Raf Yorumu: Buğrahan (@bugrahan)

Spoiler içeriyor 8/10 Enoshima Prism bana göre aslında bir zaman yolculuğu filmi olmaktan çok, “Keşke bazı şeyleri değiştirebilseydim” duygusu hakkında bir film. Ve bence filmin en güzel tarafı da bu. Shūta: Sota Fukushi’nin oynadığı Shūta, Saku’nun ölümünden sonra hayatının bir yerinde takılıp…devamı8/10 Enoshima Prism bana göre aslında bir zaman yolculuğu filmi olmaktan çok, “Keşke bazı şeyleri değiştirebilseydim” duygusu hakkında bir film. Ve bence filmin en güzel tarafı da bu. Shūta: Sota Fukushi’nin oynadığı Shūta, Saku’nun ölümünden sonra hayatının bir yerinde takılıp kalmış gibi. Geçmişe dönme şansı bulduğunda amacı sadece arkadaşını kurtarmak değil; biraz da kendisini yıllardır taşıdığı suçluluktan kurtarmak. Onu izlerken insanın kendi geçmişindeki “Keşke şunu farklı yapsaydım” dediği anlar aklına geliyor. Saku: Başta biraz ukala, biraz şımarık, ama bir o kadar da sevimli. 😭 Hastalığı yüzünden arkadaşlarının onu sürekli korumaya çalışması da karakterin ilişkilerini etkiliyor. Saku'nun en dokunaklı tarafı, hayatının ne kadar kısa olabileceğini bilmeden arkadaşlarıyla geçirdiği zamanın değerini taşıması. Shūta'nın onu kurtarmaya çalışması da bu yüzden sadece bir arkadaşını ölümden döndürme hikâyesi değil; kaybettiği çocukluklarını geri alma çabası gibi. Michiru: Üçlünün içinde duygularını en farklı şekilde yaşayan karakter. İngiltere'ye gitme kararı, iki arkadaşına karşı hisleri ve söyleyemediği şeyler hikâyenin en acı taraflarından biri. Özellikle onun mektubunun gerçek anlamının ortaya çıkmasıyla birlikte, geçmişte yaşananların aslında herkesin sandığından farklı olduğunu anlıyoruz. Ve Kyōko... Başta “Bu kız nereden çıktı şimdi?” dedirtiyor. 😂 Ama hikâyeye zaman, hafıza ve unutulmak gibi temaları ekleyen karakter olması hoşuma gitti. Özellikle finalde onun varlığının anlamı daha da dokunaklı hale geliyor. En sevdiğim şey ise üç arkadaşın arasındaki bağ. Çocukken her gün beraber olmak dünyanın en doğal şeyiymiş gibi geliyor. Sonra büyüyorsun, hayat değişiyor, insanlar uzaklaşıyor ve bir noktada o günlerin aslında ne kadar değerli olduğunu anlıyorsun. Filmin finalindeki his de tam olarak bu bence: Bazı insanları kurtaramazsın, bazı geçmişleri değiştiremezsin ama onlarla yaşadığın şeylerin değerini değiştiremezsin. Enoshima'nın denizi ve o yazlık atmosfer de filme ayrı bir nostalji katıyor. Film bittikten sonra insanda garip bir şekilde geçmişe dönüp eski arkadaşlıklarını, eski hâlini ve “o zamanlar” dediği günleri düşünme isteği bırakıyor. Mükemmel bir film değil; bazı olayların işlenişi daha derin olabilirdi. Ama 90 dakikada verdiği o gençlik, arkadaşlık, ilk aşk, kayıp ve geçmişe duyulan özlem duygusu bence gerçekten güzel. Bazı zaman yolculukları geçmişi değiştirmek için değil, geçmişi olduğu gibi kabul edebilmek için yapılır. 🥹