Raf Yorumu: mervenurkrca (@mervenurkrca)

### Şölen Film Eleştirisi *Şölen*, Dogma 95 çekim tekniğinin gerçekçiliğini çok iyi yansıtan, psikolojik ve sosyolojik alt metinleri güçlü bir film. Filmde özellikle aile içindeki hiyerarşi, üst tabakanın kendi rahatını bozmamak için gerçeğe gözlerini kapatması ve bu düzenin dışında kalan…devamı### Şölen Film Eleştirisi *Şölen*, Dogma 95 çekim tekniğinin gerçekçiliğini çok iyi yansıtan, psikolojik ve sosyolojik alt metinleri güçlü bir film. Filmde özellikle aile içindeki hiyerarşi, üst tabakanın kendi rahatını bozmamak için gerçeğe gözlerini kapatması ve bu düzenin dışında kalan insanların gerçeğe daha fazla sahip çıkması dikkatimi çekti. Filmin başında Christian'ın tek başına yürüyerek eve gelmesi ve daha sonra arabaya alınması, aslında filmin sonunda ortaya çıkacak olayların küçük bir habercisi gibi. Christian eve sadece bir aile üyesi olarak değil, yıllardır bastırılmış bir gerçeği de beraberinde getirerek dönüyor. Baba karakteri ise evdeki otoritenin ve düzenin temsilcisi. Siyah ayakkabı istemesi gibi küçük ayrıntılar bile onun kontrolcü yapısını gösteriyor. Christian'ın yaşadığı istismarı açıklamasıyla birlikte bu otorite sarsılmaya başlıyor. Fakat insanların hemen ona inanmaması bence filmin en önemli noktalarından biri. Çünkü Christian'a inanmak, sadece onun anlattıklarını kabul etmek değil, aynı zamanda babanın kurduğu bütün düzeni sorgulamak anlamına geliyor. Christian'ın konuşmaya kart oyunu üzerinden başlaması ve kız kardeşinin mektubunun sıcak-soğuk oyunuyla bulunması da gerçeğin doğrudan ortaya çıkamadığını gösteriyor. Gerçek sürekli evin içinde, fakat herkes ona bakmak istemiyor. Hizmetlilerin ve kız kardeşin siyahi sevgilisinin Christian'a inanması da çok önemli. Özellikle sevgilinin aileye uygun olmadığı defalarca söylenmesine rağmen onun Christian'ın yanında durması büyük bir ironi yaratıyor. Ailenin içinde olanlar gerçeği reddederken, dışarıda bırakılan insanlar gerçeğe sahip çıkıyor. Anne ise babadan farklı bir yerde duruyor. Gerçek ortaya çıktıktan sonra masada kalmaya devam ediyor. Baba ise sonunda masadan kalkıyor. Bence filmin en önemli anı burası. Çünkü masa sadece yemek yenilen bir yer değil, ailenin düzenini ve hiyerarşisini temsil ediyor. Babanın masadan kalkması, onun bu düzenin merkezindeki konumunu kaybetmesi anlamına geliyor. Dans sahnesi de bu kırılmanın bir parçası. İnsanların zincir şeklinde dans etmesi, herkesin hâlâ aynı düzenin içinde birbirine bağlı olduğunu düşündürüyor. Yani gerçek ortaya çıksa bile sistem tamamen ortadan kalkmıyor. Bu yüzden *Şölen* bana göre sadece bir aile dramı değil. İnsanların kendi konforlarını korumak için gerçeği nasıl görmezden gelebildiğini ve bir düzenin, o düzenin merkezindeki kişi sarsıldığında nasıl çatlamaya başladığını anlatıyor. Filmin en sevdiğim tarafı da gerçeğin ortaya çıkmasını mutlu bir son gibi göstermemesi. Gerçek söyleniyor ama herkes değişmiyor; sadece baba artık masada oturamıyor.