Sümeyye (@beatrice)

“Okumak istediğim için genellikle ucuz baskısını bularak aldığım kitaplar, yani bugün dolaplarımı dolduran kitapların çoğu, bana ilk on-on iki yıl içinde birkaç şey öğretti: Okun/a/mayan kitap, ölü bir nesnedir, bir yüktür.” — Bilge Karasu Uzun süredir bunu hissediyorum. Kitaplığımda 3-4…devamı

beatrice 10 hours ago

İlk Aşk

Rob Reiner

67 Gönderi

Spoiler içeriyor Aynı çevrede yaşasanız hatta evleriniz karşılıklı olsa bile bir insanla aranızda uçurum olabiliyor. Bu film aşktan ziyade bana insanların birbirlerini anlamaktan ne kadar uzak olduğunu düşündürttü. Bryce ve Juli'ye baktığımızda birbirlerini anlamalarını bekleriz. Aynı çevrede yaşıyorlar, yaşları birbirlerine yakın, özlerinde…devamıAynı çevrede yaşasanız hatta evleriniz karşılıklı olsa bile bir insanla aranızda uçurum olabiliyor. Bu film aşktan ziyade bana insanların birbirlerini anlamaktan ne kadar uzak olduğunu düşündürttü. Bryce ve Juli'ye baktığımızda birbirlerini anlamalarını bekleriz. Aynı çevrede yaşıyorlar, yaşları birbirlerine yakın, özlerinde ikisi de iyi insanlar. Ama Bryce filmin sonlarına kadar Juli'yi anlamıyor. Bu anlaşılmamanın sebebini ise aile yapılarına baktığımızda görüyoruz. Juli hiçbir şeyden korkmayan, açık iletişim kuran ve hayallerini gerçekleştirmek uğruna çabalayan biri. Bu özellikleri ailesinde de görüyoruz. Anne babaları hem kendileri hayallerini takip ediyor (babasının resim yapması gibi) hem de çocukları hayallerini takip ederken onları destekliyorlar (Mark ve Matt'in müzik kariyerlerini desteklemeleri gibi). Aynı zamanda Juli iletişim kurmayı ve ilişki kurmayı da ailesinden öğreniyor. Film boyu ailesi onunla açık iletişim kuruyor. Üzüldüğünde yanında olup duygularını hiçbir zaman küçümsemiyor. Bu davranışları Juli'de de görüyoruz. Juli, Bryce'ı cesurca sevip bir kere bile açık iletişim kurmaktan vazgeçmiyor; onu sevmediğini söylediğinde dahi. Böyle bir ailede büyüyen Juli'nin aksine Bryce o kadar şanslı değil. Ailesindeki en büyük sorun babası. Babası zamanında bir müzik grubunda saksafon çalan ama sonra bu hayalini devam ettirmeye cesareti olmayan biri. Ve bu kendini gerçekleştirememe onda öfke ve nefret hissini ortaya çıkarıyor. Film boyu şikayet ettiği şey Richard Baker'ın resim yapması. Konu apayrı bir şey olsa bile o konunun suçlusu Richard'ın resim yapması oluyor. Bu cesareti Juli'de de gördüğü için içten içe ona da öfkeli. Hatta benzer cesaret Chet'te de var ve babasının onunla ilişkisi de çatışmalı. Bu durumu aslında günlük hayatta da çok görüyoruz. Kendini gerçekleştiremeyen, pişmanlıkları çok olan yaşlıların genç nesile karşı bir öfke ve nefreti oluyor. Bunu yapmayan yaşlılar ise genellikle gençlere karşı daha umutlu oluyorlar. Bryce'ın Juli'yi sevmesi ve anlaması ise Chet'in ona daha farklı bakmayı öğretmesiyle ortaya çıkıyor. Böylelikle film, bir insanın bile düşüncelerimizi, bakış açımızı, hayatımızı ne kadar çok değiştirebileceğini gösteriyor. Kitap okumanın önemi de bence buradan geliyor. Kitaplar sayesinde normal hayatta karşılaşamayacağımız kadar fazla sayıda ve türde insanla tanışıyoruz. Beni daha 18. dakikasında ağlatan sıcacık bir film. Aşkı, arkadaşlığı ve aile bağlarını incelikle, gerçek hayata yakışır şekilde anlatıyor. Oyunculuklar ise muazzam. Juli ve Bryce'ı oynayan oyuncular da çok iyi seçilmiş. Herkese öneririm.

beatrice 4 days ago

Ben O kafatası, o gizli yürek, kanın Hiç görmediğim o yolları, Düşlerin o yeraltı dehlizleri, o Protheus, O iç organlar, o ense, o iskelet. Onların hepsiyim ben. Garip ama, Bir kılıcın, önce altına, sonra külrengine, Sonra da hiçliğe dönüşerek batan…devamı

beatrice 1 week ago

İki Yalnızlık - Latin Amerika’da Roman

Gabriel Garcia Marquez

1 Gönderi

Gabriel Márquez ve Mario Llosa 1967 yılında Lima Ulusal Mühendislik Üniversitesinde José Miguel Oviedo'nun organizasyonunu yaptığı bir söyleşi gerçekleştirir. O dönem Márquez Yüzyıllık Yalnızlık'ı yeni yazmış ve kitap birçok kişi tarafından hayranlıkla karşılanmış; Llosa'nın Yeşil Ev'i ise o yıl ödül…devamıGabriel Márquez ve Mario Llosa 1967 yılında Lima Ulusal Mühendislik Üniversitesinde José Miguel Oviedo'nun organizasyonunu yaptığı bir söyleşi gerçekleştirir. O dönem Márquez Yüzyıllık Yalnızlık'ı yeni yazmış ve kitap birçok kişi tarafından hayranlıkla karşılanmış; Llosa'nın Yeşil Ev'i ise o yıl ödül almış. İki yazarın da coşkuyla karşılandığı bir dönem. Bu kitap ise bu söyleşinin yazıya geçirilmiş hali. Aynı zamanda orada bulunan öğrencilerden alınan görüşler, Llosa'nın Márquez öldükten sonra onun hakkındaki konuşması, fotoğraflar ve röportajlar gibi ekler var. Son zamanlarda en lezzet alarak okuduğum kitaplardan biri oldu. Gabriel'in zihninde dolaşmak, kitaplarını bir de onun gözünden anlamlandırmak, Llosa'nın sorduğu zekice sorular ve aralarındaki dostluk o kadar beni heyecanlandırdı ki. O dönemde yaşayıp bu söyleşiye şahit olmak isterdim. Sadece Gabriel Márquez hakkında da değil bu söyleşi. Latin Amerika edebiyatına uzaktan bakıp belki de hiç duymadığınız yazarları duyuyorsunuz. Bir de o kadar çok Borges'i eleştirdiler ki... Biraz üzüldüm. Borges'in ne kadar iyi bir yazar olduğunu söyleseler ve sık sık okuduklarını itiraf etseler bile iki yazar da onu kendi yaşadığı toplumdan ve gerçeklikten kaçmakla suçluyor. "Açıkçası benim hayranlığımı izah etmekle ilgili bir sorunum yok. Adama hayranım, her gece açar okurum. Hatta Buenos Aires'ten gelirken Toplu Eserleri'ni bavuluma attım, her gün de okuyacağım. İşin garibi, nefret ettiğim de bir yazardır kendisi... Ama gel gör ki meramını anlatırken çaldığı o kemana bayılıyorum. Borges'le aramda tuhaf bir ilişki var: En çok okuduğum, elimden düşürmediğim yazarlardan biri ama belki de en az sevdiğim... Ben Borges'i, o olağanüstü teknik ustalığı için okuyorum. Çünkü o, insana yazmayı, yani meramını anlatmak için gereken o enstrümanı akort etmeyi öğreten bir usta. Bence Borges tamamen zihinsel gerçeklikleri işliyor, bu düpedüz bir kaçış; oysa Cortázar öyle değil." Bu kitapla birlikte bir şey dikkatimi çekti. Gabriel Márquez Yüzyıllık Yalnızlık'ı yazarken ilk aklına gelenin bir olay değil bir karakter olduğunu söylüyor. Bunu daha önce Le Guin'den duymuştum. Bütün yazarlar için böyle mi acaba? "Bir kitap bana bir fikir, bir konu, bir olay, bir toplum veya bir mesaj olarak gelmez, bir insan olarak gelir. Belli bir uzaklıkta, çoğunlukla bir manzara içinde görülen bir insan. Yer oradadır, kişi oradadır. O adamı ben icat etmedim, o kadını ben yaratmadım: Adam veya kadın oradaydılar. Benim işim de oraya gitmek." -Ursula K. Le Guin, Kadınlar, Rüyalar, Ejderhalar "Yüzyıllık Yalnızlık'a dair aklıma düşen ilk şey, bir çocuğu buz görmeye götüren yaşlı bir adam imgesiydi." Heyecanlandığım kitaplar hakkında hislerimin yoğunluğu nedeniyle biraz dağınık yazıyorum. Buraya kadar okuyan varsa yazımın dağınıklığının kusuruna bakmasın.

beatrice 1 week ago

Ormandaki Kalpsiz Ceylan

Mine Söğüt

2 Gönderi

Mine Söğüt’ten okuduğum ilk kitap. Tanışmak için yanlış bir kitap bence. Yazım tarzını ve görüşlerini hissetsem de tam net gözlemleyemedim. Kitap, klasik Pamuk Prenses ve Yedi Cüceler masalını farklı bir şekilde yorumlamış. O masaldaki karakterlerin aslında öyle olmadıklarını, sadece bize…devamı

beatrice 2 weeks ago

Öz Şefkatli Farkındalık

Christopher K. Germer

1 Gönderi

“Farkındalık ne deneyimlediğinizi, onu deneyimlediğiniz sırada bilmektir." Aşırı hevesle başlamıştım kitaba. Hem yazarın Harvard Üniversitesi'nde psikiyatri alanında öğretim görevlisi olması hem de kitaptaki bölüm adlarının ilgimi çekmesiyle bu kitaba başlamıştım. Ama aradığımı bulamadım. Aslında direkt meditasyon üzerine bir kitap. Uygulama…devamı“Farkındalık ne deneyimlediğinizi, onu deneyimlediğiniz sırada bilmektir." Aşırı hevesle başlamıştım kitaba. Hem yazarın Harvard Üniversitesi'nde psikiyatri alanında öğretim görevlisi olması hem de kitaptaki bölüm adlarının ilgimi çekmesiyle bu kitaba başlamıştım. Ama aradığımı bulamadım. Aslında direkt meditasyon üzerine bir kitap. Uygulama odaklı ama bu uygulamalar tek tip. Evet, farklı meditasyon çeşitlerini içeriyor ama meditasyon dışında hiçbir öneri, hiçbir uygulama yok. Uygulamadaki meditasyonların süresi gerçekten uzun. Geneli 20 dakika ya da yarım saat. Düzenli olmasa da 1 yıldır meditasyon yapıyor olmama rağmen bu süreler bana çok fazla geldi. Örneğin ben 15 dakikadan sonra devam edemiyorum. O yüzden hiç fikri olmadan başlayan biri uygulamalarda çok zorlanacaktır. Bir de okuyup meditasyon yapmanın da ayrı bir zorluğu var. Bir buçuk sayfaya varan talimatlar var ve bunları aklınızda tutmanız gerekiyor. Normal olarak aklınızda tutamıyorsunuz ve yaparken bu adımları karıştırıyorsunuz. Bunun yerine meditasyona ilginiz varsa Headspace: Guide to Meditation belgeselini izlemenizi öneririm. Hem sesli talimatla yapmak odaklanmanıza yardımcı oluyor hem de oradaki uygulamalar bu kadar uç sürelerde değil. Diğer yetersiz bulduğum şeyse konulara çok az değinmiş olması. Konu başlıkları çok iyi seçilmiş ve gerçekten faydası dokunabilecek konu başlıkları var. Fakat o kadar yüzeysel işlenmiş ki... Sorsanız bana "Bu konu başlığıyla ilgili aklında ne kaldı?", verebileceğim tek cevap meditasyon yapmak. Örnekler çok az ve verilen deneyler tek tip. Beni daha fazla hayal kırıklığına uğratan bir kitap olmamıştı. Beğendiğim tek şey yazarın acıya bakış açısı oldu. Acı tek başına yıkıcı değildir. Ne zaman dirençle karşılaşırsa işte o zaman ıstıraba dönüşür. William Smith Mutsuz Olmak kitabında diyordu ki mutluluk nefes almak gibidir. Sürekli nefes alamazsınız, nefes vermeniz de gerekir. Ne tamamen mutlu olabiliriz ne de tamamen mutsuz. Bir duyguya ne kadar tutunursak ya da bir duyguya ne kadar direnç gösterirsek o kadar ıstırap çekeriz. Cesaretli olup bütün duyguları hakkıyla yaşamak gerekiyor sanırım. "Acı; bir kaza, bir hastalık ya da sevdiğimiz bir kişinin ölümü gibi elimizde olmayan nedenlerle hayatımıza giren sıkıntılardan kaynaklanan bir duygudur. Direnç; bir acıdan uzak kalmak için bedenimizi kasmak ya da acıyı nasıl yok edeceğimizi kara kara düşünmek için gösterdiğimiz çabadır. Istırap ise acıya direnç gösterdiğimiz vakit ortaya çıkan sonuçtur. Istırap, acımıza katman katman eklediğimiz fiziksel ve duygusal gerilimdir. Bu formülde acıyla ne ölçüde baş edebildiğimiz, ne kadar ıstırap çekeceğimizi belirler. Acıya olan direncimiz sıfırlanınca ıstırabımız da sıfırlanır."

beatrice 2 weeks ago

Pandora'nın Kutusu

Yeşim Ustaoğlu

16 Gönderi

Spoiler içeriyor Bu filmdeki her şey o kadar tanıdık ki: Aile üyelerinin birbirleriyle olan ilişkisi, modern dünyada ayakta kalmaya çalışmaları, onlara biçilen roller, kendi hayatlarını yaşamadan bir şeylerin tutsağı oluşları... Yaşamaya çalışırken bize dayatılan rolleri o kadar çabuk kabul ediyoruz ki! Sürekli…devamı

beatrice 3 weeks ago

Sis

Miguel De Unamuno

3 Gönderi

Okuduğumuz kitaptaki bir karakteri belki de yıllarca zihnimizde tutuyoruz. Hatta bazı karakterler yaşamamızda bize yoldaş oluyor. Onların düşüncelerinden etkilenip kendi düşünce dünyamızı şekillendiriyoruz. Onların yaşadığı hayatı okuyor ve yaşamları bize tecrübe oluyor. Durum böyleyken onların varlığını yadsıyabilir miyiz? Sırf bedene…devamıOkuduğumuz kitaptaki bir karakteri belki de yıllarca zihnimizde tutuyoruz. Hatta bazı karakterler yaşamamızda bize yoldaş oluyor. Onların düşüncelerinden etkilenip kendi düşünce dünyamızı şekillendiriyoruz. Onların yaşadığı hayatı okuyor ve yaşamları bize tecrübe oluyor. Durum böyleyken onların varlığını yadsıyabilir miyiz? Sırf bedene bürünemedikleri için yok diyebilir miyiz? Sis başta evlilik ve aşkı felsefi yönden açıklamaya çalışıyormuş gibi görünüyor. Son 50 sayfayı okuduğunuzda anlıyorsunuz ki asıl konu Augusto'nun kendi varlığına dair kanıt araması. O sevgiyi kendini görünür kılmak için var ediyor. O bütün kadınlara âşık çünkü tek bir kadının zihninde yaşayıp onun unutmasıyla yitip gitmekten korkuyor. Augusto, varlığının kanıtını hatırlanmakla, başkalarının zihninde yer etmekle eş değer tutuyor. En korktuğu şey unutulmak. "Git, git! Ama beni unutma, oldu mu? -Çenesinden tuttu, okşadı- Beni unutma, zavallı Augusto'yu unutma." "Bir gün bir toplantıya katılmıştım, orada bulunanlardan birisi beni tanıyordu, ama selam bile vermedi. Toplantıdan çıkışta bir arkadaşıma yakındım ondan; arkadaşım bana: "Şaşırmayın, kötü bir niyeti yoktu; sizin orada olduğunuzun ayrımında değildi." "Şu hâlde," dedim, "daha büyük bir kabalık yaptı, beni selamlamamakla değil, benim orada olduğumun ayrımında olmamakla."" Kitapta sürekli Descartes'tan bahsedilmesi tesadüf değil. Descartes diyor ki düşünüyorum, öyleyse varım. Augusto da kitap boyu sürekli düşünüyor. Bu durumda onun varlığının kanıtı değil mi bu? Kitabın sonunda Augusto yazarla hesaplaşıyor. O var olmak istiyor. Yazar ise onun yok olduğunu, kendisinin bir yaratımı olduğunda ısrarcı. Augusto bunu yazarı varlığından şüpheye düşürerek kanıtlamak istiyor. "Sevgili Don Miguel'ciğim, -diye ekledi,- gerçekte ne diri ne ölü, var olmayan, kurgusal yaratık ben değil de siz olmayasınız... benim öykümün dünyaya çıkması için bir bahaneden başka bir şey olmayasınız..." Okuduğum en ilginç kitaplardan biri. Herkesin bunu deneyimlemesini isterdim. Acaba başka kendi yarattığı karaktere önsöz yazdıran bir yazar var mıdır?

beatrice 3 weeks ago

Eylüldür. Yedi dağın ardına acı yürür. Yağmurlar yağar bakıra çalan göğün altında Çağın aynalarında yurdumun yüzü durur Eylüldür. Bir güvercin fırtınası dallarda. Yalnızlığın koro halinde yaşanmışlığı vardır Birahanelerde öğrenciler, bin türlü yaralarıyla Elleri titrek, başları önlerine düşmüştür. Eylüldür. Mor bir…devamı

beatrice 3 weeks ago

Aziyade

Pierre Loti

3 Gönderi

Daha farklı bir beklentiyle başlamıştım kitaba. Beklediğimden farklı bir şey bulmamdan ötürü çok keyif alarak okuyamadım. Bir kurgu, bir roman beklentisiyle okuyacaksanız beğenmezsiniz. Kitap mektup ve günlüklerden oluşuyor. Bu günlük ve mektuplar Pierre Loti'nin kendi yaşadıklarına dayanıyor. Konusuna bakınca sadece…devamı