Raf Yorumu: U f u k . (@ufukyesil)

Spoiler içeriyor Frontière(s), daha ilk dakikalarından itibaren temposunu yükselten ve sonuna kadar pek nefes aldırmayan bir film. Kurgusu hızlı, kamerası hareketli, şiddeti ise fazlasıyla açık. Rahatsız edici sahneleri konusunda hiç çekingen davranmıyor. İzlerken aklıma sık sık The Texas Chain Saw Massacre geldi.…devamıFrontière(s), daha ilk dakikalarından itibaren temposunu yükselten ve sonuna kadar pek nefes aldırmayan bir film. Kurgusu hızlı, kamerası hareketli, şiddeti ise fazlasıyla açık. Rahatsız edici sahneleri konusunda hiç çekingen davranmıyor. İzlerken aklıma sık sık The Texas Chain Saw Massacre geldi. Şehirden uzaklaşan gençler, yanlış yerde verilen bir mola, dış dünyadan kopuk yaşayan bir aile, yemek masası ve giderek büyüyen çaresizlik... Benzerlik sadece hikâyede de değil; kirli mekânlar, dar alanlar ve beden üzerinden yaratılan korku da Tobe Hooper'ın filmine selam veriyor gibi. Fakat Frontière(s) bunu 2000'lerin Fransız ekstrem sinemasının çok daha kanlı ve doğrudan diliyle yeniden kuruyor. Filmin politik tarafı ise benim için biraz tartışmalı. Paris'teki toplumsal olaylar, aşırı sağın yükselişi, göçmen gençler ve karşılarına çıkan Nazi geçmişine bağlı aile... Aslında oldukça güçlü bir denklem var. Üstelik Xavier Gens filmi yazmaya, 2002 Fransa Cumhurbaşkanlığı seçimlerinde aşırı sağın ikinci tura kalmasının kendisinde yarattığı korkudan sonra başlamış. Yani politik arka plan tesadüfi değil. Buna rağmen film ilerledikçe bu meselenin vahşetin gölgesinde kaldığını ve anlatıya beklediğim derinliği katamadığını düşünüyorum. Finalde de benzer bir çelişki hissettim. Yasmine bütün bu cehennemden kurtuluyor ama dışarı çıktığında karşısında yine aynı politik düzeni buluyor. Bir yanda aşırı sağcı aileden kaçıyor, diğer yanda radyodan aşırı sağın seçim zaferini duyuyor ve sonunda güvenlik güçlerine teslim oluyor. Güçlü bir fikir, hatta oldukça karamsar bir kapanış; fakat filmin buraya gelene kadar politik meselesini yeterince işlememesi nedeniyle vermek istediği mesaj benim için biraz havada kalıyor. Yine de tür sineması açısından oldukça etkileyici bir iş. Özellikle kamera kullanımı, karanlık ve kirli atmosferi, makyajları ve hiç düşmeyen fiziksel gerilimiyle Xavier Gens'in ilk uzun metrajında ne kadar iddialı olduğunu gösteriyor. Bir de kapanışta çalan A.W.I.M.'in “Kill Me” parçası... Filmin bütün o gürültüsünden sonra gelen melankolik havasına bayıldım. Bittiğinde filmden çok o şarkının içinde kalmış olabilirim. Frontière(s) kusurları olan ama kesinlikle sıradan olmayan; hızlı, vahşi, kirli ve fazlasıyla rahatsız edici bir Fransız korkusu.