Raf Yorumu: Sümeyye (@beatrice)

Okuduğumuz kitaptaki bir karakteri belki de yıllarca zihnimizde tutuyoruz. Hatta bazı karakterler yaşamamızda bize yoldaş oluyor. Onların düşüncelerinden etkilenip kendi düşünce dünyamızı şekillendiriyoruz. Onların yaşadığı hayatı okuyor ve yaşamları bize tecrübe oluyor. Durum böyleyken onların varlığını yadsıyabilir miyiz? Sırf bedene…devamıOkuduğumuz kitaptaki bir karakteri belki de yıllarca zihnimizde tutuyoruz. Hatta bazı karakterler yaşamamızda bize yoldaş oluyor. Onların düşüncelerinden etkilenip kendi düşünce dünyamızı şekillendiriyoruz. Onların yaşadığı hayatı okuyor ve yaşamları bize tecrübe oluyor. Durum böyleyken onların varlığını yadsıyabilir miyiz? Sırf bedene bürünemedikleri için yok diyebilir miyiz? Sis başta evlilik ve aşkı felsefi yönden açıklamaya çalışıyormuş gibi görünüyor. Son 50 sayfayı okuduğunuzda anlıyorsunuz ki asıl konu Augusto'nun kendi varlığına dair kanıt araması. O sevgiyi kendini görünür kılmak için var ediyor. O bütün kadınlara âşık çünkü tek bir kadının zihninde yaşayıp onun unutmasıyla yitip gitmekten korkuyor. Augusto, varlığının kanıtını hatırlanmakla, başkalarının zihninde yer etmekle eş değer tutuyor. En korktuğu şey unutulmak. "Git, git! Ama beni unutma, oldu mu? -Çenesinden tuttu, okşadı- Beni unutma, zavallı Augusto'yu unutma." "Bir gün bir toplantıya katılmıştım, orada bulunanlardan birisi beni tanıyordu, ama selam bile vermedi. Toplantıdan çıkışta bir arkadaşıma yakındım ondan; arkadaşım bana: "Şaşırmayın, kötü bir niyeti yoktu; sizin orada olduğunuzun ayrımında değildi." "Şu hâlde," dedim, "daha büyük bir kabalık yaptı, beni selamlamamakla değil, benim orada olduğumun ayrımında olmamakla."" Kitapta sürekli Descartes'tan bahsedilmesi tesadüf değil. Descartes diyor ki düşünüyorum, öyleyse varım. Augusto da kitap boyu sürekli düşünüyor. Bu durumda onun varlığının kanıtı değil mi bu? Kitabın sonunda Augusto yazarla hesaplaşıyor. O var olmak istiyor. Yazar ise onun yok olduğunu, kendisinin bir yaratımı olduğunda ısrarcı. Augusto bunu yazarı varlığından şüpheye düşürerek kanıtlamak istiyor. "Sevgili Don Miguel'ciğim, -diye ekledi,- gerçekte ne diri ne ölü, var olmayan, kurgusal yaratık ben değil de siz olmayasınız... benim öykümün dünyaya çıkması için bir bahaneden başka bir şey olmayasınız..." Okuduğum en ilginç kitaplardan biri. Herkesin bunu deneyimlemesini isterdim. Acaba başka kendi yarattığı karaktere önsöz yazdıran bir yazar var mıdır?