Raf Yorumu: reabisya (@reabisya)

Spoiler içeriyor Uzun zamandır erteliyordum. Birkaç kez başlamayı denemiştim aslında ama başı ilgimi çok cezbetmiyordu. Klasik bir polisiye dizisi bakış açısıyla bakıyordum açıkçası. Matthew McConaughey'in oyunculuğunu özlediğim için tekrar şans vermek istedim. Ve uzun zamandır hiç olmadığı kadar bir şeye odaklanmış buldum…devamıUzun zamandır erteliyordum. Birkaç kez başlamayı denemiştim aslında ama başı ilgimi çok cezbetmiyordu. Klasik bir polisiye dizisi bakış açısıyla bakıyordum açıkçası. Matthew McConaughey'in oyunculuğunu özlediğim için tekrar şans vermek istedim. Ve uzun zamandır hiç olmadığı kadar bir şeye odaklanmış buldum kendimi. Bir gün içinde bitirdim. Dizinin bu kadar etkisi altına alma sebebinin sadece olay sonuç çizgisinde dayanmadığı için olduğunu düşünüyorum. Çünkü her karakter kendine has bir derinlik ve bakış açısı ile doluydu. Dizinin merak unsuru sadece cinayet değildi. Karakterleri analiz edip anlamaya çalışmak da zor ve haz vericiydi. Şu an hâlâ karakterlerin felsefelerini, düşündüklerini tam olarak anladığımı düşünmüyorum. Biraz inceleme okuyacağım. Mesela sezonun son sahnesinde Rust'un aydınlığın kazandığını düşündüğünü söylemesi bana çok garip gelmişti. Kendisini anladığım kadarıyla Marty'in karanlığın daha geniş yer kapladığı fikrine katılmasını beklemiştim. Bu karakterin bir kırılmasıydı. Yine son sahnede bahsettiği ölmek üzere olduğu kendini karanlığa bıraktığı sırada kızının ve babasının sevgisini hissettiğini söylemesi ve ilk kez duygularını bu kadar açıkça göstermesi de mantıkçı bakış açısına göre tezattı. Ya da mantığının yine devredışı kaldığı Maggie ile olan kısa yakınlaşma sahnelerinde de karakterin içindeki iptidai duyguların açığa çıktığını gördük ve ne kadar mantıkçı bir karakterle karşı karşıya olsak bile duygusal kırılmaların yine de mevcut olup işlenmesi bence diziyi daha da gerçekçi bir noktaya götürmüştü. Karakterleri bu verdiğim örneklerle tek bir yere kategorize edip yerleştiremedim. Tıpkı gerçek hayattaki gibi. Karakterler genel ölçüde birbirine zıt gibiydi. Mesela Rust ne kadar kendini hayata karşı emin ve ulaşılamaz konumlandırdıysa,dışarıdan gördüğümüz kadarıyla, Martin'in ise daha muğlak ve sezgisel davrandığını görüyoruz. Rust birkaç kırılma dışında genel olarak tahmin edilebilir davranmışken Martin'in duygularının sürükleyişiyle hareket etmesini izledik hep. Ek olarak son zamanlarda kafamı çok kurcalayan bir şeyi de eklemek istiyorum. Dizide Tuttle ailesi güçlü olan, erişilmez konumda olan yaptıkları tüm kötülükleri korkuyla susturan ve gizleyen bir aileydi. Diziyi izlerken dahi yani kurgusal dünyada dahi içimden geçen düşünce ne yapılabilir ki, nasıl engelleyeceksin ama bunlara göz mü yumalım şimdi minvalindeydi. Ne kadar korksak bile hissedebiliyoruz ama sorun şu an herkesin korkup harekete geçememesi. Çoğu yerde karakterlerin yerine koydum kendimi. İğrendiğim ve sesimi çıkarmak istediğim çoğu yerde çok da korktuğunu fark ettim. Korku, elindekileri kaybetme korkusu, hayat korkusu, daha kötü bir duruma geçme korkusu. Bu gerçekten çok üzücü, belki de korkuyla susturulduğumuz alanları sığınak yapmışızdır bu kadar sürede, bu kadar zamanda sadece harekete geçmemeyi öğrenmişizdir. Günümüzün genel sorunun bu olduğunu düşünüyorum artık cesur değiliz. Sadece kendi konumumuzun ve hayatımızın ne olacağıyla ve nasıl etkileneceğiyle ilgileniyoruz. Sosyal medyadan çıkarmaya çalıştığımız sesler belki vicdanımızın bir yansıması fakat ne yazık ki bizleri bir yere götürmüyor. Karakterleri bu açıdan çok cesur buldum ve örnek almaya çalışacağım ama işte sığınaktan çıkmak biraz zor sanırım. Bulduğum bazı incelemeleri okuduktan sonra belki biraz ekleme yaparım. Benim düşündüklerim bunlardı. Şimdilik sadece ilk sezonu izledim. Canım sıkıldıkça ağır ağır devamını da izlerim belki. Mutlaka izleyin.