Buğrahan (@bugrahan)

8/10 ⭐ Ye, Dua Et, Sev benim için sadece “bir kadın dünyayı geziyor, kendini buluyor” hikâyesi değil; insanın hayatının bir döneminde durup “Ben gerçekten böyle mi yaşamak istiyorum?” diye kendine sorması üzerine bir kitap. Liz’in İtalya’da yemekle, Hindistan’da maneviyatla, Endonezya’da…devamı8/10 ⭐ Ye, Dua Et, Sev benim için sadece “bir kadın dünyayı geziyor, kendini buluyor” hikâyesi değil; insanın hayatının bir döneminde durup “Ben gerçekten böyle mi yaşamak istiyorum?” diye kendine sorması üzerine bir kitap. Liz’in İtalya’da yemekle, Hindistan’da maneviyatla, Endonezya’da ise denge ve aşkla kurduğu bağların her biri farklı bir ruh hâlini temsil ediyor. Özellikle İtalya bölümü, kitabın en keyifli tarafıydı. 🍝 Çünkü hayatı sürekli anlamlandırmaya çalışmak yerine bazen sadece güzel bir şey yiyip bundan zevk almanın da başlı başına bir yaşam biçimi olduğunu hatırlatıyor. Hindistan kısmında ise kitap benim için biraz daha ağırlaştı. Liz’in kendi iç dünyasıyla hesaplaşması, meditasyon ve maneviyat arayışı ilgimi çekti ama bazı yerlerde anlatının fazla uzadığını hissettim. Yine de insanın kendini bulmasının tek bir formülü olmadığını göstermesi hoşuma gitti. Endonezya kısmı ise kitabın bana göre en dengeli bölümüydü. Çünkü mesele artık yalnızca “kendimi bulacağım” değil, kendini bulduktan sonra hayatına başka bir insanı nasıl dahil edeceğin sorusuna dönüşüyor. Kitabın en sevdiğim tarafı, mutluluğu tek bir yerde, tek bir insanda veya tek bir yaşam biçiminde aramaması. Bazen kaçmak, bazen durmak, bazen yalnız kalmak, bazen de yeniden bağ kurmak gerekiyor. Ama kitabın bazı yerlerinde Liz’in iç dünyasının fazlasıyla uzun anlatılması ve yer yer kendini fazla merkeze alan anlatım tarzı beni biraz uzaklaştırdı. Bu yüzden benim için kusursuz bir kitap olmadı. Yine de bitirdiğimde aklımda kalan şey romantik bir aşk hikâyesinden çok şu oldu: Hayatını değiştirmek için illa her şeyi bir gecede yıkıp yeniden kurman gerekmiyor. Bazen önce kendinle ilişkin değişiyor, geri kalan şeyler onun arkasından geliyor. Bir de kabul edelim: İtalya + pizza + makarna + kahve kısmı için bile birkaç puan verilir. 😂🍝☕

bugrahan 5 days ago

Harry Potter ve Zümrüdüanka Yoldaşlığı

J. K. Rowling

18 Gönderi

Spoiler içeriyor 10/10 Bu kitap resmen “Voldemort geri döndü ama Sihir Bakanlıği bunu kabul etmiyor, o hâlde Hogwarts’a kayyum atayalım” kitabı. Dolores Umbridge’in okula gelip bütün sistemi pembe kurdeleli bir otoriter rejime çevirmesi gerçekten ayrı bir sinir testi. Kadının Harry’nin yanında sürekli…devamı10/10 Bu kitap resmen “Voldemort geri döndü ama Sihir Bakanlıği bunu kabul etmiyor, o hâlde Hogwarts’a kayyum atayalım” kitabı. Dolores Umbridge’in okula gelip bütün sistemi pembe kurdeleli bir otoriter rejime çevirmesi gerçekten ayrı bir sinir testi. Kadının Harry’nin yanında sürekli o yapmacık gülümsemesi bile başlı başına bir işkence. Kitabı filmden ayıran en sevdiğim şey ise karakterlerin çok daha fazla nefes alması. Harry: Bu çocuk bu kitapta gerçekten öfkeli. Sürekli Voldemort, rüyalar, Dumbledore’un kendisinden uzak durması, Bakanlığın ona yalancı muamelesi“Harry biraz sakinleş” dediğim yerler oldu ama sonunda yaşadığı travmanın ağırlığı düşünülünce çocuğa da çok kızamıyorsun. Özellikle Sirius’un ölümüyle birlikte Harry’nin artık çocukluğunun son kırıntısını da kaybettiğini hissediyorsun. Hermione: Yine grubun beyni. Dumbledore’un Ordusu’nu kurma fikrinin arkasındaki asıl organizasyon gücü olması, Umbridge’e karşı hazırladığı planlar ve gerektiğinde Harry ile Ron’u hizaya getirmesi. Hogwarts’ın müdürü olsaydı Umbridge iki haftada işsiz kalırdı. Ron: Quidditch seçmelerindeki özgüven problemi, takım arkadaşlarıyla ilişkisi ve Hermione’yle sürekli didişmesi karakteri çok daha canlı yapıyor. Filmdeki “yan karakter” hissinden ziyade kitapta Harry’nin en yakın arkadaşlarından biri olduğunu daha fazla hissediyorsun. Cho: Filmde neredeyse sadece “Harry’nin hoşlandığı kız” olarak kalırken kitapta işler çok daha karmaşık. Cedric’in ölümünün ardından yas tutması, Harry’den beklentileri ve ikisinin birbirlerini tam olarak anlayamamaları ilişkilerini daha gerçekçi yapıyor. Noel Balosu sonrası değil ama Valentine’s Day civarı o meşhur buluşma. İkisi de iletişim konusunda felaket. 😂 Percy: Weasley ailesinin içindeki bu kırılma bence çok önemli. Percy’nin Bakanlık kariyerine kendini kaptırıp ailesiyle arasına mesafe koyması, özellikle Arthur ve Ron’la yaşadığı kopuş, savaşın sadece dışarıdaki insanları değil aileleri de parçaladığını gösteriyor. Filmde bunun büyük kısmının kaybolması yazık. Kreacher: Kitabın gizli kaos ajanı. Sirius’la arasındaki gerilim, Black ailesine olan sadakati ve Harry’nin onu başta anlamaması… Sonunda Kreacher’ın Sirius’un ölümünde dolaylı rolünün ortaya çıkması gerçekten “sen de mi?” dedirtiyor. Ayrıca Grimmauld Place’in atmosferini çok daha karanlık ve yaşayan bir yer hâline getiriyor. St. Mungo’s: Filmin atladığı ve kitabın dünyasını genişleten bölümlerden biri. Neville’ın anne ve babasını görmek, ailesinin yaşadığı trajediyi öğrenmek ve Neville’ın neden bu kadar sessiz ve çekingen olduğunu daha iyi anlamak… Bu sahneler karakteri bir anda çok daha derin hâle getiriyor. Neville: Bu kitapta resmen yavaş yavaş açılıyor. Başlangıçta sakar ve çekingen Neville varken Dumbledore’un Ordusu sayesinde kendine güven kazanan, sonunda Bakanlık’ta arkadaşlarının yanında savaşan başka bir Neville görüyoruz. Küçük küçük ama çok güzel bir gelişim. Luna: “Bu kızın kafası başka bir gezegende” diye başlayıp birkaç bölüm sonra “Luna’yı kimse üzmesin” noktasına geliyorsunuz. Ravenclaw ortak salonundaki konuşmaları, babası ve kendine has dünyasıyla serinin en özgün karakterlerinden biri. Snape: Harry ile birbirlerinden nefret etmek konusunda artık olimpiyat seviyesindeler. 😂 Ama asıl bomba Snape’in anısında geliyor. James Potter’ın gençken Harry’nin düşündüğü kadar kusursuz biri olmadığını görmek ve Snape’in Lily’ye olan duygularını anlamaya başlamak, Harry’nin babası hakkındaki bakışını değiştiriyor. Kitabın en önemli geçmişe dönüşlerinden biri. Ve tabii ki... FRED & GEORGE: Ben bu iki adama hayatımı veririm. 😭❤️ Umbridge Hogwarts’ı kontrol etmeye çalışırken Fred ve George’un okulda kaos çıkararak ona karşılık vermesi paha biçilemez. Bataklık, havai fişekler, öğrencilerin isyanı ve sonunda süpürgelere atlayıp Hogwarts’tan ayrılmaları… İkisi resmen “Bu okuldan mezun olmuyoruz, bu okulu terk ediyoruz” diyerek kendi kariyerlerini başlatıyor. Üstelik kitapta onların dükkân kurma hayalinin ve iş zekâsının daha fazla hissedilmesi çok hoş. Şaka yapıyorlar diye hafife alınan iki kişinin aslında ne kadar yaratıcı ve girişimci olduğunu görüyoruz. Sirius: Kitapta ölümünün ağırlığı filmdekinden bile daha farklı geliyor. Harry’ye aile olabilecek, onu gerçekten anlayan insanlardan biri. Ama Sirius’un Grimmauld Place’te sıkışıp kalması, savaşın dışında bırakılması ve James dönemindeki özgür hayatını özlemesi de onu çok daha trajik bir karakter hâline getiriyor. Ölümünün ardından Harry’nin yaşadığı boşluk gerçekten ağır. Ve final… Bakanlık Savaşı, Ölüm Yiyenler, Sirius’un düşüşü, Harry’nin Bellatrix’in peşinden gitmesi ve ardından Dumbledore ile Voldemort’un düellosu. Voldemort’un Harry’nin bedenini ele geçirmeye çalışması ve Harry’nin sevgi üzerinden ona direnmesi ise serinin ana temasını tekrar yüzümüze çarpıyor. Bu kitap sadece “Harry Potter ve Umbridge” değil; Harry’nin çocukluktan çıkıp savaşın gerçekten başladığı noktaya gelmesi. Film güzel ama kitapta karakterler, aile ilişkileri, geçmişler ve yan hikâyeler çok daha dolu. Özellikle Percy, Kreacher, St. Mungo’s, Snape’in anısı ve Fred–George sayesinde kitap bambaşka bir deneyim. Ve evet, bütün bu kaosun ortasında benim hâlâ en sevdiğim insanlar Fred ve George.

bugrahan 6 days ago

Seul'de Bir Mektup Dükkanı

Baek Seung Yeon

1 Gönderi

Spoiler içeriyor 8/10 Bu kitabı okurken en çok hoşuma giden şey, bana sürekli “insanların söyleyemediği ne kadar çok şey var” diye düşündürmesi oldu. Geulwoll sadece insanların mektup yazdığı bir dükkân değil; herkesin normal hayatında sakladığı taraflarını birkaç sayfalığına ortaya çıkarabildiği güvenli bir…devamı8/10 Bu kitabı okurken en çok hoşuma giden şey, bana sürekli “insanların söyleyemediği ne kadar çok şey var” diye düşündürmesi oldu. Geulwoll sadece insanların mektup yazdığı bir dükkân değil; herkesin normal hayatında sakladığı taraflarını birkaç sayfalığına ortaya çıkarabildiği güvenli bir alan gibi. Hyo Yeong'u sevdim. Özellikle ablasına karşı biriktirdiği kırgınlıkların altında aslında ne kadar yorulmuş ve kendi hayatını kurmaya çalışan biri olduğunu görmek güzeldi. Başlarda mektuplardan bile kaçmaya çalışırken zamanla o dükkânın ve insanların hikâyelerinin ona dokunmaya başlaması, kitabın en güzel karakter gelişimlerinden biriydi. Yeong Gwang ise klasik “gizemli ve sessiz erkek karakter” kontenjanından giriş yapıyor. Ama Hyo Yeong'la arasındaki yakınlığın yavaş yavaş oluşması hoşuma gitti. Hikâyeyi tamamen romantizme çevirmeden, Hyo Yeong'un kendisini ve hayatını yeniden düşünmesine vesile olması daha güzel. Ama benim asıl sevdiğim şey abla-kardeş meselesi oldu. Çünkü kitap kimseyi tamamen haklı ya da tamamen suçlu yapmıyor. Bir insanın yaşadığı kırgınlık gerçek olabilir ama karşısındaki insanın da kendi hikâyesi olabilir. Bazen birini anlamak, ona hak vermek anlamına gelmiyor. Mektupları da sevdim. Özellikle birbirini hiç tanımayan insanların, yüz yüze söylemeye cesaret edemeyecekleri şeyleri bir yabancıya yazabilmesi bana çok gerçek geldi. Belki de insan bazen kendisini en rahat, hayatına hiçbir şekilde dahil olmayacak birine anlatabiliyor. Kitap yer yer fazla sakin ilerledi ve bazı bölümlerde “tamam, artık biraz hareketlensin” dediğim oldu. Ama sanırım bu yavaşlık kitabın ruhunun da bir parçası. Büyük dramalar yaratmak yerine insanların küçük yaralarını kurcalıyor. Ve kitabı bitirdiğimde aklımda kalan şey aşk hikâyesinden çok iyileşme hissi oldu. Belki hepimizin hayatında bir Geulwoll vardır. Bir dükkân, bir kitap, bir insan, hatta bazen sadece kendimizle baş başa kaldığımız bir akşam... Bazı şeyleri söylemek için doğru insanı değil, bazen sadece cesareti bulmamız gerekiyor.

bugrahan 6 days ago

Enoshima Prizması

Yasuhiro Yoshida

1 Gönderi

Spoiler içeriyor 8/10 Enoshima Prism bana göre aslında bir zaman yolculuğu filmi olmaktan çok, “Keşke bazı şeyleri değiştirebilseydim” duygusu hakkında bir film. Ve bence filmin en güzel tarafı da bu. Shūta: Sota Fukushi’nin oynadığı Shūta, Saku’nun ölümünden sonra hayatının bir yerinde takılıp…devamı8/10 Enoshima Prism bana göre aslında bir zaman yolculuğu filmi olmaktan çok, “Keşke bazı şeyleri değiştirebilseydim” duygusu hakkında bir film. Ve bence filmin en güzel tarafı da bu. Shūta: Sota Fukushi’nin oynadığı Shūta, Saku’nun ölümünden sonra hayatının bir yerinde takılıp kalmış gibi. Geçmişe dönme şansı bulduğunda amacı sadece arkadaşını kurtarmak değil; biraz da kendisini yıllardır taşıdığı suçluluktan kurtarmak. Onu izlerken insanın kendi geçmişindeki “Keşke şunu farklı yapsaydım” dediği anlar aklına geliyor. Saku: Başta biraz ukala, biraz şımarık, ama bir o kadar da sevimli. 😭 Hastalığı yüzünden arkadaşlarının onu sürekli korumaya çalışması da karakterin ilişkilerini etkiliyor. Saku'nun en dokunaklı tarafı, hayatının ne kadar kısa olabileceğini bilmeden arkadaşlarıyla geçirdiği zamanın değerini taşıması. Shūta'nın onu kurtarmaya çalışması da bu yüzden sadece bir arkadaşını ölümden döndürme hikâyesi değil; kaybettiği çocukluklarını geri alma çabası gibi. Michiru: Üçlünün içinde duygularını en farklı şekilde yaşayan karakter. İngiltere'ye gitme kararı, iki arkadaşına karşı hisleri ve söyleyemediği şeyler hikâyenin en acı taraflarından biri. Özellikle onun mektubunun gerçek anlamının ortaya çıkmasıyla birlikte, geçmişte yaşananların aslında herkesin sandığından farklı olduğunu anlıyoruz. Ve Kyōko... Başta “Bu kız nereden çıktı şimdi?” dedirtiyor. 😂 Ama hikâyeye zaman, hafıza ve unutulmak gibi temaları ekleyen karakter olması hoşuma gitti. Özellikle finalde onun varlığının anlamı daha da dokunaklı hale geliyor. En sevdiğim şey ise üç arkadaşın arasındaki bağ. Çocukken her gün beraber olmak dünyanın en doğal şeyiymiş gibi geliyor. Sonra büyüyorsun, hayat değişiyor, insanlar uzaklaşıyor ve bir noktada o günlerin aslında ne kadar değerli olduğunu anlıyorsun. Filmin finalindeki his de tam olarak bu bence: Bazı insanları kurtaramazsın, bazı geçmişleri değiştiremezsin ama onlarla yaşadığın şeylerin değerini değiştiremezsin. Enoshima'nın denizi ve o yazlık atmosfer de filme ayrı bir nostalji katıyor. Film bittikten sonra insanda garip bir şekilde geçmişe dönüp eski arkadaşlıklarını, eski hâlini ve “o zamanlar” dediği günleri düşünme isteği bırakıyor. Mükemmel bir film değil; bazı olayların işlenişi daha derin olabilirdi. Ama 90 dakikada verdiği o gençlik, arkadaşlık, ilk aşk, kayıp ve geçmişe duyulan özlem duygusu bence gerçekten güzel. Bazı zaman yolculukları geçmişi değiştirmek için değil, geçmişi olduğu gibi kabul edebilmek için yapılır. 🥹

bugrahan 1 week ago

Alacakaranlık

Catherine Hardwicke

132 Gönderi

6/10 Wattpad kızlarının, Tumblr ergenlerinin ve “gizemli, ulaşılamaz, acı çekmiş erkek kesin bana âşık” fantezisinin atası. Bugün izleyince Edward’ın Bella’ya bakışları, Bella’nın sürekli nefes nefese dolaşması ve 107 yaşındaki vampirin lisede takılması insanı istemsizce güldürüyor. Ama dürüst olalım: ergenken çoğumuz…devamı

bugrahan 1 week ago

Küçük Bey - Japon Klasikleri Dizisi 5

Natsume Soseki

1 Gönderi

Spoiler içeriyor 8/10 | Küçük Bey’i okurken en çok eğlendiğim şey, Botchan’ın hem çok dürüst hem de inanılmaz fevri olmasıydı. İnsanlara karşı samimi ve haksızlığa tahammülsüz ama olayları çözme yöntemi çoğu zaman “önce sinirlen, sonra düşünürüz” şeklinde. Bu yüzden haklı olduğu yerlerde…devamı8/10 | Küçük Bey’i okurken en çok eğlendiğim şey, Botchan’ın hem çok dürüst hem de inanılmaz fevri olmasıydı. İnsanlara karşı samimi ve haksızlığa tahammülsüz ama olayları çözme yöntemi çoğu zaman “önce sinirlen, sonra düşünürüz” şeklinde. Bu yüzden haklı olduğu yerlerde bile bazen “Tamam da kardeşim, biraz sakin ol” demek istedim. Kiyo, Botchan’ın hayatındaki en güven veren karakterlerden biri. Ona koşulsuz şekilde inanması ve Botchan’ın da bütün huysuzluğuna rağmen Kiyo’ya bağlı olması, kitabın diğer ilişkilerindeki çıkar ve ikiyüzlülüğün yanında daha sıcak bir bağ oluşturuyor. Sonunda Tokyo’ya dönüp Kiyo’yla birlikte yaşaması da Botchan’ın bütün macerasının sonunda kendini ait hissettiği yere dönmesi gibi. Yamaarashi ise Botchan’a oldukça benzeyen ama ondan daha kontrollü biri. O da haksızlıklara karşı çıkıyor ve gururlu, sert bir karakter; fakat Botchan kadar düşünmeden hareket etmiyor. İkisinin birlikte hareket etmesi bu yüzden güzel: biri biraz fazla dürtüsel, diğeri biraz daha temkinli. Akashatsu konusunda ise işler daha gri. Elbette yaptığı entrikalar ve insanları kendi çıkarları doğrultusunda yönlendirmesi onu güvenilmez kılıyor ama aynı zamanda okul içerisindeki güç ilişkilerini Botchan’dan çok daha iyi okuyor. Botchan’ın dürüstlüğü kulağa daha hoş geliyor olabilir fakat Akashatsu’nun sosyal olarak nasıl hareket edilmesi gerektiğini daha iyi bildiği de açık. Sorun, bu beceriyi başkalarını manipüle etmek için kullanması. Uranari ise diğerlerinin yanında daha çekingen ve pasif kalıyor. Ona yapılan haksızlıklar açıkça rahatsız edici olsa da Botchan’ın aksine çatışmanın içine doğrudan girmiyor. Bu da karakteri daha zayıf gösterirken aynı zamanda gerçekçi kılıyor; herkes haksızlık karşısında yumrukla cevap verecek kadar gözü kara değil. Finalde Botchan ve Yamaarashi’nin Akashatsu ile arasındaki çatışmanın fiziksel kavgaya dönüşmesi ve ardından ikisinin de okuldan ayrılması tam bir Botchan hareketi. 😭 Haklı oldukları mesele için mücadele ediyorlar ama bunu yapış biçimleri de onları ciddi sonuçlarla karşı karşıya bırakıyor. Botchan sonunda Tokyo’ya dönüyor ve Kiyo’yla yeniden bir araya geliyor. Bence kitabın en güzel tarafı da burada: Sōseki kimseyi tamamen idealize etmiyor. Botchan dürüst ama düşüncesiz; Yamaarashi cesur ama sert; Akashatsu zeki ve sosyal açıdan becerikli ama manipülatif; Uranari daha pasif ama kötü niyetli değil; Kiyo ise bütün bu karmaşanın içinde en istikrarlı karakterlerden biri. Sonuç olarak Botchan’ın hikâyesi “iyi adam kötüleri yendi”den biraz daha karmaşık. Daha çok, kendi doğrularından vazgeçmek istemeyen ama yetişkin dünyasının kurallarına da pek uyum sağlayamayan bir adamın, sonunda o dünyadan çekilip kendi güvenli alanına dönmesi gibi. Ve açıkçası, bütün kitap boyunca kavga çıkarıp istifa ederek eve dönmesi de karakterine fazlasıyla yakışıyor.

bugrahan 1 week ago

Adults

Ben Kronengold

3 Gönderi

Spoiler içeriyor 8/10 Samir: Evdeki herkesin sorumluluğunu üstlenmeye çalışıp kendi hayatında ne yaptığını tam olarak bilmeyen adam. “Man of the house” ama kendi çamaşırını ayırma konusunda bile hayatla mücadele ediyor. Fazla düşünüyor, en basit problemi bile zihninde Birleşmiş Milletler toplantısına çeviriyor. Ama…devamı8/10 Samir: Evdeki herkesin sorumluluğunu üstlenmeye çalışıp kendi hayatında ne yaptığını tam olarak bilmeyen adam. “Man of the house” ama kendi çamaşırını ayırma konusunda bile hayatla mücadele ediyor. Fazla düşünüyor, en basit problemi bile zihninde Birleşmiş Milletler toplantısına çeviriyor. Ama arkadaşlarına karşı gerçekten iyi kalpli ve özellikle Billie konusunda ne kadar bağlı olduğu çok belli. Billie: Hayatı kontrol altında gibi görünen ama aslında kontrolü biraz fazla ciddiye aldığı için kendini yiyip bitiren kız. Her şeyi doğru yapmaya çalışırken bazen “abla bir nefes al” dedirtiyor. Başarılı olmak konusunda kendine uyguladığı baskı da çok gerçekçi. Samir'le olan arkadaşlığı ise dizinin en güzel taraflarından; birbirlerinin hayatını ezbere bilmeleri ve gerektiğinde gerçekten birbirlerinin yanında olmaları çok iyi. Issa: Dünyadaki bütün fikirleri aynı anda savunmaya, uygulamaya ve herkese anlatmaya çalışan insan. Çok gürültülü, çok tutkulu ve bazen “sen bunu gerçekten düşündün mü?” dedirtiyor. Ama grubun duygusal olarak en açık insanlarından biri. Arkadaşlarını gerçekten seviyor ve bazen beceremese bile iyi niyetle onlar için bir şeyler yapmaya çalışıyor. Anton: Sosyal becerileri DLC olarak doğuştan yüklenmiş ama kişisel sınırların ne olduğunu henüz keşfedememiş. Herkesle arkadaş olabilir, herkesle konuşabilir, her ortama girebilir ama “Anton, belki bunu yapmasan?” dedirten hareketleri de var. Yine de grubun sosyal enerjisini taşıyan karakterlerden biri ve özellikle zor zamanlarda arkadaşlarının yanında olması onu sadece komik bir karakter olmaktan çıkarıyor. Paul Baker: Başta “Issa'nın sevgilisi, tamam işte” diye girip beşinci ev arkadaşı olarak gruba sızan ve sonra herkesin hayatında kalıcı yer edinen adam. Kanada'dan gelip bu evin kaosuna adapte olması bile başlı başına başarı. Daha sakin ve dışarıdan bakabilen tarafı sayesinde grubun diğer dört delisine karşı iyi bir denge oluşturuyor. Samir'le arkadaşlığının gelişmesi de ayrıca çok tatlı. Asıl sevdiğim şey, bu insanların birbirlerini sadece komik karakterler olarak değil, gerçekten arkadaş olarak hissettirmesi. Sürekli birbirlerini anlamıyorlar, bazen birbirlerinin sinirini bozuyorlar, kötü kararlarını destekliyorlar ama biri gerçekten zor durumda kaldığında diğerleri ortadan kaybolmuyor. Hastane, iş, ilişki, para, gelecek kaygısı… ne olursa olsun bir şekilde birbirlerinin yanında oluyorlar. Zaten dizinin yetişkinlik tarafını gerçek yapan da bu: Kimsenin hayatı çözülmüş değil ama en azından kimse tek başına çözemiyor. Beş kişinin de hayatı ayrı ayrı dağınık ama birlikteyken nedense biraz daha katlanılabilirler. Sanırım gerçek arkadaşlık da biraz böyle.

bugrahan 1 week ago

Çukur

Hiroko Oyamada

3 Gönderi

7/10 Asahi: “Hayatımı biraz düzene sokayım” diye çıkıp kendini kırsalda, kayınvalidesinin evinde ve açıklanamayan tuhaflıkların ortasında bulan kadın. Çukuru gerçekten görmesiyle hayatının zaten yeterince çukurda olduğunu fark etmesi arasında çok az fark var. Takashi: İş buldu, sonra işini kaybetti, sonra…devamı

bugrahan 1 week ago

From

John Griffin

107 Gönderi

4. sezon resmen “bir sezon daha çıkaralım” diye uzatılmış gibi. Dizinin başından beri biriktirdiği gizemlerin çoğuna cevap vermek yerine yenilerini ekleyip durdular. Her bölüm “tamam, şimdi bir şey açıklanacak” diye bekledim, sezon bitti ve yine elimizde soru işaretleri var. En…devamı

bugrahan 1 week ago

Pandora'nın Kutusu

Osamu Dazai

27 Gönderi

Spoiler içeriyor Hâlâ okumaktayım, o yüzden şimdilik puanım 8/10. Şu ana kadar Dazai’nin anlatımını ve özellikle karakterlerin birbirleriyle olan ilişkisini oldukça sevdim. Hibari’nin sanatoryumdaki hayatını anlatırken etrafındaki insanları gözlemlemesi hoşuma gidiyor. Umezaki ise başlı başına ayrı bir karakter zaten. Bazen söylediklerini okurken…devamı