Raf Yorumu: Havva Nur Koçak (@havvaur)

Öncelikle şu sıralar sağlam yapımlar izlediğimi söylemek istiyorum. Arka arkaya çok kaliteli başyapıtları tükettim. Bunun başlıca sebebinin beni sinemadan uzunca bir süre uzaklaştıran Marvel maratonu olduğunu söyleyebilirim. Neredeyse 4 aylık bir süreden bahsediyorum. Bu süre içerisinde "Marvel bitince izleyeceğim." diye…devamıÖncelikle şu sıralar sağlam yapımlar izlediğimi söylemek istiyorum. Arka arkaya çok kaliteli başyapıtları tükettim. Bunun başlıca sebebinin beni sinemadan uzunca bir süre uzaklaştıran Marvel maratonu olduğunu söyleyebilirim. Neredeyse 4 aylık bir süreden bahsediyorum. Bu süre içerisinde "Marvel bitince izleyeceğim." diye küçük bir liste yapmıştım. Biter bitmez filmlere öyle bir kaptırdım ki dizi-film dengem tamamen alt üst oldu. Filme gelirsek bu filmi spoiler yemeden izleyebildiğim için kendimi epey şanslı sayıyorum. Faydası oldu mu diye soracak olursanız; plot twist açıklanmadan 20 dakika kadar önce tahmin etmiştim. Yine de belli bir süre hikayenin nereye gideceğini düşündürttüğü için keyif aldım. Ayrıca gizem ve merak duygusu da beni ekran başında diri tuttu. Bugünün izleyicisi olarak bu ters köşeyi tahmin edebilmem filmin bir kusuru değil; bilakis açtığı çığırın kanıtıdır. Korku ve gerilim türünde devrim yapmış, kendinden sonraki yapımlara ilham vermiş bir başyapıtın 66 yıl sonra tanıdık gelmesi gayet doğal. Ki benim aşırı dozda gerilim ve korku türünden de uzak durduğumu belirtmek isterim. Suç ve gizem hikayelerinde hafif bir gerilime hayır demem; ancak iş korku sinemasına gelirse tamamen deneyimsiz ve çok uzağım. Buna rağmen günümüz sinemasındaki etkilerini ve kendinden sonraki yapımlara neler kattığını fark edebildim. Filmin siyah-beyaz olmasıyla beraber kurduğu atmosfer çok hoşuma gitti. Eminim renkli olsa aynı etkiyi veremezdi. Bu görselliği ve karanlık atmosferi Bernard Herrmann’ın müzikleri daha da yukarı taşımış. Özellikle film boyunca toplamda üç sahnede karşımıza çıkan ve o meşhur tiz keman sesleriyle gerilimi iliklere kadar hissettiren "The Murder" parçası, sahnelere çok yakışmış. Son olarak finalde psikiyatristin ayrıntılı olarak her şeyi açıkladığı sahneyi sevemedim ve gereksiz buldum; ama tabii o dönem için gerekli olabilir, o yüzden bir şey diyemiyorum. Zaten ardından gelen o ikonik Norman’ın son bakışı ve korkunç gülüşü bunu unutturmaya yetti. O sahne için bile izlemeye değer. "We all go a little mad sometimes."