorumu: eliphly (@eliphly)

“aman, kendini asmış yüz kiloluk bir zenci, üstelik gece inmiş, ses gelmiyor kümesten ben olsam utanırım, bu ne biçim öğrenci? hem dersini bilmiyor, hem de şişman herkesten.” “işiniz öldürmekse ölmekten en çok siz korkarsınız. öldürülmekten mi demeliyim yoksa? peki, öldürülmekten…devamı“aman, kendini asmış yüz kiloluk bir zenci, üstelik gece inmiş, ses gelmiyor kümesten ben olsam utanırım, bu ne biçim öğrenci? hem dersini bilmiyor, hem de şişman herkesten.” “işiniz öldürmekse ölmekten en çok siz korkarsınız. öldürülmekten mi demeliyim yoksa? peki, öldürülmekten diyelim. ölüm korkusu için hiç kimsenin yapabilecek hiçbir şeyi yok. fakat bu sabahtan beri yaşadıklarım bana öyle öğretti ki öldürülmekten korkanların yapabilecek bir tek şeyi var: kendini hapsetmek. mesela kendinizi bir odaya kilitleyip dört duvar arasına hapsolabilirsiniz ya da bir koruma ordusu beslersiniz, etten bir duvarın arkasına hapsolursunuz. ama hem özgür olayım hem de duvarın içindeki gibi güvende olayım diyorsanız size önerebileceğim bir tek hapishane var. kendiniz. bir doktor arkadaşım anlatmıştı. insan korkuya kapıldığında ilkin kendine kaçarmış ve bir süre sonra kendine yepyeni bir alem yaratır orada yaşamaya başlarmış. fakat demişti doktor arkadaşım, insan çabuk sıkılan bir hayvandır. zamanla yalnızlıktan bunalmaya başlar ve gömüldüğü kendisinde yeni yeni insanlar yaratır sonra onlarla dertleşmeye giderek didişmeye ve en sonunda da çatışmaya başlar. peki o zaman ne yapar diye sormuştum, dışarı kaçar demişti. ama artık başka bir insan olarak. yani hamiyet hanım diye biri yoktu. hamiyet hanım, öldürülme korkusuyla delirmiş durumdaki kiralık katil kurban murat’ın zırhıydı. işte benim hayatımı karartan hamiyet hanım paradoksunun sırrı buydu.” “ölümden korkan yaşamdan da korkar. ve korku ruhu kemirir.” “bir gün bir şölene davet edilirsin sonra oraya vardığında bakarsın ki yemek listesinde adın yazılı...” “yaşlanmak gerçekten büyük mucize. ama ben artık ondan daha büyük bir mucizenin olduğunu biliyorum. o da ölmek. çünkü hayat başlayan bir şey olduğu gibi biten de bir şey olmalı. yaşadığınız en iyi seksi düşünün, yediğiniz en iyi yemeği, seyrettiğiniz en iyi maçı. eğer bunlar hiç bitmeyip hâlâ sürselerdi şu anda en iyi değil en sıkıcı olurlardı. hayat da böyle işte. eğer bir noktada bitmezse insanı canından bezdirebilir. iyi ki ölüm var da hayatta her şeyi yerli yerine koyuyor. nasıl diyorlar, yaşasın ölüm.”