Raf Yorumu: U f u k . (@ufukyesil)

Beklediğimden çok daha başarılı ve düşündüğümden çok daha derinlikli bir film çıktı karşıma. Elbette fazlasıyla korkutucu, vahşi ve yer yer gerçekten izlemekte zorlandığım sahnelere sahip. Özellikle çocuklara yönelik şiddetin bu kadar açık biçimde gösterilmesi benim için filmin en rahatsız edici…devamıBeklediğimden çok daha başarılı ve düşündüğümden çok daha derinlikli bir film çıktı karşıma. Elbette fazlasıyla korkutucu, vahşi ve yer yer gerçekten izlemekte zorlandığım sahnelere sahip. Özellikle çocuklara yönelik şiddetin bu kadar açık biçimde gösterilmesi benim için filmin en rahatsız edici tarafı. 1993'te böyle bir filmin bu kadarını gösterebilmiş olması bile başlı başına tartışmalı; bugün çekilse aynı şekilde yapılabileceğini, hatta yapılması gerektiğini hiç düşünmüyorum. Anthony Wong ise filmi bambaşka bir yere taşıyor. Katil Wong Chi Hang rolüne o kadar oturmuş ki, karakterin sessizliği, bakışları ve kontrolsüzlüğü filmin en güçlü taraflarından birine dönüşüyor. Bu performansıyla Hong Kong Film Awards'ta En İyi Erkek Oyuncu ödülünü alması da hiç şaşırtıcı değil. Filmin ilginç taraflarından biri de vahşetin yanında polisiyeyi ve kara mizahı kullanması. Polislerin zaman zaman neredeyse karikatürleşen hâlleri, filmin korkusuyla tuhaf bir tezat oluşturuyor. Üstelik kadın polis Bo üzerinden de eril bir çalışma ortamında var olabilmek için nasıl daha sert, daha “erkek” bir kimliğe bürünmek gerektiğini görüyoruz. Taciz, şiddet ve küçümsenme biçimleri filmin arka planında ayrıca dikkat çekiyor. Bir yandan da güzellik ve beden algısına dair küçük ama önemli dokunuşlar var. Yani film sadece “bir katil insanları öldürüyor” hikâyesinde kalmıyor; dönemin toplumsal yapısına, polis kültürüne ve erkeklik biçimlerine de bakıyor. Teknik olarak yılı düşünüldüğünde oldukça güçlü. Kirli görüntüsü, sert ışığı ve özellikle şiddeti saklamayan kamera kullanımı filmin gerçeklik hissini artırıyor. Zaten film, 1990'ların Hong Kong Category III sinemasının en bilinen örneklerinden biri hâline gelmiş durumda. Beni en çok düşündüren ise şu oldu: Bir film bu kadar rahatsız edici olabilirken aynı zamanda bu kadar çok şey söyleyebilir mi? The Untold Story için cevabım galiba evet. Ama bazı şeyleri göstermekle eleştirmek arasındaki çizgiyi de sürekli sorgulatan bir film. Kolay izlenen bir iş değil. Hatta bazı sahneleri gereğinden fazla. Ama bitirdiğimde aklımda kalan yalnızca vahşet olmadı; filmin kendisiyle kurduğu o tuhaf, karanlık dünya oldu.