Raf Yorumu: Elif (@diegesis.e)

Spoiler içeriyor ‘İzole bir köyde yaşayan insanlar, ormandaki gizemli yaratıklardan korkarak katı kurallarla yaşar. Ivy, sevdiği kişiyi kurtarmak için ormana girdiğinde köyün sakladığı gerçeklerle yüzleşir.’ 🏠 "Bu köyün her köşesinde sırlar var. Hissetmiyor musun? Görmüyor musun?" "Bizim gibi acılardan kaçabilirsin. Ama acılar…devamı‘İzole bir köyde yaşayan insanlar, ormandaki gizemli yaratıklardan korkarak katı kurallarla yaşar. Ivy, sevdiği kişiyi kurtarmak için ormana girdiğinde köyün sakladığı gerçeklerle yüzleşir.’ 🏠 "Bu köyün her köşesinde sırlar var. Hissetmiyor musun? Görmüyor musun?" "Bizim gibi acılardan kaçabilirsin. Ama acılar seni bulur. Kokunu alır." "Bazen bazı şeyleri yapmayız. Başkaları ne yapmak istediğimizi bilmesinler diye yapmayız." "Yürek acısı hayatın bir parçası, bunu biliyoruz." 🏠 The Village, yüzeyde ormanın içinde yaşayan küçük bir topluluğun ve onları çevreleyen gizemli yaratıkların hikâyesi gibi görünse de aslında çok daha farklı bir şey anlatıyor. Film bana göre korku türünü kullanarak insanların korkularıyla nasıl bir dünya kurduğunu, güvenlik uğruna özgürlüklerinden nasıl vazgeçebildiklerini ve geçmişte yaşanan acıların gelecekteki insanların hayatını nasıl şekillendirebildiğini anlatıyor. Bu yüzden filmi yalnızca "köyde canavarlar var mı?" sorusuyla izlemek yerine, "Bu insanlar neden böyle bir hayatı seçmiş?" sorusuyla izlemek gerekiyor. Köyün en dikkat çekici tarafı, dış dünyadan tamamen kopmuş olması. İnsanlar ormanın dışına çıkmıyor, dışarıdaki dünyayı tehlikeli ve kötü bir yer olarak biliyorlar. Ormanda yaşayan yaratıkların ise köye yaklaşmaması karşılığında insanların da ormana girmemesi gerekiyor. Böylece bütün toplum korku üzerine kurulmuş bir denge içerisinde yaşıyor. Fakat filmin asıl meselesi yaratıkların gerçekten var olup olmadığı değil. Çünkü zamanla anlıyoruz ki insanların hayatını yöneten asıl şey yaratıklar değil, yaratıklardan duydukları korku. Bence filmin en güçlü noktalarından biri tam olarak burada. İnsanları köyün içinde tutmak için duvarlara ihtiyaç yok. Onlara yalnızca dışarıda korkunç bir şey olduğuna inandırmak yeterli. İnsanlar dışarı çıkmıyor çünkü çıkarlarsa başlarına kötü bir şey geleceğine inanıyorlar. Yani fiziksel bir hapishane yok ama zihinsel bir hapishane var. Bu da filmi yalnızca bir korku filmi olmaktan çıkarıyor. 🪔 Köyün yaşlılarının geçmişte yaşadıkları travmalar nedeniyle böyle bir yer kurmuş olması da önemli. Onlar dış dünyanın şiddetinden, kayıplarından ve acılarından kaçmak istiyorlar. Kendi çocuklarını bütün bunlardan koruyabilecekleri bir dünya yaratmaya çalışıyorlar. Buradaki niyet tamamen kötü değil. Hatta ilk bakışta oldukça anlaşılır. İnsan sevdiği insanların acı çekmesini istemiyor. Onları korumak istiyor. Fakat film burada çok güzel bir soru soruyor: Birini korumak için onun özgürlüğünü elinden almak ne kadar doğrudur? Çünkü yaşlılar çocuklarını kötülükten korumaya çalışırken onlara aynı zamanda korkuyu miras bırakıyorlar. Çocuklar dış dünyanın ne olduğunu bilmiyor. Kendi kararlarını verebilecekleri bir hayatın nasıl olduğunu bilmiyor. Onlara yalnızca "dışarıda kötülük var" deniyor. Böylece geçmişte yaşanmış acılar, hiç yaşamamış insanların hayatını yönetmeye başlıyor. 🌕 Filmin merkezindeki Ivy karakteri ise bu korku düzeninin tam karşısında duruyor. Ivy’nin görme engelli olması özellikle anlamlı. Çünkü köydeki herkes dış dünyayı gördüğünü sanıyor ama aslında gördükleri şey, kendilerine anlatılanlardan ibaret. Ivy ise fiziksel olarak görememesine rağmen birçok şeyi diğerlerinden daha açık biçimde görebiliyor. İnsanların niyetlerini, sevgiyi, korkuyu ve gerçeği sezgileriyle anlayabiliyor. Bu nedenle Ivy’nin görme engelli olması bana göre yalnızca karakter özelliği değil, filmin önemli sembollerinden biri. Bazen gözleri açık olan insanlar gerçeği göremez; bazen de görmeyen biri gerçeği herkesten daha iyi hissedebilir. Lucius ile Ivy arasındaki ilişki de filmin korku atmosferinin içinde çok insani bir alan oluşturuyor. Lucius daha sorgulayıcı, daha sessiz ve toplumun koyduğu sınırların dışına çıkmaya çalışan biri. Ivy ise korkuya rağmen sevdiği insan için harekete geçebiliyor. Aralarındaki ilişki, filmin "korku mu, sevgi mi?" sorusunu güçlendiriyor. Çünkü korku insanı olduğu yerde tutuyor. Sevgi ise hareket ettiriyor. Ivy’nin ormanın dışına çıkma kararı bu yüzden yalnızca sevdiği insanı kurtarma çabası değil. Aynı zamanda yıllardır kendisine anlatılan dünyanın sınırlarını aşması anlamına geliyor. O ana kadar "dışarısı" onun için soyut bir korkuyken, artık sevdiği insan için bu korkunun karşısına geçmesi gerekiyor. 🐙 Filmin yaratıkları da bu açıdan çok ilginç. Çünkü onlar aslında köydeki insanların korkularının fiziksel hâle getirilmiş şekli gibi. Kırmızı renk, yasaklar, orman, yaratıklar ve sürekli tekrarlanan uyarılar insanların zihninde korkuyu canlı tutuyor. Fakat filmin sonunda öğrendiğimiz gerçek, korkunun nasıl üretilebildiğini gösteriyor. Ve bence burada film çok daha acı bir hâle geliyor. Çünkü köyde yaşayan insanlar hayatlarının büyük bölümünü gerçek olmayan bir korkudan kaçınarak geçiriyorlar. Onlara göre güvenli bir hayat kurmuşlar. Fakat bu güvenli hayatın temelinde bir yalan var. Yaşlılar onları korumak için gerçeği saklıyorlar ama bunu yaparken insanların gerçek dünyayı tanıma, seçim yapma ve kendi hayatlarını belirleme hakkını da ellerinden alıyorlar. Bu yüzden filmdeki asıl "canavar" bana göre ormandaki yaratık değil. Asıl korkutucu olan, insanların korku kullanılarak yönetilebilmesi. 🎈 Bir insanın geçmişte yaralanmış olması, gelecekte başkalarının hayatını kendi korkularına göre şekillendirmesini haklı çıkarmaz. Bence filmin en güzel ve en hüzünlü taraflarından biri de bu. Yaşlılar çocuklarını korumak isterken aslında kendi korkularını çocuklarına miras bırakıyorlar. Çocuklar onların yaşadığı dünyayı hiç yaşamamış olmalarına rağmen aynı korkularla büyüyorlar. Yani film aslında şunu söylüyor gibi: Geçmişten kaçmak, geçmişi ortadan kaldırmaz. Onu çözmeden yalnızca başka bir yere taşırsınız. The Village bu yüzden benim için yalnızca korku üzerine kurulmuş bir film değil. Aksine, korkunun insan hayatını nasıl şekillendirdiği üzerine bir film. İnsan bazen güvenli bir hayat uğruna bilinmeyenden vazgeçiyor. Fakat bilinmeyenden korunurken hayatın kendisinden de uzaklaşabiliyor. 🕯️ Filmin sonunda benim aklımda kalan şey yaratıklar değil, Ivy’nin ormana doğru yürüyüşü oluyor. Çünkü o yürüyüş, bir insanın yıllardır kendisine öğretilmiş bütün korkuların karşısına geçmesi gibi. Ivy dışarı çıkarken yalnızca ormana girmiyor; kendisine anlatılan dünyanın dışına çıkıyor. Ve belki de filmin en güzel düşüncesi burada: Cesaret, korkmamak değil; korktuğun hâlde ilerleyebilmektir. The Village insanın kendisini korumak için kurduğu duvarların bir noktadan sonra onu dış dünyadan değil, hayattan da uzaklaştırabileceğini anlatıyor. Korku bazen gerçekten bizi korur, ama korkunun bütün hayatımızı yönetmesine izin verdiğimizde bizi özgür bırakmaz. Film de sonunda bize "Dışarı çık" demekten çok daha derin bir şey söylüyor: Kendi korkularının sana ait olup olmadığını sorgula. Çünkü bazen hayatımızı yöneten korkular, bizim yaşadığımız deneyimlerden değil, başkalarının bize bıraktığı yaralardan doğar. 🪭 "Seni seviyorum. Seni gün kadar seviyorum. Seni ayla güneşi sevdiğimden çok seviyorum." "Sakın üzülme. Sen benim hayal bile edemeyeceğim kadar cesursun." "Ölürse içimdeki tüm hayat da onunla ölecek." "Sen güçlü bir çocuksun Ivy. Yol gösterirsen diğerleri takip eder. Sen karanlıkta ışık görensin. 🪭