Raf Yorumu: ... (@prafheimas)

Spoiler içeriyor beyaz balon, çocukluğu bir yetişkin gözünden anlatmaktan çok, dünyayı bir çocuğun gözünden deneyimletiyor. bu yanıyla epey özel bir yapım. tıpkı truffaut'nun dört yüz darbe'si veya piyano piyano bacaksız filmi gibi tunç başaran'ın. film boyunca onun zamanında kalıyor, onun kadar biliyor,…devamıbeyaz balon, çocukluğu bir yetişkin gözünden anlatmaktan çok, dünyayı bir çocuğun gözünden deneyimletiyor. bu yanıyla epey özel bir yapım. tıpkı truffaut'nun dört yüz darbe'si veya piyano piyano bacaksız filmi gibi tunç başaran'ın. film boyunca onun zamanında kalıyor, onun kadar biliyor, onun kadar bekliyor ve yetişkinler dünyasını onun belirsizliği içinden görüyoruz. bu yüzden karşılaştığımız herkes bir an için tekinsizleşiyor; asker de, dükkan sahibi de, yabancılar da... oysa yönetmen bu beklentiyi sürekli boşa çıkarıyor. insanların çoğu kötü değil; yalnızca kendi hayatlarının ve geçim telaşlarının içinde, yine de ellerinden geldiğince yardımcı olmaya çalışan sıradan insanlar. film, farkında olmadan yitirdiğimiz o güven duygusunu usulca yeniden kuruyor. çocuk dünyası ise bambaşka bir zaman duygusuyla işliyor. yetişkin için yol, yalnızca iki nokta arasındaki mesafeyken; çocuk için başlı başına bir keşif alanı. yılan oynatıcısını görme isteği de bunun en güzel örneği. "bana o sokakta olmamam gerektiği söylendi. ben de neye bakmayacağımı çok merak ettim." cümlesi, çocuk ile yetişkin arasındaki mesafeyi tek başına anlatıyor. yetişkin yasağı bir kural olarak görürken, çocuk onu cevaplanmayı bekleyen bir soru olarak algılıyor. onun merakı itaatsizlikten değil, dünyayı ilk kez tanıyor oluşundan doğuyor. filmin sonu da bu yüzden unutulmuyor. razieh ve ağabeyi balığı alıp eve dönebilir, hikaye tamamlanabilirdi. ama kamera onların peşinden gitmiyor, bizi elinde tek bir beyaz balonla yalnız kalan afgan çocukla baş başa bırakıyor. birkaç dakika önce ortak bir sevincin parçası olan çocuk, iş biter bitmez yeniden görünmezleşiyor. insan, çocukların dönüp bir teşekkür bile etmemesine üzülüyor ama onlara da kızamıyor. çünkü çocuklar başkalarının duygularını sezebildikleri kadar, bir sonraki anda kendi sevinçlerine kapılıp her şeyi unutabilecek kadar da çocukturlar. filmin dokunaklı içe işleyen yanı da bu finali oluyor haliyle. herkes evine dönerken sahnede bir beyaz balonlu çocuk bir de biz kalıyoruz hüzünle..