Raf Yorumu: hílαl⋆ (@hiilllaaallll)

Spoiler içeriyor "Proof that Tony Stark has a heart" Bugüne kadar yazdığım en uzun yorum olabilir ama filmden çıkalı saatler oldu, hâlâ etkisinden çıkamıyorum. Ben bu filme güya ne olacağını bilerek gittim bir de, ona rağmen çok ağladım 🥲sinemada dev ekranda izlemek…devamı"Proof that Tony Stark has a heart" Bugüne kadar yazdığım en uzun yorum olabilir ama filmden çıkalı saatler oldu, hâlâ etkisinden çıkamıyorum. Ben bu filme güya ne olacağını bilerek gittim bir de, ona rağmen çok ağladım 🥲sinemada dev ekranda izlemek bambaşka bir hismiş. Başından beri o yenilmişlik, karakterlerin tükenmişliği insanı üzmeye başlıyor zaten. İlk darbeyi Natasha sahnesinde yedim. Clint’le o kavgası ve en sonunda kendini feda edişi öyle ani ve buruk oldu ki, orada gözlerim doldu. Nat bu zamana kadar hep yalnızdı, Avengers onun hayattaki tek ailesiydi ve o aile yaşasın diye gözünü kırpmadan kendini bıraktı aşağıya. Hikâyesinin böyle bitmesi içime çok oturdu. Clint olmalıydı diyen kesim çok ama ben tam tersini düşünüyorum, Clint'i bekleyen karısı ve çocukları var bu yüzden Nat'in atlamasi daha beklendik bir durumdu . Ama şu da bir gerçek Clint atlasa daha az üzülürdüm. Sonrasındaki o savaş alanı ise tam anlamıyla bir sinema başyapıtı. Kaosuyla, temposuyla, portalların açıldığı andaki o ağırlığıyla perdede devleşti resmen.Ama o devasa aksiyonun içinde Tony ile Peter’ın yeniden karşılaşıp sarıldığı anda filmin duygusal sahnelerinden biriydi bence. Tony’nin gittiği an ise filmin en ağır yeriydi. Salondan ağlama seslerini bol bol duyabilirdiniz. O şıklatmadan sonra bir taşın dibine öylece yığılıp kalması, konuşacak mecalinin bile olmaması beni bitirdi zaten. Yanına önce Peter’ın gelip çırpınışı, arkasından Pepper’ın elini tutup gözlerinin içine bakarak konuşması… Tony’nin tek bir kelime bile edemeden, sadece gözleriyle etrafındakilere bakıp nefesini bırakması o kadar gerçek ve can yakıcıydı ki anlatamam. Yıllardır izlediğimiz, bu evreni başlatan adamın o sessiz vedası çok koydu, orada bayağı kötü oldum. Bir devrin kapandığını hissettiren, insanın kalbine oturan çok özel bir veda olmuş. Sinemada tekrar izlemek kesinlikle değdi. Film bittikten sonra salondan hemen çıkmadık tabii, encore sürprizlerini görmek için bekledik. Sadece bu ek sahneleri izlemek için gidenler hayal kırıklığına uğramış olabilirler. Ben genel olarak beğendim ama Hulk ve Dr.Doom sahnesinden sonra çıkmadık, bir tane daha sahne gelir diye düşünmüştük ama Dr. Doom’un maskesini ve tek bir gözünü gördük o kadar, siz kalmayın boş yere izleyecekseniz.