Raf Yorumu: muhlise (@uzlet)

Sözlükte her ne kadar ait olamamak, bir şeylerin dışında kalmak gibi anlamlar taşısa da 'yabancı' kelimesi esasında burada daha farklı manalarla taçlandırılmış. Ölüm üzerine kişiden beklenilen bir yas süreci ve bu ölümle birlikte hayata alışmaya devam etmesidir. Yas tutup acısını…devamıSözlükte her ne kadar ait olamamak, bir şeylerin dışında kalmak gibi anlamlar taşısa da 'yabancı' kelimesi esasında burada daha farklı manalarla taçlandırılmış. Ölüm üzerine kişiden beklenilen bir yas süreci ve bu ölümle birlikte hayata alışmaya devam etmesidir. Yas tutup acısını yaşadığı anlarda, "dünyanın sonu değil" denilir; hayata devam edildiği anlarda ise kişi kınanır. Lakin insanların çoğu kişileri bir bireyden ziyade toplum olarak yargılıyor. O topluluktaki normlar ne ise kişilerin de buna ayak uydurarak kendi benliklerini bırakması isteniyor. Yabancıya döndüğümüz zaman; Kitap iki bölümden oluşuyor. İlk bölümde pek de önemli olmayan günlük şeyler okuyoruz ve bu kısmı ne kadar boş olarak görseniz de Meursault'nün karakterini anlamlandırmanız, ileriki süreç için altyapı oluşturmak için kurgulanmış bir zemin olarak okuyabiliriz. İkinci bölümde ise karakterin bir davada yargılanmasıyla bir şeyler hareket haline geçiyor.En başından beri Meursault'nun kayıtsız bir kişiliği olduğunu düşüneceksinizdir ve bu sizi yüksek ihtimalle sinirlendirecektir. Lakin benim okuduğuma göre, Meursault kayıtsız bir kişilikten ziyade donuk bir ruha sahip. Yaşadığı yıllar boyunca duyguları ve düşünceleri uyuşmuş ve bunların tekrar harekete geçmesi için bir tetikleyici unsura ihtiyaç duyuyor. Ama bu uyuşukluk içerisinde geçirdiği sürecin uzunluğu dolayısıyla tetikleyicilerin onu etkilediğini bile zamanla fark edebiliyor. Yargılanma sürecinde işte sürekli olarak avukatın, savcının, tanıkların onun hakkındaki düşüncelerine şahit oluyoruz ama bir türlü Meursault kendi hakkında yorumda bulunmuyor. Kendisine yöneltilen bazı soruları dahi cevaplayamıyor çünkü kendisine yabancı —Zannımca kitabın ismi de buradan geliyor.— Kendine yabancılaşma. Herkesin karakter için düşünceleri, çeşitli yargıları var ama karakterin kendini soktuğu bir kalıp yok. Yani karakter "Ben böyleyim" diyemiyor, kendini tanımıyor.Davanın sonucu ile o uyuşmuşluğu giderecek şey meydana geliyor aslında. Ölüm düşüncesi. Düşünceden ziyade, ölüm gerçeği. Bir nebze de olsa kendisine getiriyor ve bir şeyler artık anlam kazanmaya başlıyor. Yaşamak onun için bir şeyler ifade ediyor. Annesinin ölümüne bile üzülmeyen bir bireyin zaman içerisinde ölümü, yaşamı, sevinci hüzün vs. kitap boyunca kendince tanımlamasına eşlik ediyoruz.