Raf Yorumu: Evren (@evrenden)

Masumlar’da beni en çok etkileyen düşüncelerden biri, insanın kendisini neden tam anlamıyla bulamadığı üzerine kurulu. İnsan, içinde bulunduğu şeyin bütününü kavrayamıyor; bütünü görebilmek için onun dışına çıkmak gerekiyor. Fakat insan kendi varlığının dışına çıkamadığı için kendisine de bütünüyle dışarıdan bakamıyor.…devamıMasumlar’da beni en çok etkileyen düşüncelerden biri, insanın kendisini neden tam anlamıyla bulamadığı üzerine kurulu. İnsan, içinde bulunduğu şeyin bütününü kavrayamıyor; bütünü görebilmek için onun dışına çıkmak gerekiyor. Fakat insan kendi varlığının dışına çıkamadığı için kendisine de bütünüyle dışarıdan bakamıyor. Belki de bu yüzden insan kendisine hep biraz uzak ve tanımsız kalıyor. “Yokluğa yaklaşmadıkça varlığın anlamına erişemeyiz” düşüncesi de bunu tamamlıyor. Ölüm, hayatın karşıtı olmaktan çok, onun sınırını görünür kılıyor. Bir şeyin anlamını ve değerini bazen ancak ondan uzaklaştığımızda ya da yokluğuyla karşılaştığımızda fark ediyoruz. İnsanın kendisini tanımasında başka insanların rolü de burada ortaya çıkıyor. Kendi dışımıza çıkamıyorsak, bunu başkalarının üzerinden yapıyoruz. Başka bir insanda daha önce kendimizde fark etmediğimiz bir duyguya, davranışa veya özelliğe rastladığımızda aslında kendimizden bir parçayla karşılaşıyoruz. Bazı insanlara açıklayamadığımız biçimde yakınlık duymamızın sebebi de bu olabilir: Onlarda bize tanıdık gelen, fakat kendimizde henüz adını koyamadığımız bir taraf görüyoruz. Bu nedenle insanın başka insanlara ihtiyacı yalnızca sosyal bir ihtiyaç değil; kendisini anlayabilmesinin de bir koşulu. Yalnızlık insanı düşünmeye ve kendi içine dönmeye itebilir, fakat sürekli aynı bakışın içinde kalmak insanın kendisini aşmasını sağlamıyor. Başkaları ise bize kendi sınırlarımızın dışından bakabileceğimiz bir mesafe sunuyor. Sonuçta insan, kendisini yalnızca kendi içinden tanıyamıyor. Başkalarının varlığı, duyguları ve hikâyeleri üzerinden kendisindeki parçaları fark ediyor. Belki de insanın kendi başına var olamamasının en temel nedenlerinden biri bu: Kendimizi görebilmek için, bir ölçüde kendimizden başka insanlara ihtiyaç duyuyoruz. Kitap bir şeyi direkt anlatırken fark etmemiz gereken şeyleri ansızın gelen küçük bir kıvılcım gibi hissettiriyor