Raf Yorumu: Havva Nur Koçak (@havvaur)

İlk filmi izledikten sonra 2049'u daha çok seveceğimi düşünüyordum. Hem yönetmen koltuğunda Denis Villeneuve oturduğu için hem de bir dönem özellikle "you look lonely, I can fix that" sesine haddinden fazla maruz kaldığımdan olabilir. Ancak 1982 yapımı ilk filmi izlediğimde…devamıİlk filmi izledikten sonra 2049'u daha çok seveceğimi düşünüyordum. Hem yönetmen koltuğunda Denis Villeneuve oturduğu için hem de bir dönem özellikle "you look lonely, I can fix that" sesine haddinden fazla maruz kaldığımdan olabilir. Ancak 1982 yapımı ilk filmi izlediğimde de tam tatmin olamamıştım, otuz beş yıl sonra gelen devam filminde de aynısını yaşadım. Kötü bir devam filmi değildi; bazı konularda üzerine koymuşlar, evrenin ruhunu da korumak istemişler ama sanırım asıl sorun benim bu evrene istediğim kadar ısınamamam. 1982 yapımının görsel dünyası ve atmosferi çok etkileyiciydi. Devam filminde de o konuda geri kalmamışlar. Kusursuz bir sinematografi izledim ama keşke bu kadar kusursuz olmasaydı. Yaşayan bir dünya olmaktan çıkıp set ortamına dönmüş. Bu noktada ilk filmdeki o kaotik görselliği tercih ederim. Cyberpunk hissiyatını da daha iyi yansıtıyordu. Burada kadrajda gördüğüm her nesnenin arka planda çekim için oraya yerleştirildiğini hissedebiliyorum. Bu yapaylık hissiyatını ilk filme kıyasla eksi olarak sayıyorum. Artı hanesine koyabileceğim ziyadesiyle güçlü bir kısım var: Joe karakteri ve hiç olduğunu anladığında bile kendi iradesiyle seçtiği yol. "I always knew you were special. You're a good Joe." Kendini özel sanmak... Filmin şüphesiz en hoşuma giden yanıydı. Filmin bizi Joe ile beraber dedektif gibi ipuçlarını takip ettirip seçilmiş kişi olduğuna inandırmasını izlerken hiç sorgulamamıştım. "The Chosen One" hikayelerine o kadar alışmışım ki senaryonun oyununa geldim. Ryan Gosling'i de karaktere yakıştırdım, benim kendisine karşı pek bir hayranlığım yok ama ilk filmdeki Deckard karakteri yerine tercih ederim. Ama burada da Roy Batty kadar motivasyonu güçlü karşı karakter yoktu. Jared Leto pisliği, Wallace karakterini canlandırırken eminim hiç zorlanmamıştır. Sonuç; yine aynı puanı veriyorum. Bu evreni sevdim mi, yoksa sevmediğim halde kendimi sevmeye mi zorladım, anlayamadım. Bu kadar karmakarışık hisler beslediğim bir film serisi izlememiştim. İki filmde de puan konusunda kararsız kaldım. Üzerine düşündükçe daha iyi bir noktaya gidiyor fakat izlerken de bunu hissetmek isterdim böyle olunca zorla sevmeye çalışıyormuşum gibi geliyor. Evrenin görsel atmofteri ve konusu en başından beri ilgimi çekti fakat konusunu ele alış biçimi –soğuk ve mesafeli– hikâyenin içine girmememi hep engelledi diye düşünüyorum. İleride bir şans daha vereceğim.