Raf Yorumu: Havva Nur Koçak (@havvaur)

I've seen things you people wouldn't believe. Attack ships on fire off the shoulder of Orion... I watched C-beams glitter in the dark near the Tannhäuser Gate. All those moments will be lost in time, like tears in rain... Time…devamıI've seen things you people wouldn't believe. Attack ships on fire off the shoulder of Orion... I watched C-beams glitter in the dark near the Tannhäuser Gate. All those moments will be lost in time, like tears in rain... Time to die. Uzun zamandır dahil olmak istediğim bir evrene sonunda giriş yapabildim. Ridley Scott'ın üzerinde kontrol sahibi olduğu, tamamen kendi ürünü olan "The Final Cut" versiyonunu izledim. Diğer versiyonu olan, Deckard'ın dış sesinin hikaye anlatıcılığı yaptığı sinema sürümünü izlemediğim için bir karşılaştırma yapamam ama filmi izleyen herkesin "Final Cut" versiyonunun izlenmesi üzerine ağız birliği yapmasının mantıklı bir sebebi vardır diye düşünüyorum. Şu sıralar hep ertelediğim filmleri izliyorum. Bilimkurgu türünün kültleşmiş örneği olmasından ve onun alt türü cyberpunka dair görsel dünya ve atmosfer vadettiği için filmden daha fazla şey bekliyordum. Benden en fazla üç buçuk çıktı(beş üzerinden). Kendi şahsıma 3,5 kötü bir puan değil ama fazlasını vermeye hazır ve istekliydim, filmi o hevesle açmıştım. İlk önce sevdiğim detaylara değinmek istiyorum. Filmin görsel efektlerini çok başarılı buldum, asla 1982 yapımı gibi hissettirmiyor. Cyberpunk atmosferinin hakkını verdiğini düşünüyorum fakat ben bu dünyanın bir insanı mıyım emin değilim. Film olarak Blade Runner dışında kaliteli, bu türe ait Matrix var diye biliyorum. Bunun dışında, live-action olarak pek bir örneği yok. Eşine az rastlanır bir film olduğu için özel buldum. Durmak bilmeyen yağmur, günün doğmadığı, sadece geceyi yaşayan şehir, şehrin sisli sokakları, neon ışıklar, devasa gökdelenler, dev reklam panoları... Yukarıda teknolojiyi elinde tutan şirketlerin gün geçtikçe tanrılaşırken, aşağıda onların pisliğini yutan gölgelere sığınmış insanların kimliksizleşmesi, yani kısaca "high tech, low life" tezatlığını sevdim. Bu görsel dünya Vangelis'in müzikleriyle birleşince ortaya harika bir uyum çıkmış. Dediğim gibi, ben zaten filmin atmosferini sevdim. Bundan daha öte olan yanı, filmin felsefesi yani "İnsanı insan yapan nedir?" sorusuna gelince, işte burada sevmediğim kısım başlıyor; anlatısını zayıf buldum. İlla ana mesajı bana bağıra çağıra vermesine gerek yok ama film beni bazı yerlerde oyalıyor gibi hissettim. Yaşanmasını beklediğim olaylar, son kısımda çok kısa bir sürede işlendi. Sebastian karakteri kurguya girdikten sonra temponun hantallaştığını düşünüyorum. Film beni sorgulamaya itti ama üzerimde çok da etkileyici bir yanı oluşmadı. Gerçekten etkilendiğim, üzerine düşündüğüm, karakterlerin ruhuma dokunduğu ve kendimden bir şeyler bulabildiğim filmlere yüksek puan veriyorum. Bazen sadece benim için safe bir alan yaratabilse bile yeterli olabiliyor. Ortada bağ kuracak bir karakter de yoktu; yapısı gereği mesafeli ve soğuk karakterler üzerinden işleniyor. Tek Roy karakterinden ümitliydim, o yağmurun altındaki son sözleri mükemmeldi ama ne uğruna? Deckard'ı orada kurtarması bana zorlama geldi. Filmin, Gaff'ın bıraktığı origami ile birlikte belirsizlik içinde aniden kararan finalini beğendim ama Roy konusunda hâlâ emin değilim. Bu sebepler kırdığım puanların açıklamasıydı ortada kalpli bir üç buçuk var. Övmekten çok gömdüm gibi hissettim ama dediğim gibi çok daha fazlasını vermeye hazır olarak izlemeye başlamıştım. Beğenmedim gibi bir şey değil. Zamanına göre bir başyapıt olmasına ve sinemada açtığı yola tabii ki saygı duyuyorum. p.s.: Film aynı zamanda, uzun zamandır okuma listemde olan Philip K. Dick'in "Androidler Elektrikli Koyun Düşler mi?" kitabından ilham alınarak yapılmış bir serbest uyarlama.