Raf Yorumu: Havva Nur Koçak (@havvaur)

"Hayatı Allah'ın verdiğine ve uygun gördüğünde yine O'nun alacağına inanıyorsun. Fakat insanın devam edemeyeceği, tükendiği bir an gelir ve harekete geçmek için Allah'ı bekleyemez; bu yüzden kendisi harekete geçmeye karar verir. İşte o an, 'intihar'ın adlandırıldığı zamandır. O zaman 'intihar'…devamı"Hayatı Allah'ın verdiğine ve uygun gördüğünde yine O'nun alacağına inanıyorsun. Fakat insanın devam edemeyeceği, tükendiği bir an gelir ve harekete geçmek için Allah'ı bekleyemez; bu yüzden kendisi harekete geçmeye karar verir. İşte o an, 'intihar'ın adlandırıldığı zamandır. O zaman 'intihar' sözcüğünün sadece sözlüklere konulsun diye var olmadığını anlarsın." A Separation sonrası İran sinemasına devam etme konusunda çok istekliydim. İkinci filmim olarak, İran sineması denince akıllara ilk gelen kişi olan Abbas Kiarostami'nin filmografisine giriş yapmak için ondan bir film seçmek istiyordum. Köker Üçlemesi'nden önce Taste of Cherry'ye yöneldim çünkü bu filmden beklentim çok yüksekti takip ettiğim kişilerin puanlarının çok yüksek olduğunu görüyordum. Sanırım bu yüzden bayağı hayal kırıklığına uğradım, film beklentilerimi hiç karşılayamadı. Kurak olmasına rağmen sinematografisini ve diyaloglarını beğendim. Kısa süresi sayesinde hiç de sıkılmadan izledim, zaten bu sebeplerden dolayı üç puan veriyorum. Eee, peki sorun ne? Sorun, hiçbir şey hissedememem. Benim filmlerden beklentim, en azından ufacık da olsa ruhuma dokunmasıdır. Bu filmi açtığım halimle bitirdiğim halim arasında hiçbir fark yoktu. O anki ruh halimin bunun üzerinde büyük bir etkisi olabileceğini düşünüyorum. Sinema tamamen kişisel bir deneyim; ne kadar iyi bir film izleyecek olsanız da ruh halinize uygun olmadığı bir anda tercih edince içinizde hiçbir yankı uyandırmayabiliyor. Filmi açtığım anda çok mutsuzdum. Belki anlatmak istediği şeyi daha iyi kavrayabilecek bir zamandaydım ama gerçekten umutsuz ve tükenmiş bir haldeyken emin olun dutun ya da kirazın tadı fark etmiyor; hayattaki küçük, güzel anların değerini düşünebilecek bir kıvamda olmuyorsunuz. İleride beğendiğim repliklerin hatrına tekrardan şans vermek istiyorum; "Tanrı'nın insana bu kadar acı çektikten sonra intihar etmeyi yasaklayacak kadar acımasız olduğuna inanmıyorum. İnsan mutsuzsa, bu hayata katlanamıyorsa, gitme hakkına sahip olmalı." "İntiharın en büyük günahlardan biri olduğunu biliyorum. Fakat mutsuz olmak da büyük bir günah." "Acımı anlayabilirsiniz ama onu hissedemezsiniz."