Raf Yorumu: Şevval (@sevvalsarac)

Spoiler içeriyor "Peki neden Nastyenka,söyleyin neden böyle anlarda insanın yüreği sıkışır? Neden sanki büyü yapılmış gibi, bilinmeyen bir baskıyla nabız hızlanır, hayalperestin gözlerinden yaşlar fışkırır, solgun, nemli yanakları ağrır ve bütün benliği karşı konulmaz bir haz duygusuyla dolup taşar?"(Syf.25) Bir çocuk kalbine,…devamı"Peki neden Nastyenka,söyleyin neden böyle anlarda insanın yüreği sıkışır? Neden sanki büyü yapılmış gibi, bilinmeyen bir baskıyla nabız hızlanır, hayalperestin gözlerinden yaşlar fışkırır, solgun, nemli yanakları ağrır ve bütün benliği karşı konulmaz bir haz duygusuyla dolup taşar?"(Syf.25) Bir çocuk kalbine, ruhuna sahip bir hayalperest. İnsanı saflığı karşısında bazen de şaşırtan biri. Ben kitapta hayalperestle karşılaşınca öyle hissetmiştim. Hayalperest, Nastyenka'ya aşık mıydı? Bunu kitabı okurken de çözemedim, filmi izlerken de. Aşkın tanımı değişiyorsa kişiden kişiye belki de aşıktı. Hayallerde yaşamak bizi gerçeğe dönmekten, onunla yüzleşmekten alıkoyar fakat duygularımızın temiz kalmasını da sağlar bir nebze. Hayalpereste de olan buydu. Duyguları o kadar temizdi ki Nastyenka'ya o yüzden bu kadar tutuldu. O kadar yalnız ve yüzleşmemişti ki hayatla bu yüzden bağlanması kadar onu kaybetmesi de hızla oldu. Filmin genel atmosferi başarıyla verdiğini düşünüyorum. Kitapta olmayan bazı ek sahneler var, bu da sanırım sinemaya uyarlama açısından yapılan gerekliliklerden dolayı. Kitaptan filme en iyi geçirilen karakterin Nastyenka olduğunu düşünüyorum. Sanki kitaptaki karakterin birebir aynısı. Hayalperesti tam hissedemedim açık konuşmak gerekirse. Nastyenka ile karşılaşmasından önceki anlarını daha uzun gösterebilirlerdi. Hayalperest ve Nastyenka'nın nişanlısını kafamda farklı bir biçimde oturtmuştum. Hayalperest de Dostoyevski'nin diğer tüm karakterleri gibi iç dünyasıyla, dünyayla uyuşmazlığı ve kendine yer bulamaması ile öne çıkan bir karakter. O bir tip. O başka bir dünyadan gelen bir varlık. O bir hayalperest. Bu hayaller onu çok mutlu ediyor,bu hayalleri kurmak için tüm bu sıradanlığa karşı sabrediyor ama fark ediyor ki bu hayaller bittiğinde ellerinde o hayallere ait hiçbir şey yok. Bu hayalleri kurmak için yıllarını vermiş ama elinde ne kaldı? Ne hayaller var ne yıllar...Nastyenka bu yüzden ona hem büyük bir umuttu hem de en ağır yara. Tekrar tekrar izlerim diyeceğim bir film.Kitapta insana geçen o atmosferi, beyaz geceleri hem estetik bir biçimde göstermişler hem de izleyiciye kitabı ve Dostoyevski'yi hissettirmişler. Genel açıdan bakıldığında beklentiyi karşılayan bir film. "...uzun zamandır birini arıyordum ve aradığım sizdiniz,şimdi buluşmamız yazgımızmış..."(Syf.21) "Şu yaşamdaki köşeciğimde bana yetmeyen neydi? O köşede kalmak bana neden bu kadar rahatsızlık veriyordu?"(Syf.5) "…sırf bunun için yaratılmadı mı o Bir anlığına da olsa, Yakın olmak için senin yüreğine?…"(İ.Turgenyev)