Raf Yorumu: Sümeyye (@beatrice)

Çoğu zaman tartışmaların nedeni tartışmadan daha küçük oluyor. Kolayca çözülebilecek anlaşmazlıklar iyi iletişim kuramadığımız için dallanıp budaklanıyor. Bu kitap tartışmaları nasıl yönetebileceğimizi, kendimizi nasıl ifade edebileceğimizi ve karşı tarafı nasıl daha iyi anlayabileceğimizin farkındalığını sağlıyor. Kitabı okurken dikkatimi çeken, sık…devamıÇoğu zaman tartışmaların nedeni tartışmadan daha küçük oluyor. Kolayca çözülebilecek anlaşmazlıklar iyi iletişim kuramadığımız için dallanıp budaklanıyor. Bu kitap tartışmaları nasıl yönetebileceğimizi, kendimizi nasıl ifade edebileceğimizi ve karşı tarafı nasıl daha iyi anlayabileceğimizin farkındalığını sağlıyor. Kitabı okurken dikkatimi çeken, sık sık üstünde düşündüğüm 3 konu vardı. Bunlardan ilki duygularımızın sorumluluğunu almak. Genellikle duygularımızı bir olayın sonucu olarak görüyoruz. Ama duygularımız olaydan ziyade olaya olan algımızla ilgili. Kendimizi de buna göre ifade etmeliyiz. Karşı tarafa "kırıldım" demekle "kırdın" demek arasında çok büyük fark var. "Kırıldım" dersek karşı taraf savunmaya geçmez ve bizimle daha kolay empati kurar. Ancak "kırdın" dersek bizimle empati kurmak yerine kendini savunmaya geçecektir. Bunun devamı niteliğinde olan diğer husus ise eleştiri. Yazara göre eleştiri yabancılaşmış ihtiyaçtır. İhtiyaçlarımızı karşı tarafı eleştirerek, suçlayarak ifade edersek karşılanma olasılığı çok düşer. Çünkü yine yukarıda ifade ettiğim gibi karşı taraf savunmaya geçer, kendine odaklanır. İhtiyaçlarımızı net bir şekilde, karşı tarafı eleştirmeden ifade etmek ihtiyaçlarımızın karşılanma olasılığını yükseltir. Üstüne düşündüğüm son nokta ise empati. Kitabı okurken en büyük farkındalığı burada yaşadım sanırım. Hiçbir tartışma, iki taraf da anlaşıldığını hissetmeden, iki taraf da empati yapmadan bitmiyor. Bitmiş gibi gözüken tartışma empati eksikliği yüzünden sık sık tekrar gün yüzüne çıkıyor. Karşımızdakine yeteri kadar empati gösterdiğimizi anlamanın da iki yolu var. Birisi, hem bizim hem de karşı tarafın gözle görülür bir şekilde rahatlamış olması. İkincisi ise konuşmanın akışının durması. Aslında kitap 4 öge üzerinde duruyor. Bu dört ögeyi en başta verip sonrasında detaylandırıyor. Bu 4 öge ise şunlar: 1. Yorum ve yargı katmadan olayı gözlemlemek. 2. Olay üzerine oluşan duygumuzu ifade etmek. 3. Duyguyla bağlantılı ihtiyacımızı dile getirmek. 4. İhtiyaca yönelik istek ve ricada bulunmak. Kitabı herkesin okuması gerektiğini düşünüyorum. Çevremde gözlemlediğim kadarıyla çoğu kişi iletişim kurarken çokça hata yapıyor (ben de dahil). Yaptığımız hataların farkındalığına ulaşmak, daha iyi ilişkiler ve daha derin bağlar kurmanıza yardımcı olacak bir kitap. Sadece okuyup geçerek fayda sağlamak mümkün değil elbette. Notlar alıp sık sık kendimize hatırlatmamız, kendimizi analiz etmemiz gerekiyor.