Raf Yorumu: ‎ (@gobelins)

Kitaptan alıntı: Fakat doğalarının en aşağılık ve en soysuz yönleri aracılığıyla, yani gündelik, basmakalıp ve sıradan olaylar aracılığıyla herhangi bir ilişki içine giremediklerinden ve onları kendi seviyelerine yükseltemediklerinden, onların seviyelerine inmekten başka çare bulamadıklarından, kendileri için yük olan varlıklarla ilişki…devamıKitaptan alıntı: Fakat doğalarının en aşağılık ve en soysuz yönleri aracılığıyla, yani gündelik, basmakalıp ve sıradan olaylar aracılığıyla herhangi bir ilişki içine giremediklerinden ve onları kendi seviyelerine yükseltemediklerinden, onların seviyelerine inmekten başka çare bulamadıklarından, kendileri için yük olan varlıklarla ilişki kurmak onlara nasıl bir zevk verebilir ki? Buna göre, kendini diğer insanlardan uzaklaştıran ve yalnızlığı besleyen aristokratça bir duygudur. Tüm serseriler dost canlısıdırlar, zavallılar. Buna karşın, bir insanın soylu biri olduğu; diğerlerinden hoşlanmamasından, onlarla birlikte olmaktansa yalnızlığı tercih etmesinden ve sonra, yavaş yavaş, yıllar geçtikçe, nadiren meydana gelen istisnalar dışında, dünyada sadece yalnız olmakla topluluk içinde olmak arasında bir seçim yapabileceğinin farkına varmasından anlaşılır. Kulağa ne kadar sert gelse de, Angelus Silesius bile kendi Hristiyan yumuşaklığını ve sevgisini bir yana bırakıp şunları söylemekten kendisini alamamıştır: "Yalnızlık zordur, fakat sen yine de sıradan olma, Yoksa her yerde bir çölün içinde kalırsın." ------------------------------------------------------------------------------- Bireysellik konusunda katılsam da, kitabın geri kalanında Friedrich Nietzsche'nin de eleştirdiği gibi, ölümü bir kurtuluş olarak ummak ve hayatı hastalık gibi görme eğilimi, benim için sağlıklı bir bakış açısı değil. Özellikle katılmadığım kısım, hayatta pasif kalma öğüdüydü. Sırf negatif duygulardan dolayı korkup tüm mücadeleden kaçınmak anlamsızdır. Korku, üzüntü ve özlem hayata değer katan, insanı koruyan ve hayatın bir parçası olan duygulardır. Tabii ki hayat kısa ve zor. Bu sebeple bunu da hesaba katarak dengeli seçimler yapmak, hayatını bu doğrultuda seçtiğin ve olduğun kişi doğrultusunda mücadele etmek gerekir. Mücadelen bir yükümlülük olmamalıdır. İçeriden, yürekten gelmelidir. Mücadele, her insan için geçerli ve gerekli değildir. Ama bazıları bir hikaye yazmak ister. Her hikaye mutlu sonla bitmez. Bunu göze almaya hazır olmak gerekir. Her şeye rağmen şansını ve tüm potansiyelini kullanarak mücadele eden kişi, tüm çabasından sonra deneyim ve öğretiyle birçok kez değişecek; hayaller değil, anılar biriktirecektir. Ve belki harika hazineler keşfedecektir. Hikayeleri ilginç yapan budur. Ya olursa? "Soran öğrenir, isteyen alır."