offred (@offred)

Görüşmeyeli çok oldu yada olmadı Buralardan fazla uzak kalmadım. Ama yeniden merhaba dostlarım Ortaöğretim KPSS’ydi, YKS hazırlığıydı, kütüphane masalarıydı derken rüyamda bile ÖSYM’yle ilgili şeyler görmeye başladım. KPSS salonuna girerken naif ve umut dolu biriydim; çıkarken ise “Benden bu kadar,…devamıGörüşmeyeli çok oldu yada olmadı Buralardan fazla uzak kalmadım. Ama yeniden merhaba dostlarım Ortaöğretim KPSS’ydi, YKS hazırlığıydı, kütüphane masalarıydı derken rüyamda bile ÖSYM’yle ilgili şeyler görmeye başladım. KPSS salonuna girerken naif ve umut dolu biriydim; çıkarken ise “Benden bu kadar, anam ağladı.” kıvamına gelmiş ruhsuz bir insana dönüşmüştüm. YKS’ye bu kadar çalışsaydım kim bilir neler başarırdım.diyerekten dinlenmeden YKS’ye başlarken buldum kendimi bana sınavın nasıl geçti diye sormayın bayılacak gibi oluyorum tarih batırdı beni düşünmek istemiyorum Şimdi hedefe bilgisayar mühendisliğini koyup dediğim gibi YKS yarışına girdim. Bir yandan da ortaöğretim KPSS’den memur olma ihtimali cebimde duruyor. “Olursa ne âlâ, memur oluruz; olmazsa da nasip Okul bittiğinde 30 yaşında olacağım. Üstüne bir de iki üç yıl işsiz kalıp plazaların gri camlarına bakarak ‘Nerede yanlış yaptık?’ diyeceğim.” diye erkenden işsizlik senaryoları yazmaya başladım. Henüz üniversiteye girmedik ama mezuniyet sonrası işsizlik simülasyonunu kafama sıkıntı yaptım. Bir de hiç hesapta yokken birinden hoşlandım kendisi benim ondan hoşlandığımı bilmiyor ama çok kibar zeki düşünceli bir beyefendi Nasıl biri, nelerden hoşlanır, neye gıcık olur… Her detayını titizlikle öğrenmek istiyorum. sürekli onu düşünüyorum.içimde bir huzursuzluk ve tatlı bir heyecan var .onunla ilgili herşeyi bilmek istiyorum ona yakın olmak istiyorum doğrusu o benden hoşlanıyor mu bilmiyorum benden hoşlanmasına da gerek yok ben bu platonik aşkı sevdim çok sarıyor.iş ciddiye biner üzülürüm beni kırar falan uğraşamam böyle güzel ve zararsız doğrusu Hayatımın bir köşesinde ÖSYM, diğer köşesinde işsizlik korkusu, ortasında da bu beyefendi var. Bu arada Nasılsınız, neler yapıyorsunuz? Özlemişim sizi. Gerçi buralar biraz zincirlikuyu mezarlığına dönmüş gibi. Hani insan uzun bir aradan sonra geri döner de köşe bucak bakınıp tanıdık birilerini arar ya, aradım ama kimse yok gibi bir ıssızlık var havada. Bir zamanlar buralarda dönen muhabbetleri düşününce insan ister istemez merak ediyor: Nereye kayboldunuz yahu? Bu arada arkadaşlar, sel felaketinde Boklu Dere de taştı! biz de alt katı basan boklu su ile evde resmen Titanic sahnesi çektik.

offred 1 month ago

Evimi ocağımı, yuvamın sıcağını Yârimin kucağını bıraktım Her günahın tadına, dünyanın batağına Batacağım kadar battım🎶🎶🎶 Mat çözerken arkada çalan alirıza 🫂fikret sahnesiyle yine duygusallaştık zaten ağlamaya yer arıyorum tam üstüne geldi bu sahne

offred 1 month ago

Babam arkada futbol açmış ben de overthinking köşeme kurulmuşum. O şu an muhtemelen beni süzüp bu kız kiminle mesajlaşıyor aq diye düşünüyor. Bende dahada şüphelensin gıcık olsun diye bişeyler yazayım dedim telefona full odak yalandan gülüş atıyorum rolleniyorum .Bilmiyor ki…devamıBabam arkada futbol açmış ben de overthinking köşeme kurulmuşum. O şu an muhtemelen beni süzüp bu kız kiminle mesajlaşıyor aq diye düşünüyor. Bende dahada şüphelensin gıcık olsun diye bişeyler yazayım dedim telefona full odak yalandan gülüş atıyorum rolleniyorum .Bilmiyor ki kızı kimseyle mesajlaşmıyor, boş boş bir şeyler yazıp sizin kafanızı şişiriyor. Kapalı kapılar ardındaki dertlerimiz adına yazıyorum bunu. Çünkü hepimiz bir şeylerle mücadele ediyoruz. Her evde kimsenin birbirine anlatmadığı küçük büyük dertler var. Bazılarımız geçim derdi yaşıyor, ay sonunu nasıl getireceğini düşünüyor. Bazılarımız hastalıklarla mücadele ediyor, kendi bedeninin içinde kimsenin görmediği bir savaş veriyor. Bazılarımız sevmediği işlerde ömür çürütüyor, her sabah istemediği bir hayata uyanıyor. Bazılarımız sınavlarla, gelecek kaygısıyla, yetişme telaşıyla boğuşuyor. Bazılarımız ailesinin, çevresinin ya da toplumun üzerimize bıraktığı baskılarla mücadele ediyor. Kiminin borcu var, kiminin ölen kaybettiği biri, kiminin anlatamadığı bir derdi. Bazılarımız bir şeyleri düzeltmeye çalışıyor ama nereden başlayacağını bile bilmiyor. Bazılarımız da hiçbir şey olmamış gibi davranıp günü tamamlamaya çalışıyor. Çünkü insan bazen yaşadığı şeyi anlatacak gücü bile kendinde bulamıyor. Aynı sofrada oturup herkesin kendi kafasının içinde başka bir hayat yaşadığı oluyor bazen. Birimiz geleceği düşünüyor, birimiz geçmişi, Gelecek kaygısı diye bir şey var mesela. Nereye gidiyorum, yetişebilecek miyim, herkes bir yerlere gidiyor da ben neden hâlâ peronda bekliyorum diye düşünüyor insan. Sonra geç kalmışlık hissi geliyor. İnsan bazen hayatın kendisini beklemediğini düşünüyor. Ve bazılarımız yalnızlığıyla mücadele ediyor bazılarımız Ya bütün bu çabaya rağmen istediğim yere varamazsam diye düşünüyor Ya uğraştığım kadar karşılığını alamazsam, ya sonunda dönüp kendime bakıp bütün bunlar ne içindi diye sorarsam. Sonra başkalarının hayatlarına bakıyoruz. Biri hayatını düzene sokmuş. Biz de sosyal medyada iki saniyelik bir hikâyeye bakıp kendi hayatımızın kötülüğünü değerlendiriyoruz. Oysa kimsenin içeride ne yaşadığını bilmiyoruz. Gülümseyen insanın gecesini, çok konuşanın sustuklarını, güçlü görünenin yorulduğunu, iyi olduğunu söyleyenin gerçekten iyi olup olmadığını bilmiyoruz. Belki insanlığın en büyük ortak noktası bu. Hepimiz biraz saklıyoruz kendimizi. Çünkü bazen anlatmak yorucu, bazen anlaşılmamak daha yorucu, bazen de insan sadece iyiyim deyip konuyu kapatıyor. O kapının arkasında ne olduğunu kimse bilmiyor. Bazılarımız çok sevdiği insanları kaybetti, bazılarımız henüz kaybetmedi ama kaybetmekten korkuyor. Ben o konuda hep şükretmişimdir, sevdiklerim hâlâ yanımda diye. Ama insan sevdiği şeyleri kaybetme ihtimalini düşündükçe hayatın ne kadar kırılgan olduğunu fark ediyor. Belki de bu yüzden küçük şeyler bu kadar kıymetli. Evden gelen bir maç sesi, akşam içilen bir çay, gece herkes sustuğunda gelen o kısa sessizlik, birinin durup nasılsın demesi. Hayatı kurtarmıyor belki ama insanın nefes almasına yetiyor. Keşke hepinizin derdini anlayabilsem. Keşke elimden gelse de biraz olsun yardımcı olabilsem. Keşke bazen hiçbir şey söylemeden yanınıza oturup sadece sarılabilsem. Çünkü bazen insanın ihtiyacı çözüm değil, birinin yanında olduğunu bilmek.raftaki çoğu kişiyi arkadaşım olarak görüyorum maalesef ben buyum bu kadarım çabuk bağlanır ve değer veririm. Belki hayatın bütün meselelerini çözemeyeceğiz. Belki bazı şeyler istediğimiz gibi olmayacak. Bazı hayaller yarım kalacak, bazı insanlar gidecek, bazı sorular cevapsız kalacak. Bunu kabullenmek biraz can sıkıcı ama hayat zaten çoğu zaman bizim fikrimizi sormadan ilerliyor. Biz de elimizden geldiğince devam ediyoruz. Hepimiz bir maçtayız ve maç bitmediği sürece insanın hâlâ bir şansı var. Belki umut dediğimiz şey de bundan ibaret. Her şeyin düzeleceğine inanmak değil, her şey düzelmese bile yarın yine kalkabileceğini bilmek. O yüzden Kendimize biraz daha merhametli, birbirimize biraz daha anlayışlı olalım. Çünkü herkesin içinde kimsenin görmediği bir hikâye var. Ve belki de hepimizin ihtiyacı olan şey o hikâyeyi tamamen çözmek değil. Bazen sadece kapıyı çalmak.neyse dostlarım umarım hepiniz mücadele ettiğiniz dertlerden kurtulursunuz hayatta hep güzellikler ile karşılaşırsınız buda böyle bi iç dökmeydi💕💖

offred 1 month ago

Offred motivasyonunu kaybetti ve bu da onun iç hesaplaşma gönderisi. Bir zamanlar hedefleri vardı Şimdi hedef görünce koşar adım yolunu değiştiriyor.Eskiden geleceği düşünürdü Şimdi geleceği düşününce bugünün de tadı kaçıyor diye düşünmüyor saldı artık.KPSS kitabını açıyor Beş dakika bakıyor .Sonra…devamı

offred 1 month ago

— Bazen olmaz abi. Hayat bazen olmaz yani. — Ayağın takılır, sana karşı olanları görürsün. Orada bir şey başarırsın, yanında seninle mutlu olanları görürsün. O yüzden her şeyin hayırlısı. — Olanı bir kabul edin abi. Olanda hayır vardır diye düşünürseniz…devamı

offred 1 month ago

Ne söylesen ne beklesen Yaradandan ya da kaderinden Ele geçmez istediğin Uğruna savaş vermediysen🎶🎶 Her şarkı bana seni hatırlatıyor kpss ve ogm memurluk aşk şarkısı bile dinleyemiyorum senin yüzünden neyse ders molası bir şarkı paylaşmak istedim bb

offred 1 month ago

Boklu Dere ve Hayatı Salma Sanatına hoşgeldiniz dostlarım. Uzun zamandır bir şeyler yazmadığımı fark ettim. Kütüphanede sıkılmıştım, kalktım yürüdüm ve kendimi yine Boklu Dere’nin kenarında buldum. İşte yine başlıyorum.Bu aralar hayatı ultra düzey salmışlığım var. Saldım çayıra Mevlam kayıra. Bir…devamıBoklu Dere ve Hayatı Salma Sanatına hoşgeldiniz dostlarım. Uzun zamandır bir şeyler yazmadığımı fark ettim. Kütüphanede sıkılmıştım, kalktım yürüdüm ve kendimi yine Boklu Dere’nin kenarında buldum. İşte yine başlıyorum.Bu aralar hayatı ultra düzey salmışlığım var. Saldım çayıra Mevlam kayıra. Bir süredir hayatımın başında nöbet tutmayı bıraktım. Eskiden her şeyin bir planı olsun isterdim. Nereye gideceğim, ne yapacağım, ne zaman yapacağım, ne zaman düzeleceğim, ne zaman hayatımın rayına oturacağı… Hepsini bilmek isterdim. Sanki hayat bir proje, ben de son teslim tarihini kaçırmış bir öğrenciymişim gibi. Bir şeyleri yetiştirmem gerekiyordu. Bir yaşa kadar şunu yapmalıydım, bir yaştan sonra bunu başarmalıydım, şu tarihte toparlanmalı, bu tarihte başlamalı, öbür tarihte artık bambaşka biri olmalıydım. Sonra bir gün fark ettim: Ben hayatımı yaşamaktan çok hayatımı düzeltmeye çalışıyorum.Her pazartesi yeni hayat, her ay yeni hayat, her doğum günü yeni hayat, her gece saat üçte alınan büyük kararlar… Yarın her şey farklı olacak. Olmadı. İnsan kendine kaç kere yeniden başlayabilir bilmiyorum. Belki insan bilgisayar değildir. Format atınca düzelmiyor. Bazen aynı hatayla açılıyor, bazen daha yavaş çalışıyor, bazen de hiçbir şey olmamış gibi kaldığı yerden devam ediyor.Bir de sürekli gelecekteki kendimizi bekliyoruz. Bir gün param olacak, bir gün taşınacağım, bir gün sevileceğim, bir gün kendimi seveceğim, bir gün sakinleşeceğim, bir gün her şey yoluna girecek. O bir günün peşinde bugünü harcıyoruz. Belki insanın kendine söylediği en büyük yalanlardan biri bu: bir gün. Çünkü o günün gerçekten geleceğine dair elimizde hiçbir kanıt yok. Hayatın bize borçlu olduğu bir düzelme tarihi yok. Kimse sonunda her şeyin güzel olacağını vaat etmedi. Bunu biz birbirimize anlattık, sonra da o hikâyeye inanıp yaşadık. Çocukken büyüyünce her şeyin daha anlaşılır olacağını sandık. Büyüdük. Sadece sorumluluklar büyüdü. Kendimizi hâlâ anlamaya çalışıyoruz.Üstelik bir de başkalarının hayatlarını kendimize kıyaslama tablosu yaptık. Biri evlendi, biri işe girdi, biri yurtdışına çıktı, biri ev aldı, biri hayatının aşkını buldu. Biz kendi hayatımıza bakıp yine geç kaldık dedik. Belki hayatta geç kalmak diye bir şey yoktur. Belki sadece yanlış saate bakıyoruz. Başkasının saatine. Herkes kendi hayatının içinde başka bir zamanda yaşıyor ama biz nedense herkesin aynı takvimde ilerlemesi gerektiğini düşünüyoruz. Sonra da yetişemediğimiz için kendimizi suçluyoruz. Bir de her şeyin bir anlamı olması gerektiğine inanıyoruz. Her ayrılık bir ders, her başarısızlık bir deneyim, her kayıp bizi güçlendiren bir olay, her acı bizi daha iyi bir insan yapan bir basamak. Bazen düşünüyorum da neden? Neden her boktan bir kişisel gelişim cümlesi çıkarmak zorundayız? Bazen bir şey kötü gider ve sadece kötü gider. Bazen biri gider ve gitmiştir. Bazen kaybedersin ve bundan çıkarılacak büyük bir ders yoktur. Bazen bok boktur. Her boku TED konuşmasına çevirmeye gerek yoktur. Belki bazı şeylerin anlamını aramayı bırakmak gerekiyor. Çünkü hayatın büyük bir kısmı açıklamasız. Neden birini sevdiğini bilmiyorsun, neden bazı insanları yıllar sonra bile hatırladığını bilmiyorsun, neden bazı şarkıların seni başka bir zamana götürdüğünü bilmiyorsun, neden bazı yerlere tekrar tekrar gittiğini de bilmiyorsun.Ben mesela yine Boklu Dere’ye geldim. Neden geldiğimi bilmiyorum ama geldim. Burada oturup hayatı düşündüm. Dere akıyor. Kendi halinde. Nereye gittiğini biliyor mu bilmiyorum ama biliyormuş gibi de davranmıyor. Belki Boklu Dere’nin benden daha bilge olmasının sebebi bu. Dere kendisine bakıp neden Boğaz değilim diye düşünmüyor. Boklu. Bunun farkında. Yine de akıyor. İnsan ise kendisine bakıp sürekli başka bir şey olmaya çalışıyor. Daha başarılı, daha mutlu, daha düzenli, daha cesur, daha az kırgın, daha az yalnız, daha çok seven, daha çok sevilen. Sanki insan olmak başlı başına eksik bir proje.Belki değil. Belki biz bozuk değiliz. Belki sadece insanız. Biraz eksik, biraz kararsız, biraz geç kalmış, biraz kırgın, biraz ne yaptığını bilmeden yaşayan canlılarız. Bunda düzeltilmesi gereken ne var? Belki insan kendisini sürekli düzeltmeye çalışmayı bıraktığında ilk defa kendisiyle karşılaşıyor. Çünkü insan kendisini sürekli tamir edilmesi gereken bir eşya gibi görürse bir süre sonra kendi halinden utanmaya başlıyor. Şurası eksik, burası yanlış, bunu da düzelt, biraz daha çalış, biraz daha başarılı ol, biraz daha normal ol. Sonunda insan aynaya bakıp kendisini görmek yerine üzerinde yapılacaklar listesini görüyor.Ben artık biraz o listeyi de saldım. Hayatım yolunda değilse değil. Her şey istediğim gibi gitmiyorsa gitmesin. Belki bazı şeyler hep yarım kalacak. Bazı sorular cevaplanmayacak. Bazı insanlar geri dönmeyecek. Bazı hayaller gerçekleşmeyecek. Ve belki bunların hepsini kabul etmek hayatı düzeltmeye çalışmaktan daha zor ama daha gerçek.Çünkü belki hayatın bir amacı olmak zorunda da değil. Belki dünyaya büyük bir şey bırakmak zorunda değiliz. Belki herkesin hikâyesi büyük bir romana dönüşmek zorunda değil. Belki bazı hayatlar sadece yaşanıyor. Bir çay içiliyor, bir otobüs kaçırılıyor, bir insan seviliyor, bir başkası unutuluyor, bir yere geç kalınıyor, bir yere hiç gidilmiyor, bir gün Boklu Dere’nin kenarında oturuluyor, sonra eve dönülüyor. Ve bütün bunlar olurken hayat, biz ona anlam vermeye çalışsak da çalışmasak da kendi halinde devam ediyor.Belki huzur hayatın temizlenmesini beklemek değildir. Biraz Boklu Dere gibi olmaktır. Boklu olduğunu bilerek akmaya devam etmek. Ben şu an tam olarak bunu yapıyorum. Hayatımı düzeltmiyorum, hayatımı çözmüyorum, kendimi yeniden yaratmıyorum. Bir süreliğine hayatın başında nöbet tutmayı bıraktım. Ne olacaksa olsun. Olursa olur, olmazsa ya nasip. Saldım çayıra Mevlam kayıra.Çünkü belki hayatın görevi bizi memnun etmek değil. Belki bizim görevimiz de onu sürekli düzeltmeye çalışmak değil. Belki yaşamak, bir şeylerin düzelmesini beklemekten vazgeçip düzelmemiş şeylerin arasında da yolunu bulabilmek. Belki hayat düzelmeyecek. Belki zaten hiçbir zaman düzelmedi. Belki biz yıllardır düzelmesini beklerken hayat çoktan yaşanıp gidiyor. Boklu Dere yine akıyor. Ben yine kenarında oturuyorum. Dere benden bir şey istemiyor, ben de ondan. Nereye gittiğimizi bilmiyoruz ama gidiyoruz. Şimdilik bu kadarını bilmek yeter. Gerisi ya nasip.

offred 2 months ago

İyilik Bul, İyilik Yap

Mimi Leder

13 Gönderi

Spoiler içeriyor İyilik Yap İyilik Bul’u izledim.mükemmel bir filmdi .filmi kısaca özet geçeyim konuyu falan Film, Trevor isimli bir çocuğun sosyal bilgiler öğretmeninin verdiği ödev üzerinden ilerliyor. Trevor’dan dünyayı değiştirecek bir fikir bulması isteniyor. O da kendisine yapılan üç iyiliğin karşılığını, o…devamı

offred 2 months ago

Her şeyden önce bilmeni isterim ki sana kırgın değilim. Beni ihbar edeceğini anladığımda, seninle yürüyecek yolumuz kalmadığını artık biliyordum.Ben seni hiç hak etmedim. Hayatınıza değdiğim ilk günden beri siz beni taçlandırdınız, ben size yaprak dökümü manzarası yaşattım. Babana beddua eder…devamı

offred 2 months ago

Yeraltı Canavarı

Ron Underwood

28 Gönderi

bir neslin çocukluk travması ,en azından ayda bir çoğu kanalda geceleri verirlerdi. ben de her seferinde gerilerek izlerdim. film bitince yere basamaz, koltuktan koltuğa atlardım. üst katta oturuyoruz diye sevinir alt kattaki amcamları yemesi sorun olmazdı benim için, benim akraba…devamı