Jeff: "Why would a man leave his apartment three times on a rainy night with a suitcase, and come back three times?" Lisa: "Maybe he likes the way his wife welcomes him home." Bir süre önce klasik filmler konusunda zayıf…devamıJeff: "Why would a man leave his apartment three times on a rainy night with a suitcase, and come back three times?"
Lisa: "Maybe he likes the way his wife welcomes him home."
Bir süre önce klasik filmler konusunda zayıf kaldığımı fark ettiğimde kendime bir liste hazırlamıştım. Bir türlü listeden bir şeyler izlemek için vakit ayıramamıştım ki dün gece sonunda bu erteleme döngüsünü kırarak istediğim bir türde –gizem, gerilim– giriş için en uygun filmi bulup seçtim. Aynı zamanda Alfred Hitchcock’tan izlediğim ilk film oldu. Listenin gözümü korkutmadığını söyleyemem, o yüzden giriş için çok yerinde bir tercih yaptığımı düşünüyorum.
Film çok akıcıydı; merak ve gerilim duygusunu son dakikaya kadar sürdürdü. Gizem konusunda ise pek emin değilim, filmin konusunu biraz bildiğim için başlarda "Olaylar hangi komşunun başından geçecek?" tarzı bir gizem duygusu oluşmuştu. Bunun dışında her şey beklediğim gibi gelişti. Film Katil kim? sorusunun üzerinde hiç durmuyor; size her şeyi olduğu gibi gösterip Jeff'in röntgencilik suçuna ortak ediyor. Bu sanırım biraz da Hitchcock’un kendine has bir tarzı, yorumları okuduktan sonra böyle bir kanıya vardım. Yine de sevdim mi sevdim.
Tek mekanda olabilecek en iyi şekilde hikayeyi bize aktarmışlar. Mahallenin atmosferi ve görsel tasarımı çok güzeldi. Oyunculuklara zaten hayran kaldım; James Stewart'ı daha önce It's a Wonderful Life'ta izleme fırsatı bulmuştum. Grace Kelly'yi ise ilk defa izledim, "kusursuz" bir kadın, Jeff’e hak veriyorum. Film boyunca canlandırdığı karakterin outfit'lerini inceleyip durdum; Lisa'nın ilk göründüğü sahnede üzerindeki o kabarık tüllü kombini görünce 'Bu kesinlikle Dior' demiştim ki pek yanılmamışım. Tasarımcı Edith Head, Dior'dan esinlenerek stili kopyalamış. Keşke benim olsa...
Gerilim unsuru yavaş yavaş artsa da son kısımlarda artık insanı nefes tutma noktasına getiriyor. Son dakikalarda bayılacaktım zaten, dayanamadım ileriye sardım, sonra geriye dönüp izleyebildim. Korku işlerinde hiç yokum ama gerilime de gelemiyorum. Üzgünüm Alfred abi, bizim sinefillik buraya kadar.
Yalnız Alfred Hitchcock filmografisi hakkında bilgim olmadığı gibi, kendisi ve siması hakkında da hiçbir fikrim yokmuş. Ben kendisini çok farklı hayal etmiştim ya da başka bir isimle karıştırıyordum. Filmi izledikten sonra araştırırken tombul yanaklı, tatlı bir adamın fotoğrafları çıkınca çok şaşırdım. Bunu da neden anlattığımı bilmiyorum, sadece bahsetmek istedim.
Çocukken babamın dürbünüyle kardeşimle beraber pencereden karşı komşuları veya yoldan geçenleri izlediğimiz ve bunu eğlence haline getirdiğimiz için röntgencilik üzerine ben konuşmasam daha iyi olur...
