Raf Yorumu: 🌡️ (@ahmeet)

İsim benzerliginden film mi yapılır. Bir de bu kız bana benziyor mu diyor. Aşağı yukarı tüm Japonlar birbirine benziyor zaten. Senaryo baştan kötü olunca işlenişin çok bir önemi kalmıyor. Ünisex bir isim olan İtsuki Fujii sırrını cözmeye çalışıyoruz. Japon kültürüne…devamı

saburo Shunji Iwai Japon sineması için önemli bir yönetmen kendine has bir stili olmasından dolayı otör olarak görülüyor. Bu nedenle bu…devamıShunji Iwai Japon sineması için önemli bir yönetmen kendine has bir stili olmasından dolayı otör olarak görülüyor. Bu nedenle bu paylaşımı okumak şahsen beni üzdü. Kanımca yapılmış en iyi romantik filmlerden biridir. Film, Japon kültürünün duyguları dışa vurmadaki zarafetini, yas tutma ritüellerini; “hissel” bir yolla aktarıyor seyirciye. İlk sahnedeki anma töreninden, filmin geçtiği Otaru limanının karla kaplı atmosferine kadar gösterilen her detay, Japon toplumundaki “gaman” (sabır- katlanma) ve enryo (çekingenlik- duygusal mesafe) kavramlarının somut bir yansıması olarak görülüyor.. Toplumsal düzenin getirdiği bu duygusal ketumluk, karakterin/karakterlerin acılarını ve sevgilerini yüksek sesle haykırmak yerine (burası önemli, zira toplumların -kültür ve din olmak üzere- çeşitli tepki verme biçimleri vardır), kağıda kelimeler dökerek -kısmi olarak ritüel bir biçimde- rahatlarlar.. bu durum geleneksel değerler ile modern kent yaşamı arasında sıkışmış 90’lar Japonya’sında el yazısı ve mektupların, sadece bir iletişim aracı değil, karakterlerin “bastırılmış iç dünyalarını” ve “toplumsal normlar” sebebiyle zamanında dile getiremedikleri hakikatleri birbirlerine aktardıkları kutsal birer duygu köprü olarak kabul edilir. Filmde zaman, doğrusal bir çizgide akmaktan ziyade geçmiş ile bugün arasında, hafızanın ve nostaljinin şekillendirdiği (donmuş) bir olgu olarak işleniyor. Otaru’nun bitmek bilmeyen kar yağışı, geçmişte kalmış duyguların ve zamanın adeta dondurularak saklandığı bir zamansızlığı simgeliyor. Baş karakter Hiroko’nun, ölen nişanlısı erkek Itsuki’nin lise yıllığında bulduğu adrese gökyüzüne ulaşması umuduyla mektup yazması, zamanın unutuşa karşı direnişidir aslında.. Geçmiş, kadın Itsuki’nin lise anılarını adım adım hatırlamasıyla yeniden inşa edilir; bu sırada “zaman”, kayıpların acısını unutturan değil, unutturulan sevgileri su yüzüne çıkaran iyileştirici bir mekana dönüşür. Zamanın bu döngüsel yapısı, ölümün getirdiği mutlak sonu askıya alarak hayatta kalanların geçmişle helalleşmesine ve duygusal bir zaman kayması içinde kendi kimliklerini bulmalarına imkan tanır. Hikayenin temelini oluşturan isim benzerliği ve karakterlerin fiziksel benzeşimi, tesadüf kavramını (farklı bir açıdan da ele alınabilir) basit bir senaryo aracı olmaktan çıkarıp varoluşsal bir sorgulamaya dönüştürür. Hiroko ile kadın Itsuki’nin aynı yüzde buluşması, toplumsal bağlamda bireyin ikame edilebilirliği veya eşsizliği üzerine sorgulatıyor. Hiroko, erkek Itsuki’nin kendisine olan aşkının gerçekten kendisi için mi yoksa geçmişteki ilk aşkının silueti olduğu için mi var olduğunu sorguluyor.. kadın Itsuki ise tesadüfler zinciri sayesinde kendi geçmişinde fark etmeden yaşadığı bir aşkın izlerini sürüyor. Bu tesadüfler, Japon kültüründe ve felsefesinde nesnelerin ve anların geçiciliğine duyulan hüznü ifade eden “Mono No Aware” anlayışıyla örtüşür. Tesadüf, kaderin karakterleri iyileştirmek için kurguladığı sessiz bir müdahale olarak aktarılmış.. Aşk perspektifinden bakıldığında film, imkansızlık ile imkanlılık arasında büyüleyici bir denge kuruyor. Erkek Itsuki’nin kadın Itsuki’ye duyduğu aşk, zamanında dile getirilemediği, ergenlik utangaçlığıyla kütüphane kartlarının arkasına gizlendiği ve nihayetinde ölümle noktalandığı için görünürde tamamlanamamış, imkansız bir aşktır. Hiroko açısından da ölmüş bir adamın gölgesiyle yaşamak ve o sevgiyi sürdürmeye çalışmak imkansız bir bağlılıktır. Ancak yönetmen Iwai, bu imkansızlığı hafıza ve kabulleniş yoluyla imkanlı bir içsel huzura dönüştürmüş.. Son olarak dağda yankılanan "Ogenki desu ka?" haykırışı, imkansız bir aşkın yasını bitirip onu güzel bir anı olarak serbest bırakmanın, yani sevgiyi kabulleniş üzerinden imkanlı kılmanın ifadesidir. Kütüphane kartının arkasındaki portreyle tamamlanan bu yolculuk, aşkın fiziksel bir kavuşmaya değil, hatırlamanın ve yüzleşmenin dönüştürücü gücüne dayandığını kanıtlıyor. Bu yorumla birlikte bir filmi nasıl izlememiz gerektiğini öğrenmiş oluyoruz. Umarım tekrar edip seversin. Son derece kaliteli bir yapım.

2w 2 beğeni Yanıtla like icon

—— Yanıtları gör (3)

shanghai Gt?

2w Yanıtla like icon

—— Yanıtları gör (1)

bvgras wolverineh gönderiyi görmesin

2w Yanıtla like icon

—— Yanıtları gör (4)