Raf Yorumu: Büse (@bebeka)

Spoiler içeriyor C’eravamo tanto amati (1974) İnsan gençken bazı şeylerin hiç değişmeyeceğine inanıyor. Dostlukların, aşklarımızın, savunduğumuz fikirlerin ve hatta kendimizin… Ettore Scola’nın C’eravamo tanto amati filmi tam da bu inancın yıllar içinde nasıl değişebildiğini anlatıyor. Film, II. Dünya Savaşı sırasında direniş hareketinde…devamıC’eravamo tanto amati (1974) İnsan gençken bazı şeylerin hiç değişmeyeceğine inanıyor. Dostlukların, aşklarımızın, savunduğumuz fikirlerin ve hatta kendimizin… Ettore Scola’nın C’eravamo tanto amati filmi tam da bu inancın yıllar içinde nasıl değişebildiğini anlatıyor. Film, II. Dünya Savaşı sırasında direniş hareketinde yolları kesişen üç arkadaşın hayatını uzun bir zaman dilimi içerisinde takip ediyor. Gençliklerinde ortak idealleri, büyük umutları ve değiştirmek istedikleri bir dünya var. Ancak savaş bitip hayat kendi akışına bırakıldığında herkes başka bir yöne savruluyor. Bir zamanlar aynı hayalleri paylaşan bu insanların zamanla birbirlerinden uzaklaşmasını izlemek filmin en hüzünlü taraflarından biri. Beni en çok düşündüren şey, insanların zamanla ideallerinden uzaklaşması oldu. Gençken savunduğumuz değerleri hayatın içinde ne kadar koruyabiliyoruz? Yoksa bir noktadan sonra koşullara uyum sağlamakla kendimizden ödün vermek arasındaki çizgiyi mi kaybediyoruz? Film bu sorulara doğrudan cevap vermiyor ama karakterlerin hayatları üzerinden epey düşündürüyor. Üstelik karakterlerin değişimini yalnızca kişisel tercihlerle açıklamıyor. Savaş sonrası İtalya’nın siyasi ve ekonomik dönüşümü, sınıfsal farklılıklar ve dönemin ideolojik çatışmaları da hikâyenin önemli bir parçası. Üç arkadaşın hayatı üzerinden aslında koca bir ülkenin değişimine tanıklık ediyoruz. Filmin sevdiğim yanlarından biri de bütün bu melankoliyi mizahla dengelemesi. Yer yer oldukça komik, yer yer de insanın içine oturan sahneleri var. Sinema tarihine yaptığı göndermeler ise özellikle sinemayla ilgilenenler için ayrı bir keyif. Filmin kendisinin de sinema üzerine düşünmesi hoşuma gitti. Bir de geçmiş meselesi var. İnsan bazen eski günlerini özlediğini sanıyor ama belki de özlediği şey o günlerdeki kendisi. Henüz hayal kırıklıklarıyla tanışmamış, önünde sayısız ihtimal olduğunu düşünen hâli. Film bittikten sonra aklımda en çok bu düşünce kaldı. C’eravamo tanto amati benim için yalnızca üç arkadaşın hikâyesi değil; zamanın, insan ilişkilerinin ve hayallerin üzerinde bıraktığı izlerin hikâyesi. Herkesin bir şekilde değiştiği, bazı şeylerin geride kaldığı ama geçmişin de hiçbir zaman tamamen silinmediği bir film. Sanırım en acı tarafı da şu: Bir zamanlar birlikte dünyayı değiştirebileceğimize inanırken yıllar sonra kendi hayatlarımızın bizi ne kadar değiştirdiğini fark etmek.