Raf Yorumu: offred (@offred)

Bazı şarkılar dinlenmez. Bazı şarkılar insanın kulağına değil, yıllardır konuşmayan yaralarına dokunur. “Ama Babacım” da tam olarak benim için öyle bir şarkı.her açtığımda içimde dolduramadığım bir boşluk oluşur şarkıyı kapatmak isterim.İlk notasıyla beni bugünden alır, çocukluğuma bırakır. Dinlerken büyüdüğümü değil,…devamıBazı şarkılar dinlenmez. Bazı şarkılar insanın kulağına değil, yıllardır konuşmayan yaralarına dokunur. “Ama Babacım” da tam olarak benim için öyle bir şarkı.her açtığımda içimde dolduramadığım bir boşluk oluşur şarkıyı kapatmak isterim.İlk notasıyla beni bugünden alır, çocukluğuma bırakır. Dinlerken büyüdüğümü değil, büyümek zorunda bırakıldığımı hissediyorum. Bazı çocukların babası kahramanı değildir.Bazıları babasının sevgisini uzaktan izleyerek büyür. Bazıları ise aynı evin içinde, sevginin yokluğuyla.ben hep babamla aynı evin içinde birer yabancı gibi yaşayanlardan oldum.babama hiç sarılamadım.bir fotoğrafım olmadı. Bir çocuk, kendini önce babasının gözlerinde tanımaya çalışır. Eğer o gözlerde sevgiyi, gururu ve güveni göremezse, yıllar boyunca aynalara bakarak eksik olanı aramaya devam eder.belkide hep bu yüzden kendimi eksik hissediyorum Sürekli onay bekleyen, terk edilmekten korkan, sevildiğine inanmakta zorlanan, en ufak ilgiyi bile kaybetmemek için kendinden vazgeçebilen biri oldum hep bu yüzden. Hep sevilmek için onay bekledim aslında olduğum gibide sevilebilirdim.ama hep insanların istediği kişi olmaya çalıştım .bir kere bile duymadığım seninle gurur duyuyorum cümlesini hep başkalarından duymak için çabaladım. İnsan büyüdüğünde çocukluğunu geride bıraktığını sanıyor. Oysa çocukluk hiçbir yere gitmiyor. İçimizde sessizce oturuyor.insan hep başının okşanacağı günü hayal ediyor. Hâlâ bir gün anlaşılacağını düşünüyor. Bazı çocuklar hiç çocuk olamıyor. Daha küçük yaşta sessizleşiyorlar. Gülmeyi öğrenmeden susmayı öğreniyorlar. Güçlü görünmeyi, ihtiyaçlarını saklamayı, ağlamamayı öğreniyorlar. Sonra büyüyorlar; kalabalıkların arasına karışıyorlar, Belki de bu yüzden bu şarkı bu kadar ağır geliyor. Çünkü bize kaybettiklerimizi değil, hiç sahip olamadıklarımızı hatırlatıyor. İnsan kaybettiğinin acısına zamanla alışıyor belki. Ama hiç yaşayamamış olduğu bir sevginin boşluğu, yıllar geçse de aynı yerde duruyor. Ve bazı geceler oluyor.Kulaklığını takıp bu şarkıyı açıyorsun. Odanın sessizliği büyüyor. Kimseye anlatamadığın bütün cümleler gözlerinde birikiyor. Ağlamıyorsun belki. Ama içinde bir yer usul usul çöküyor. Sonra şarkı bitiyor. Sessizlik kalıyor. Ve insan anlıyor ki bazı şarkılar aslında hiç bitmiyor. Çünkü onlar çalmayı bıraktığında bile,insanın içinde söylemeye devam ediyor.