Raf Yorumu: U f u k . (@ufukyesil)

Yunanistan’da geçen Attenberg, uzun zamandır izlediğim en tuhaf ve beni en çok etkileyen filmlerden biri oldu. Filmi izlerken sürekli Dogtooth’un devam filmini izliyormuşum gibi hissettim. Aslında iki film arasında doğrudan bir devamlılık yok ama bu hissin bir nedeni var: Attenberg’in…devamıYunanistan’da geçen Attenberg, uzun zamandır izlediğim en tuhaf ve beni en çok etkileyen filmlerden biri oldu. Filmi izlerken sürekli Dogtooth’un devam filmini izliyormuşum gibi hissettim. Aslında iki film arasında doğrudan bir devamlılık yok ama bu hissin bir nedeni var: Attenberg’in yönetmeni Athina Rachel Tsangari, Dogtooth’un yapımcılarından biri. Yorgos Lanthimos da bu filmde rol alıyor. İki filmin görüntü yönetmenliğini ise Thimios Bakatakis üstleniyor. Dolayısıyla iki filmin dünyaları arasındaki o tuhaf akrabalığı hissetmek çok da tesadüf değil. Ama Attenberg kendi dünyasını kuruyor. Özellikle karakterleriyle… Filmdeki insanlar o kadar sıra dışı ve akılda kalıcı ki, bazen onları izlerken insan davranışlarına değil de hayvanların davranışlarına bakıyormuşum gibi hissettim. Zaten film de insan olmakla hayvan olmak arasındaki o garip sınırla sürekli oynuyor. Hayvanları taklit etmek, bedeni keşfetmek, cinsellik, yakınlık kurmak, sevmek… Bütün bunların bizi ne kadar “insan” yaptığı üzerine tuhaf ama bir o kadar da eğlenceli sorular soruyor. Filme eşlik eden şarkılar ise benim için filmin en özel taraflarından biri oldu. Bazı şarkılar tam olarak filmin beni en çok etkileyen sahnelerinde karşıma çıktı. Sanki sahnenin söyleyemediği şeyi müzik söylüyordu. Filmin o mesafeli, garip ve zaman zaman komik atmosferinin altında çok daha güçlü bir duygusal katman olduğunu müzik sayesinde daha fazla hissettim. Bir de bir babaya vedanın belki de izleyebileceğiniz en garip hâllerinden birine şahit oluyoruz. Film, ölümü alıştığımız gibi büyük bir dramla anlatmıyor. Çok daha tuhaf, mesafeli ve yer yer rahatsız edici bir yerden bakıyor. Ama tam da bu nedenle etkileyici geliyor. Çünkü karakterlerin yaşadığı şeyleri bizim alıştığımız duygusal kalıplara sokmaya çalışmıyor. Sanırım Attenberg’de beni en çok etkileyen şey de bu oldu. Çok garip bir film. Ama hiç duygusuz değil. Hatta tam tersine, bütün o tuhaflığın, mesafenin ve karakterlerin alışılmadık davranışlarının altında insan olmaya, hayata, ölüme ve vedaya dair oldukça güçlü bir şey var. Attenberg, herkesin seveceği bir film olmayabilir. Ama ben bittikten sonra uzun süre karakterlerini, sahnelerini ve özellikle müziklerini düşünmeye devam ettim. Ve sanırım bazı filmler için bundan daha iyi bir şey söylemek zor.