Raf Yorumu: Nubesh (@nubesh)

Spoiler içeriyor Eskiden müzikal filmleri çok severdim ama müzikalden kastım bu filmle hiç uyuşmuyor galiba çünkü daha çok eğlenceli türlerde müzikal görmeye alışmışız bu biraz tuhaf geldi. Mesela trajedik bir olay yaşanıyor, tam o anın şokunu yaşayacağız kadın kalkıp dans etmeye başlıyor.…devamıEskiden müzikal filmleri çok severdim ama müzikalden kastım bu filmle hiç uyuşmuyor galiba çünkü daha çok eğlenceli türlerde müzikal görmeye alışmışız bu biraz tuhaf geldi. Mesela trajedik bir olay yaşanıyor, tam o anın şokunu yaşayacağız kadın kalkıp dans etmeye başlıyor. Hayır bir de böyle bir sahne vardı biraz spoiler olacak ama adam vurulmuş yerde yatarken birden kalkıp dans ediyordu ahhsjsddnfsj o an bi dakika noluyor demiştim. Genel olarak güzeldi aslında yaa ama izlediğim dönemden de kaynaklanıyor olabilir ya da çok odaklanarak izlememiş olabilirim bilmiyorum izlerken sevmediğim bir durum vardı. Zaten bu filmi çeken kişi Dogville'nin de yönetmeniymiş o yüzden adamın mantığını biraz anladım galiba. Filmlerinin rahatsız edicilik düzeyi çok fazla yani ana karakter o kadar çok iyi ki çevreden gelen tüm kötülüklere karşı tek kelime etmiyor bir süre sonra "Yok artık yaa bu kadar da iyi olamazsın." falan demeye başlıyorsun. Bu aşırı iyi olma durumu beni çok rahatsız etti, içimi daralttı hatta şu an yazarken bile dayanamıyorum yani bir insan 'iyi' olur ama bu kadar iyi olmaz bir süre sonra dayanamaz patlar. Fakat bu karakterler sonuna kadar susup haksızlığa boyun eğmeye razı oluyor. Neden çünkü çocuğu için her şeyi yapar neden çünkü affetmek erdemliktir falan filan. Ya ben bıktım artık bu iyi güzellemesinden hem gerçek hayatta hem de filmlerde görmekten. Diğer filmleri öyle mi bilmiyorum ama bu iki karakterden sonra artık bu yönetmenin filmlerine karşı ön yargılı olacağım çünkü beni rahatsız ediyor. Tabii bu demek değil ki filmini anlamadım sadece karaktere göre yorum yapıyorum. Filmi de anladım çok iyi empati de yaptım yeri geldi Selma'ya üzüldüm yeri geldi ben de olsaydım böyle yapabilirdim dedim ve filmin asıl olayının bu karakter olduğunu da biliyorum ama benlik bir film değilmiş. ... Selma Jezkova kalıtsal bir göz hastalığı nedeniyle gitgide görme yetisini kaybetmekteydi ve bu kalıtsal hastalığın oğlunda da olduğunu, ameliyat olmazsa onun da tamamen görme problemi yaşayacağını biliyordu. Ameliyat parası biriktirmek için de bir fabrikada çalışıyor, fabrikadan arta kalan zamanlardaysa tiyatoya gidiyordu. Tiyatro, müzikal artık gittiği yere ne deniyorsa orası onu hayatın zorluklarından biraz da olsa soyutluyordu. Bu arada Selma Çek göçmeni bir kadındı ve Bill ile Linda'nın yanında onların kiracısı olarak kalıyordu. Bu aileyi ilk gördüğümde ne iyi insanlar, Selma'ya çok yardımcı oluyorlar demiştim ama sonlara doğru bu düşüncemi öyle bir değiştirdiler kii.. Bill'e ne kadar saydırdığımı tahmin bile edemezsiniz. Ya kadının oğlu için biriktirdiği paraya göz koymak nasıl bir şerefsizlik? İzlerken çok sinir olmuştum ama Selma'nın susmasına daha çok sinir oldum en azından yakın arkadaşına ya da Jeff'e anlatabilirdi. Ama var yaa Jeff'i cok sevdim sadece izlerken her an bir şey yapacak korkusuyla izliyordum onun dışında hem Selma'nın yanında olması hem de suçsuzluğunu ispat etmeye çalışması çok hoşuma gitti. Adamsın Jeff. Aynı şekilde arkadaşı Kathy'nin de Selma'nın yanında olması, onu yalnız bırakmaması çok hoşuma gitti. ... Son sahne.. Ne kadar ağladım bilmiyorum. Kathy'nin yanına gitmeye çalışması, Selma'nın nefes alamıyorum diye panik olması ve bir anda yerin yarılması. Açıkçası şok oldum ilk defa böyle bir idam sahnesi izledim, beklemiyordum. Hep mutlu sonla bitecek sanmıştım. Gene gözlerinden ameliyat olacak ve Selma'nın yanında olacak hatta Jeff ile mutlu bir yuva kuracak diyordum bu son çok ani gerçekleşti. Gerçi böyle olsaydı bu kadar etkileyici olmazdı.