Raf Yorumu: Muzaffer (@justmzffr)

Obsession, vizyona girdiği ya da konuşulmaya başladığı dönemde yaratılan o devasa övgü dalgasının ardında, ne yazık ki sinematografik açıdan ciddi şekilde çuvallayan bir yapım. Büyük iddialarla ve parıltılı bir ambalajla önümüze sunulan bu filmin janjanlı örtüsünü kaldırdığımızda, karşımızda abartıldığı kadar…devamıObsession, vizyona girdiği ya da konuşulmaya başladığı dönemde yaratılan o devasa övgü dalgasının ardında, ne yazık ki sinematografik açıdan ciddi şekilde çuvallayan bir yapım. Büyük iddialarla ve parıltılı bir ambalajla önümüze sunulan bu filmin janjanlı örtüsünü kaldırdığımızda, karşımızda abartıldığı kadar iyi bir başyapıt değil, yapısal defolarla dolu bir senaryo enkazı buluyoruz. Metnin ve kurgunun sığlığı, filmin vadettiği o tekinsiz atmosferi taşımaya yetmiyor. Filmin beni en çok yoran ve hikayeden koparan yönü, tahammül sınırlarını zorlayan mantık hataları oldu. Yönetmen ve senarist, sırf karakterleri belli çıkmazlara sokabilmek ya da hikayeyi zorla bir yöne sürüklemek için gerçeklik algısını ve temel mantık kurallarını bodoslama çöpe atmış. Karakterlerin kararları ve olayların akışı arasındaki o organik bağ kopunca, izlediğim şey jilet gibi keskin bir gerilim olmaktan çıkıp zorlama bir tesadüfler zincirine dönüşüyor. Bu yapısal boşluklara bir de tek düze ve sürekli tekrardan ibaret olan replikler eklenince film iyice ritmini kaybediyor. Karakterler aynı kelimelerin, aynı sığ cümlelerin etrafında dönüp dururken, diyaloglar hikayeyi ileri taşımak yerine adeta patinaj yapıyor. Sinematografik dilin bu kadar kısır kalması, filmin o entelektüel derinlik iddiasını tamamen boşa çıkarıyor. Ancak yiğidi öldürüp hakkını teslim etmek gerekirse; filmin tüm bu senaryo gediklerine ve diyalog zayıflıklarına rağmen ayakta kalan, nispeten daha güçlü bir psikolojik yönü var. Film, mantığı ve kelimeleri bir kenara bıraktığı o anlarda, insanın o marazi saplantılarını, içsel çürümesini ve zihinsel kırılma noktalarını deşerken oldukça başarılı. Karakterlerin o marazi tutkularının altında yatan yalnızlık ve kontrolü kaybetme korkusu, görsel dil ve oyunculuk refleksleriyle seyirciye geçmeyi başarıyor. Mekanizmanın dış dünyadaki işleyişi ne kadar kusurluysa, karakterlerin iç dünyasındaki o tekinsiz labirent de bir o kadar etkileyici kurulmuş. Günün sonunda Obsession, sinema tarihinin o kült psikolojik gerilimlerinin yanına yaklaşabilecek bir olgunlukta değil. Kelimelerini tüketen, mantığını kaybeden ama sadece o marazi psikolojik gerilimiyle tutunmaya çalışan, fazlasıyla abartılmış bir deneme. Kafayı o konforlu beklentilerden sıyırıp sadece bir zihinsel çözülüşü izlemek için şans verilebilir; ancak kusursuz bir sinema dili ve sağlam bir mantık örgüsü bekleyenler için salonu hayal kırıklığıyla terk ettirecek bir yapım.