Raf Yorumu: Mehmet (@kaf)

kaf 1 week ago

Spoiler içeriyor "Bir toplum özgürlüğünü bir günde kaybetmez. Bunu küçük tavizlerle, farkına varmadan yapar." Romanın özü bence bu. Çok çok beğendiğim alegorik bir politik distopya roman oldu. Tıpkı Hayvan çiftliği, 1984, Fahrenheit 451 romanları gibi. Kitap; İsmi verilmeyen huzurlu bir adada geçer.…devamı"Bir toplum özgürlüğünü bir günde kaybetmez. Bunu küçük tavizlerle, farkına varmadan yapar." Romanın özü bence bu. Çok çok beğendiğim alegorik bir politik distopya roman oldu. Tıpkı Hayvan çiftliği, 1984, Fahrenheit 451 romanları gibi. Kitap; İsmi verilmeyen huzurlu bir adada geçer. Adada yaşayan insanlar, doğayla uyum içinde, sakin ve özgür bir yaşam sürmektedir. Anlatıcı da bu adanın sakinlerinden biridir. Bir gün ülkenin eski ve güçlü bir Başkanı, adaya yerleşir. İlk başta herkes onu saygıyla karşılar. Ancak Başkan, adanın doğal düzenini beğenmez. Özellikle martıları bir sorun olarak görür ve onlarla mücadele edilmesini ister. Başlangıçta masum görünen bu müdahaleler zamanla büyür. Adanın doğal dengesi bozulur. İnsanlar iki gruba ayrılır. Bir kısmı Başkan'ın kararlarını desteklerken, diğerleri buna karşı çıkmaya başlar. Başkan'ın etkisi arttıkça sadece doğa değil, insanların birbirleriyle olan ilişkileri de değişir. Korku, baskı, sessizlik ve kutuplaşma adanın eski huzurunun yerini almaya başlar. İnsanlar artık düşüncelerini eskisi kadar rahat dile getiremez olur. Roman ilerledikçe, adanın yaşadığı dönüşümün aslında tek bir adaya değil, toplumların nasıl değişebildiğine dair bir alegori olduğu anlaşılır. Livaneli, küçük bir adayı kullanarak iktidarın, korkunun ve sessiz kalmanın bir toplumu nasıl dönüştürebileceğini göstermeye çalışmış. Kitabın en güçlü yanı, bir siyasi görüşü değil, iktidarın doğasını anlatması. Tıpkı George Orwell Hayvan Çiftliği romanında olduğu gibi -İnsanlar özgürlüklerini çoğu zaman zorla değil, güvenlik ve düzen vaadi karşılığında kendileri teslim ederler. Ama kitabı eleştirdiğim taraflar da var. Bence karakterler zaman zaman fazla sembolik. Başkan, sadece bir insan olmaktan çıkıp bir fikrin temsilcisine dönüşüyor. Bu da bazı yerlerde romanı canlı bir hikâyeden çok bir alegoriye yaklaştırıyor. Bir diğer eleştirim de şu: Livaneli bazen mesajını okura fazla açık söylüyor. Ben edebiyatta yazarın biraz geri çekilmesini severim. Okur boşlukları kendi doldursun isterim. Son Ada ise bazı bölümlerde "Bak, demek istediğim bu." diye parmağıyla işaret ediyor gibi hissettirdi.