Raf Yorumu: Razaras (@razaras)

Öyle filmler vardır ki mevsimiyle izlenir. Bence Mayıs Sıkıntısı da onlardan biri. Temmuz sıcağında izleyince filmin o ağır akan ritmi, kırsalın bunaltıcı dinginliği ve insanın içine çöken melankolisi daha da hissediliyor. Film tam anlamıyla bir görsel şölen. Çanakkale Yenice'nin yemyeşil…devamıÖyle filmler vardır ki mevsimiyle izlenir. Bence Mayıs Sıkıntısı da onlardan biri. Temmuz sıcağında izleyince filmin o ağır akan ritmi, kırsalın bunaltıcı dinginliği ve insanın içine çöken melankolisi daha da hissediliyor. Film tam anlamıyla bir görsel şölen. Çanakkale Yenice'nin yemyeşil doğası, meşe ağaçları, tarlalar, toprak yollar... Adeta bir manzara ziyafeti sunuyor. Ama bütün bu güzelliğin içinde kırsal hayatın yalnızlığını ve o tarif edilmesi zor sıkıntısını da iliklerinize kadar hissettiriyor. Aslında film bir şey anlatmıyor. Ya da anlatmaya çalışmıyor demek daha doğru olur. Bir mesaj verme, bir ders çıkarma gibi bir derdi yok. Sadece sizi karakterlerin hayatına sessizce misafir ediyor. Sanırım filmi bu yüzden çok sevdim. Çünkü herkes kendi küçük telaşında... Baba, yıllardır emek verdiği arazisini ve ağaçlarını tapu-kadastro meselesi yüzünden kaybetmemeye çalışıyor. Muzaffer, filmini çekebilmenin peşinde. Hatta bunun için kendi ailesini bile filmin doğal oyuncularına dönüştürüyor. Saffet ise üniversite sınav sonucunu mektupla bekleyen o efsanevi nesilden... Kasabaya sığamıyor; tek hayali İstanbul'a gidip çalışmak, yeni bir hayat kurmak. Küçük Ali'nin dünyası ise çok daha sade. Tek derdi, cebindeki yumurtayı kırmadan taşıyıp müzikli saatini kazanabilmek. Film boyunca dikkatimi çeken bir başka ayrıntı da müzik seçimiydi. Üç Maymun'da Hatice Aslan'ın telefon zilinde defalarca duyduğumuz Yıldız Tilbe – Emi nasıl dönemin ruhunu hissettiriyorsa, burada da müzikli çakmaktan yükselen Lambada melodisi aynı etkiyi bırakıyor. Bence Nuri Bilge Ceylan bu tür küçük ama dönemin hafızasını taşıyan ayrıntıları özellikle seviyor. Hikâyeye doğrudan bir katkısı olmasa da sizi bir anda o yılların atmosferine götürüyor. Bir de filmi daha özel kılan bir tarafı var. Hikâye, Nuri Bilge Ceylan'ın memleketi Çanakkale Yenice'de geçiyor. Filmde izlediğimiz anne ve baba gerçekten onun anne ve babası; Saffet'i canlandıran kişi ise kuzeni Mehmet Emin Toprak. Bugün anne ve babasının da, genç yaşta kaybettiği kuzeninin de artık hayatta olmadığını bilerek izleyince film, kurmaca olmanın ötesinde bir aile albümüne dönüşüyor. Benim için Mayıs Sıkıntısı, büyük olayların değil, küçük hayatların filmi oldu. Belki de bu yüzden, jenerik aktığında akılda kalan şey hikâye değil; rüzgârın sesi, ağaçların gölgesi ve o kasabanın insanın içine işleyen sessizliği oluyo