Raf Yorumu: U f u k . (@ufukyesil)

Michael Kumpfmüller’in “Ah, Virginia” kitabını Bir Kutu Kitap gönderimiyle amaç edinip bitirdim. Feminist dalganın öncülerinden Virginia Woolf’u böyle okumak benim için oldukça ilginç bir deneyimdi. Kumpfmüller, Woolf’un hayatının son dönemine odaklanırken özellikle Leonard’la ilişkisini, aralarındaki yakınlığı ve mesafeyi sürekli anlatının…devamıMichael Kumpfmüller’in “Ah, Virginia” kitabını Bir Kutu Kitap gönderimiyle amaç edinip bitirdim. Feminist dalganın öncülerinden Virginia Woolf’u böyle okumak benim için oldukça ilginç bir deneyimdi. Kumpfmüller, Woolf’un hayatının son dönemine odaklanırken özellikle Leonard’la ilişkisini, aralarındaki yakınlığı ve mesafeyi sürekli anlatının radarında tutuyor. Birbirlerini seviyorlar mı, birbirlerinden uzaklaşıyorlar mı, birbirlerine ne kadar ulaşabiliyorlar? Bu sorular kitap boyunca hep bir şekilde hissediliyor. Bunun yanında kadın bedeni, yaşlanma, arzu, hastalık, yalnızlık ve ölüm isteği kitabın temel damarlarını oluşturuyor. Virginia’nın zihnindeki gelgitleri takip ederken ölüm düşüncesinin yalnızca bir son değil, zaman zaman bir kaçış, hatta üzerinde düşünülen bir ihtimal olarak nasıl yer ettiğini görmek oldukça çarpıcı. Kitabın dili ise Woolf’un dünyasına yakışır biçimde içe dönük ve sezgisel. Büyük olaylardan çok küçük anlara, bakışlara, bedenin hislerine ve zihnin kendi içinde dolaşmasına yaslanıyor. Bu yüzden klasik bir biyografiden ziyade Virginia Woolf’un son dönemine içeriden bakmaya çalışan edebi bir kurgu olarak okumak daha doğru geliyor bana. Ve final… Anlatının son bölümünde Leonard’ın perspektifine geçilmesi beni gerçekten tuhaf hissettirdi. Çünkü kitap boyunca Virginia’nın zihnine bu kadar yaklaştıktan sonra onun sesi bir anda kesiliyor ve geride kalan Leonard’ın dünyasına geçiyoruz. Virginia’nın ölümü o ana kadar içeriden, zihinsel ve neredeyse soyut bir deneyimken; Leonard’ın gözünden bir anda somutlaşıyor. Virginia sustuğunda, geride kalanların hikâyesi başlıyor. Belki de kitabın bende bıraktığı en güçlü his tam olarak buydu. Virginia’yı yalnızca ölümüne yaklaşan bir yazar olarak değil; kendi bedeniyle, arzularıyla, ilişkileriyle ve zihniyle mücadele eden bir kadın olarak okumak… Ve sonunda onun ardından kalan bir adamın sessizliğine bırakılmak. Benim için buruk, mahrem ve yer yer oldukça rahatsız edici bir Virginia Woolf portresi oldu.