Raf Yorumu: muhlise (@uzlet)

Spoiler içeriyor Kaybetmeden bilinmeyen kıymet. Hayatında şükredeceği ne çok şey olduğunun farkında olamayan, 'doyumsuzluğun' sınırına ulaşıp ancak ve ancak elinde olanları da kaybedeceği zaman kendine gelen bir kadın Irene. Yaşamını öyle bir alışagelmişlikle sürdürmüş ki, uyuşmuş sinirlerin bir anlık elektrik akımı ile…devamıKaybetmeden bilinmeyen kıymet. Hayatında şükredeceği ne çok şey olduğunun farkında olamayan, 'doyumsuzluğun' sınırına ulaşıp ancak ve ancak elinde olanları da kaybedeceği zaman kendine gelen bir kadın Irene. Yaşamını öyle bir alışagelmişlikle sürdürmüş ki, uyuşmuş sinirlerin bir anlık elektrik akımı ile hareket etmesini andıran 'garip bir hazzın peşinden koşuyor'. Mutlu bir evliliği ve çocukları mevcut ama aynı evin içerisinde o kadar yabancı olarak yaşamışlar ki, bunun ne büyük bir nimet olduğunu kaybetmenin sınırına gelmeden idrak edebilmiş değil. Boşa geçmiş sekiz sene, boşa geçmiş bir ömür. Hiçbir şey hissetmediği biriyle kocasını aldatması ve sadece buluşmaya giderken duyduğu korkudan aldığı garip haz... Uyuşmuş duygularının arasında böyle farklı bir hisse maruz kalmak, zannımca onu kendisine çeken şeydi. Aslında bunu yapmak istemiyor ama yapıyor; çünkü alışagelmişin dışında bir şeyler yaşıyor. Korkunun içerisinde var olan hazza ulaşmayı amaçlıyor. Bu korku onu öldürmüyor ama yaşatmıyor da. Arada kalmışlık hissi onu ayakta tutuyor. Kitabın üzerinde durduğu en belirgin konulardan biri, korkunun yanı sıra belirsizliktir benim nezdimde. Çünkü kitapta Fritz'in ifade ettiği gibi, belirsizlik insanı içten içe çürütür; garip bir korku ile yaşama eğilimine sevk eder. Her daim tetikte olmak sana hissettirir ama hissettirdiği kadar da yormasını bilir. Dikkatimi çeken farklı bir mevzu ise Fritz'in olayı bilmesine rağmen büyük bir yaygara koparmaması. Şahsi düşüncemdir ki böyle bir durumla karşı karşıya kalsam, yapacağım ilk şey boşanma evrakları için harekete geçmek olurdu. Fakat Fritz'in sevgisi buna engel oluyor gibi; pek çözemedim o noktayı. Bu nedenle ona, oynadığı oyunla kendisini açıklamasına müsaade ediyor. Fritz sayesinde Irene, içerisinde bir vicdan mahkemesi kuruyor: Yargılanan kendisi, yargılayan yine kendisi. Durum böyle olunca baştan sona korku, belirsizlik ve vicdan yükünün ağırlığı ile işlediği suçtan bir nevi arınıyor. Esasında metin çok netti ama işlenen duyguların yoğunluğu okuyucunun zihnini yoruyor ve bunun yanında bilinç karmaşasına sebebiyet veriyor. Sağlıcakla Kalın. “içinde hâlâ acıyan bir yer vardı, ama iyi şeyler vaat eden bir acıydı bu, tamamen kapanmadan önce kabuk tutarken yanan yaralar gibi sıcak, ama yumuşak bir acı.”