Raf Yorumu: Insomnia (@insomnia)

Arkadaşımla beraber izlemiştik ve ben çok beğenmiştim. İlk bakışta sevimli bir animasyon izlenimi veriyor ama filmin içine girdikçe bunun çocuklara yönelik basit bir hikaye olmadığını anlıyorsunuz. Hatta yer yer o kadar hüzünlü ve hayatın gerçeklerine yakın ki, “animasyon” kelimesi filmin…devamıArkadaşımla beraber izlemiştik ve ben çok beğenmiştim. İlk bakışta sevimli bir animasyon izlenimi veriyor ama filmin içine girdikçe bunun çocuklara yönelik basit bir hikaye olmadığını anlıyorsunuz. Hatta yer yer o kadar hüzünlü ve hayatın gerçeklerine yakın ki, “animasyon” kelimesi filmin anlattıklarını tanımlamak için yetersiz kalıyor. Stop-motion tekniğiyle yaratılmış bu dünya, karakterlerin fiziksel görünümlerinden çok ruh halini anlatmak için kullanılıyor. Özellikle karakter tanımındaki kusurlar, karanlık atmosfer ve detaylı el işçiliği, hikayenin melankolik tonuyla çok iyi örtüşüyor. Görsel olarak biraz tuhaf, biraz gotik ve yer yer absürt; ama tam da bu yüzden kendine has bir kimliği var. Grace’in üzerinden yalnızlığın insanı nasıl içine kapatabildiğini, kayıpların bizi nasıl değiştirdiğini ve geçmişe tutunmanın bazen yaşamaya engel olabileceğini izliyoruz. Salyangoz imgesi burada boşuna değil: Grace dünyaya karşı kendini korumak için kabuğuna çekiliyor. Fakat film bize asıl meselenin kabuğun içinde güvende olmak değil, bir noktada o kabuktan çıkayı göze alabilmek olduğunu anlatıyor. Film hayatı romantize etmiyor. Her şeyin bir anda düzeleceğini, bütün yaraların kolayca iyileşeceğini söylemiyor. Bunun yerine hayatın acısıyla, kayıplarıyla ve saçmalıklarıyla birlikte devam edebileceğini gösteriyor. Üstelik bunu ağır bir dram şeklinde değil; kara mizah, absürt karakterler ve yer yer gerçekten tatlı anlarla dengeliyor. Bu yüzden film hem güldürüyor hem de birkaç dakika sonra insanın içine oturan bir cümle bırakabiliyor. İnsan bazen hayatın kendisinden değil, yeniden incinmekten korktuğu için yaşamaktan vazgeçiyor. Ve iyileşmek her şeyi unutmak değil; geçmişin ağırlığını taşıyabildiğin halde yoluna devam edebilmek. Stop-motion animasyona biraz mesafeliyseniz bile şans vermenizi kesinlikle öneririm. Küçük bir salyangozun hikayesi gibi görünüyor ama aslında hepimizin zaman zaman içine kapandığı o kabuğu anlatıyor.