Raf Yorumu: arsenic (@arsenic)

Spoiler içeriyor Herkesin beğenebileceği tarzda bir film değil kesinlikle. Bu tarz filmlere aşina olmakla ilgili biraz da beğenip beğenmemek... İlk 15-20 dakika “Ben ne izliyorum şimdi?” dedirtiyor. Sonra bir bakıyorsun, o dünyanın garipliği yavaş yavaş normal gelmeye başlamış. Bence filmin asıl rahatsız…devamıHerkesin beğenebileceği tarzda bir film değil kesinlikle. Bu tarz filmlere aşina olmakla ilgili biraz da beğenip beğenmemek... İlk 15-20 dakika “Ben ne izliyorum şimdi?” dedirtiyor. Sonra bir bakıyorsun, o dünyanın garipliği yavaş yavaş normal gelmeye başlamış. Bence filmin asıl rahatsız edici tarafı da burada. Distopik ama asıl rahatsız edici olan dünyanın garip olması değil; garipliğin bir süre sonra normal gelmeye başlaması. Üstelik film baştan sona full ironik. Neredeyse her sahneden başka bir felsefi anlam da çıkarabilirsin. İnsanların yalnız kalmasının yasak olduğu bir dünyada, aşk bile özgür bir seçim olmaktan çıkıyor. Birini sevmek yetmiyor; onunla aynı özelliğe sahip olman, ilişkiyi sürdürebilmen ve sisteme “uygun” bir çift olman gerekiyor. Filmin ironisi de tam burada başlıyor: Ormanda çift olmak yasakken, otelde yalnız olmak yasak. Yani iki tarafta da insanın kendi duygusuna ait olmasına izin yok. Bir tarafta ilişki zorunluluk, diğer tarafta bireysellik. Ve belki filmin en acı tarafı şu: İnsanlar yalnız kalmaktan korktukları için kendilerini değiştirmeye başlıyorlar. Birbirlerini gerçekten sevmek yerine, sevilebilir hâle gelmeye çalışıyorlar. David ile kadının ilişkisi ise bütün bu düzenin ortasında daha da tuhaf bir hâl alıyor. Birbirlerine yaklaşabilmek için önce ortak bir kusur bulmaları gerekiyor. Sonunda kadının kör edilmesi meselesine geldiğimizde film yine bize kesin bir cevap vermiyor. David gerçekten gözlerini kör edecek mi? Kadın zaten kör mü, değil mi? (Son sahnede kör olduğundan şüphelenmedim değil bu arada) Yoksa bütün bunlar, bir ilişki uğruna kendimizden ne kadar vazgeçebileceğimizi mi anlatıyor? Film tam cevap verecekken perdeyi indiriyor. Bence son sahnenin gücü de burada. David banyoda kararını vermeye çalışırken biz de onunla birlikte bekliyoruz. Çünkü artık mesele “Kadın kör mü?” değil. Mesele şu: Birini sevmek, bir ilişkiyi sürdürebilmek için kendinden ne kadar vazgeçebilirsin? Ve daha önemlisi: Vazgeçtiğin şey hâlâ senken, buna sevgi diyebilir misin? 8.7/10.0