Raf Yorumu: •Şeyma• (@aurelyn

Bazen insanın hayatında bıraktığı izi, yanında olduğu zaman değil, artık olmadığı zaman fark etmek daha kolaydır. Çünkü bir insan hayatımızdayken onun varlığına alışırız. Mesaj atmasına, bir şey anlatmasına, günün herhangi bir anında karşımıza çıkmasına… Bunların hepsi zamanla sıradanlaşır. Hatta bazen…devamıBazen insanın hayatında bıraktığı izi, yanında olduğu zaman değil, artık olmadığı zaman fark etmek daha kolaydır. Çünkü bir insan hayatımızdayken onun varlığına alışırız. Mesaj atmasına, bir şey anlatmasına, günün herhangi bir anında karşımıza çıkmasına… Bunların hepsi zamanla sıradanlaşır. Hatta bazen o kişiyi hayatımızda ne kadar önemli bir yere koyduğumuzu bile fark etmeyiz. Ta ki o kişi biraz geri çekilene kadar. İnsanın içinde garip bir düşünce vardır aslında: “Ben gidersem fark edilir miyim?” Belki bunu kendimize açık açık sormayız ama çoğumuzun içinde bir yerde bu sorunun cevabını merak ederiz. Hayatımızdan çıktığımızda bir şeylerin eksilip eksilmeyeceğini, birilerinin bizi arayıp aramayacağını, eskiden bizim doldurduğumuz bir boşluğun gerçekten oluşup oluşmayacağını bilmek isteriz. Çünkü mesele sadece özlenmek değildir. İnsan, hayatına girdiği kişinin hayatında bir değişiklik yaratmış olmak ister. Bir şeylere dokunmuş olmak, bir alışkanlığın parçası haline gelmek, birinin gününde kendine ait küçük de olsa bir yer edinmek ister. Sonra bir gün ortadan çekildiğinde, o yerde gerçekten bir boşluk oluştuğunu görmek ister. Bu biraz bencilce gelebilir. Ama bence tamamen kötü bir tarafı yok bunun. Hepimiz bir şekilde “Ben senin hayatında neydim?” sorusunun cevabını bilmek istiyoruz. Çünkü bir insanın hayatından geçip gitmekle, gerçekten o hayatın bir parçası olmak arasında büyük bir fark var. Birinin hayatında bulunmuş olmak güzel; ama yokluğunun fark edilmesi, o varlığın gerçekten bir anlam taşıdığını hissettiriyor. Mesela her gün konuştuğun birinin bir anda konuşmamaya başlaması… Başta sadece sessizlik gibi gelir. Sonra insan o sessizliğin içinde eski alışkanlıklarını fark eder. Bir şey anlatmak için telefonu eline alırsın, sonra anlatacak kişinin artık orada olmadığını hatırlarsın. Bir yere gidersin ve eskiden bunu ona anlatırdın dersin. Gün içinde komik bir şey olur, paylaşmak istersin ama artık o kişiyle paylaşmıyorsundur. İşte insanın yokluğu biraz böyle bir şey. Kendisinden geriye fiziksel bir şey bırakmasına gerek yoktur. Bazen sadece bir alışkanlık bırakır. Bir şarkı, bir cümle, bir saat, bir mekan, hatta günün belli bir zamanında akla gelen bir düşünce bile olabilir. Ve insanın kendi kendine “Demek ki ben burada gerçekten vardım.” demesini sağlayan da biraz budur. Ama burada ince bir çizgi var. Yokluğumuzun fark edilmesini istemekle, birini yokluğumuzla cezalandırmaya çalışmak aynı şey değil. İnsanların peşimizden koşmasını, gururumuzu okşamasını ya da bize muhtaç olduklarını kanıtlamasını beklemek başka bir noktaya geçiyor. O zaman mesele artık “Hayatında bir iz bıraktım mı?” olmaktan çıkıp “Bensiz yapabiliyor musun?” yarışına dönüşüyor. Bence asıl istenen şey bu değil. İnsan aslında birinin onsuz yaşayamadığını görmek istemiyor. Daha çok, onsuzken hayatın eskisi kadar aynı olmadığını bilmek istiyor. Aradaki fark çok büyük. Çünkü birinin bize ihtiyaç duyması güzel hissettirebilir ama birinin bizi gerçekten istemesi çok daha başka bir şeydir. Mecbur olduğu için değil, hayatında yerimiz olduğu için bizi araması… Yokluğumuz bir boşluk yarattığı için değil, varlığımızı özlediği için yeniden bizimle olmak istemesi… Sanırım insanın asıl görmek istediği şey tam olarak bu. Bir gün hayatımızdan çıktığımızda arkamızdan büyük bir dram yaşanmasını beklememize gerek yok. Hatta hayatın devam etmesi gerektiğini de biliyoruz. İnsanlar bir süre sonra alışıyor, günlük hayatlarına dönüyorlar. Ama bütün bunların arasında küçücük bir yerde bile olsa “Burada bir şey eksildi.” düşüncesinin kalmasını istiyoruz. Belki de bu yüzden bazı ayrılıklar insana sadece karşısındaki kişiyi değil, kendisini de düşündürüyor. “Ben onun hayatında ne bıraktım?” “Benden sonra ne değişti?” “Beni gerçekten özledi mi, yoksa sadece alışkanlığını mı özledi?” Ve belki en önemlisi: “Ben hiç olmasaydım, onun hayatı aynı mı olurdu?” Bunların cevaplarını her zaman alamıyoruz. Zaten insanı en çok yoran tarafı da bu. Bazen birinin hayatında ne kadar yer kapladığımızı, ancak hayatımızdan çıktıktan sonra anlayabiliyoruz. Bazen de hiçbir zaman öğrenemiyoruz. Ama yine de içimizde bir yerlerde şu isteğin olması çok insani: Hayatımıza girip çıkan sıradan bir insan değil, gerçekten bir şeyleri değiştirmiş biri olmak. Çünkü herkes gelir ve gider. Ama herkesin yokluğu aynı şekilde hissedilmez. Bazı insanlar gider, hayat devam eder. Bazıları gider ve hayat devam ederken bile insanın içinde onların bıraktığı yere ara sıra dönüp bakarsın. Galiba insanın kendisiyle ilgili duymak istediği en güzel şeylerden biri de şu: “Sen gittikten sonra her şey devam etti ama hiçbir şey tam olarak eskisi gibi olmadı.” Bence bir insanın hayatında bırakabileceği en gerçek iz de tam olarak budur.