Raf Yorumu: Sümeyye (@beatrice)

“Farkındalık ne deneyimlediğinizi, onu deneyimlediğiniz sırada bilmektir." Aşırı hevesle başlamıştım kitaba. Hem yazarın Harvard Üniversitesi'nde psikiyatri alanında öğretim görevlisi olması hem de kitaptaki bölüm adlarının ilgimi çekmesiyle bu kitaba başlamıştım. Ama aradığımı bulamadım. Aslında direkt meditasyon üzerine bir kitap. Uygulama…devamı“Farkındalık ne deneyimlediğinizi, onu deneyimlediğiniz sırada bilmektir." Aşırı hevesle başlamıştım kitaba. Hem yazarın Harvard Üniversitesi'nde psikiyatri alanında öğretim görevlisi olması hem de kitaptaki bölüm adlarının ilgimi çekmesiyle bu kitaba başlamıştım. Ama aradığımı bulamadım. Aslında direkt meditasyon üzerine bir kitap. Uygulama odaklı ama bu uygulamalar tek tip. Evet, farklı meditasyon çeşitlerini içeriyor ama meditasyon dışında hiçbir öneri, hiçbir uygulama yok. Uygulamadaki meditasyonların süresi gerçekten uzun. Geneli 20 dakika ya da yarım saat. Düzenli olmasa da 1 yıldır meditasyon yapıyor olmama rağmen bu süreler bana çok fazla geldi. Örneğin ben 15 dakikadan sonra devam edemiyorum. O yüzden hiç fikri olmadan başlayan biri uygulamalarda çok zorlanacaktır. Bir de okuyup meditasyon yapmanın da ayrı bir zorluğu var. Bir buçuk sayfaya varan talimatlar var ve bunları aklınızda tutmanız gerekiyor. Normal olarak aklınızda tutamıyorsunuz ve yaparken bu adımları karıştırıyorsunuz. Bunun yerine meditasyona ilginiz varsa Headspace: Guide to Meditation belgeselini izlemenizi öneririm. Hem sesli talimatla yapmak odaklanmanıza yardımcı oluyor hem de oradaki uygulamalar bu kadar uç sürelerde değil. Diğer yetersiz bulduğum şeyse konulara çok az değinmiş olması. Konu başlıkları çok iyi seçilmiş ve gerçekten faydası dokunabilecek konu başlıkları var. Fakat o kadar yüzeysel işlenmiş ki... Sorsanız bana "Bu konu başlığıyla ilgili aklında ne kaldı?", verebileceğim tek cevap meditasyon yapmak. Örnekler çok az ve verilen deneyler tek tip. Beni daha fazla hayal kırıklığına uğratan bir kitap olmamıştı. Beğendiğim tek şey yazarın acıya bakış açısı oldu. Acı tek başına yıkıcı değildir. Ne zaman dirençle karşılaşırsa işte o zaman ıstıraba dönüşür. William Smith Mutsuz Olmak kitabında diyordu ki mutluluk nefes almak gibidir. Sürekli nefes alamazsınız, nefes vermeniz de gerekir. Ne tamamen mutlu olabiliriz ne de tamamen mutsuz. Bir duyguya ne kadar tutunursak ya da bir duyguya ne kadar direnç gösterirsek o kadar ıstırap çekeriz. Cesaretli olup bütün duyguları hakkıyla yaşamak gerekiyor sanırım. "Acı; bir kaza, bir hastalık ya da sevdiğimiz bir kişinin ölümü gibi elimizde olmayan nedenlerle hayatımıza giren sıkıntılardan kaynaklanan bir duygudur. Direnç; bir acıdan uzak kalmak için bedenimizi kasmak ya da acıyı nasıl yok edeceğimizi kara kara düşünmek için gösterdiğimiz çabadır. Istırap ise acıya direnç gösterdiğimiz vakit ortaya çıkan sonuçtur. Istırap, acımıza katman katman eklediğimiz fiziksel ve duygusal gerilimdir. Bu formülde acıyla ne ölçüde baş edebildiğimiz, ne kadar ıstırap çekeceğimizi belirler. Acıya olan direncimiz sıfırlanınca ıstırabımız da sıfırlanır."