Raf Yorumu: Sonsuznisan (@sonsuznisan)

"Barışı ve sevgiyi kendi içinde bulamıyorsan başka hiçbir yerde bulamazsın."✨ Yine bir savaş-dram filmi ve yine aynı sorular. Kendi kendimizi neden katlediyoruz? Neden farklı şeylere inanıyoruz diye birbirimizden nefret ediyoruz? Bütün acılarımızı geride bıraktıktan sonra o acıyı başkasına yaşatmaktan neden…devamı"Barışı ve sevgiyi kendi içinde bulamıyorsan başka hiçbir yerde bulamazsın."✨ Yine bir savaş-dram filmi ve yine aynı sorular. Kendi kendimizi neden katlediyoruz? Neden farklı şeylere inanıyoruz diye birbirimizden nefret ediyoruz? Bütün acılarımızı geride bıraktıktan sonra o acıyı başkasına yaşatmaktan neden zevk duyuyoruz? İnsanların nesi var böyle?... Bu sorular savaşlarımızın bir türlü bitmek bilmediği gibi bitmiyor. Sadece filmlerde gördüğüm savaş psikolojisi beni derinden etkilerken günümüzde hala yaşanıyor olduğunu bilmek çok sarsıcı. Şu koca dünyaya sığamayışımız ve kısacık ömrümüzle sergilediğimiz gülünç kafa tutuşlarımız, umursamazlıklarımız. Evet umursamıyoruz! Neden umursayalım ki ailemizden ayrı düşen biz değiliz, üzerimize bomba yağmıyor, korku içinde yaşamıyoruz, hayatımızı tehlikeye atarak ordan oraya kaçmak zorunda değiliz. Savaş yok, hayat güzel! Sırf biz yaşamadığımız için bunu diyemeyiz işte, çocuklar ölüyor, insanlar işkencelere maruz kalıyor ve bunlar 21.yy da günümüzde yaşanıyor. "Biz medeniyiz! " cümlesini kendisine etiket edinmiş toplumlar, ülkeler... susuyor. Teknoloji gelişiyor diye seviniyoruz ama bunun aynı zamanda birbirimizi daha kolay yok etme anlamına geldiğinin farkında bile değiliz. Bu kadar şeyi bağlayacağım noktalardan biri izlediğim II. Dünya Savaşı temalı filmlerde bu filmde de olduğu gibi Amerika'nın adeta bir barış güvercini olarak yansıtılması. Evet aynı savaşta özellikle sivilleri hedef alarak Japonya 'da atom bombasını patlatan Amerika'dan bahsediyoruz. İşte görüldüğü üzere iyi ve kötüyü belli bir dine, ırka, millete özgü olarak belirleyemeyiz. Dünyada iyi ve kötü insanlar var sadece. Diğer bir konuya gelecek olursak Yahudiler'in tarih boyunca çektiği eziyetler, uğradıkları haksızlıklar, dışlanmalar bütün bunlar acı ama gerçek. Bu noktada en başta yazdığım sorulardan birini hatırlatmak istiyorum : "Bütün acılarımızı geride bıraktıktan sonra o acıyı başkasına yaşatmaktan neden zevk duyuyoruz?" Aklım almıyor bunca acıyı yaşayıp aynı acıyı günümüzde başka bir topluma yaşatmak... Oysa gerekli olan tek şey nefreti, intikamı bırakmak. Hepimizin, bütün dünyanın buna ihtiyacı var. Filmin sonlarında acı çekme sırası artık Naziler'de diye mi seviniyoruz, yoksa haksızlığa uğrayan, acı çeken insanlar kurtuldu diye mi? Bu küçücük ayrıntıda bile nefret ve vicdan arasındaki fark yatıyor. Son olarak dram üzerinde yorum yapmak istiyorum. Bu tarz filmlerde işin içine çocuklar girince çok daha fazla etkileniyorum. Belki de savaş ve çocuk kelimelerini yan yana getirdiğimizde insanın içinde oluşan dehşet duygusundan kaynaklanıyordur bu. Yine de bu konuda çok daha iyi dram filmleri izledim. Bu filmi de gerçekten beğendim ve mutlaka izlemenizi öneririm. İyi seyirler!!!! "Savaşı sonlandırmazsak, o bizi sonlandıracak." ✨