Raf Yorumu: theglitchh (@theglitchh)

Utanıyorumdum bir daha utandım başkaları hakkındaki düşüncemden(kötü olanlardan).Düşündüğümüz şeylerin ne kadarı doğru ne kadarı yalnış... insan utanıyor böyle aksi çıkınca ama yine yaparmıyız? Yaparız bence acaba bu durumla nasıl başa çıkılır? Yazıma kitaptan bağımsız gibi başladım ama evet "gibi" çünkü…devamıUtanıyorumdum bir daha utandım başkaları hakkındaki düşüncemden(kötü olanlardan).Düşündüğümüz şeylerin ne kadarı doğru ne kadarı yalnış... insan utanıyor böyle aksi çıkınca ama yine yaparmıyız? Yaparız bence acaba bu durumla nasıl başa çıkılır? Yazıma kitaptan bağımsız gibi başladım ama evet "gibi" çünkü kitap bitince ki düşüncelerim böyle oldu o yüzden mümkünse affola( Bayıldım diyemem ama etkilendim muhtemelen etkisi de hep sürecek, Fena kitaptı... Adamın haline acındırmamasına "yalnızım, kimsem yok" edebiyatı yapmadan da çok güzel eser çıkardığı için yazarı ve eseri ayrı bir sevdim(tabi vardı içinde ama tam olarak böyle acındırılacak şekilde değildi bence, o acındırmıyor ama sen acıyorsun) Böyle kitapların vicdanımızla yüzleştirmesini seviyorum sanki aslında bu tür okudukça sıradanlaşıyor gibi. Gerçi yine başlarken böyle olacağını düşünmemiştim. (galiba kitap okurken hakkında hiç bir şey bilmememin ve düşünmemin sebebi o kurguda kaybolmak, bunu da burda çözdük) ~Hızlı gitmenin sopadan kurtulmak için çare olmadığını, çünkü sahiplerinin büsbütün hırslarını artırarak kendilerini atlarla yarıştırmaya sevkedeceğini biliyorlar...~ ~Bunlar, öyle şuursuz mahlû klar ki, kendi fenalıklarını kendileri de bilmiyorlar. Bütün fenalık kendilerinden çıktığı halde, mazlum olduklarına hakikaten inanarak ağlıyorlar.~ ~Bu tesirler altında hatıra defterimi de bir köşeye atmıştım. Zaten insanın günden güne küçüldüğünü, bayağılaştığını kaydetmesinde ne zevk oluyordu ki?~ ~Allah bu dünya cehenneminden hayırlısıyle kurtarsın!" dedi.~ ~Eskiden masum bir fikrim vardı.Sanırdım ki, herhangi bir fenalık; ruhumuzu baştan başa kirletir, ondan hiçbir temiz nokta bırakmaz. Halbuki hakikatte her zaman böyle olmuyor. Maddî sükûtların manevî sükûtlardan bir farkı var. Meselâ bir uçuruma düşen bir insan paramparça olup ölüyor. Fakat manen düşen insanın bazen yalnız bir tarafı zedeleniyor, öte tarafları tamamiyle salim kalabiliyor. Fahişeler, görüyorsunuz ki, aile muhabbetini hiç kaybetmemiş, katiller görüyorsunuz ki, samimî surette seviyor, acıyor, yardım ediyor. Ben de vak'aların şevkiyle bir hırsız ve dolandırıcı olup çıkmış bulunduğum halde çocuklarımı ancak tamamiyle salim ruhlu insanlarda bulunacak bir temizlik ve kutsiyetle seviyordum.~