Raf Yorumu: 𝐃𝐞𝐟𝐧𝐞 𝐂𝐞𝐲 (@defnecey)

👸🏻"Biz olduğumuz gibiyiz. Bazen insanlar ne kadar istese de bundan kaçamaz." Kitap tamamen erkek egemenliğinin üstte olduğunu ve kadınların tasarlanıp erkekleri memnun etmek amacıyla yaratıldıkları distopik bir dünyada geçiyor. Kodlanan, tasarlanan kızlar dört yaşlarına kadar bir yuvada kalıyor sonrasındaysa onaltı…devamı👸🏻"Biz olduğumuz gibiyiz. Bazen insanlar ne kadar istese de bundan kaçamaz." Kitap tamamen erkek egemenliğinin üstte olduğunu ve kadınların tasarlanıp erkekleri memnun etmek amacıyla yaratıldıkları distopik bir dünyada geçiyor. Kodlanan, tasarlanan kızlar dört yaşlarına kadar bir yuvada kalıyor sonrasındaysa onaltı yaşına kadar okul dedikleri yerde erkekleri memnun etmek, güzellikleri, kiloları, davranışları hakkında oniki yıl eğitim görüyorlar. Maalesef bu kızlar okuma yazma bile bilmiyor tek amaçları onaltı yaşına geldiklerinde iyi bir eş adayı onları seçsin ve protokolde belirtildiği gibi erkek evlatlar doğurabilsin. Eş olamayan kızlar cariye sınıfına giriyor ve erkeklerin ihtiyaçlarını memnun etmek amacıyla daha kapsamlı eğitim görüyorlar. Son olarak her iki gruba da girmeyen bakireler var onlar sonsuza dek okulda kalıp diğer kızları eğitmekle yükümlüler. Kulağa belki hoş gelebilir ama bunlar ne kadar önemli olduğu söylensede hor görünen bir sınıf. Başkarakter Freida'nın ağzından Tören'e kadar yani erkeklerin kızları seçeceği döneme kadarki olan zamanı okuyoruz. Kızların tek amaçları o kız ne giymiş, o nasıl davranmış, kiloları, yalnız kalmamak için birilerinin yanında olma ihtiyacı ve bu uğurda kaybedilecek şeyler. Kulağa çok saçma gelebilir bana da öyle geldi. Ama bu kızlar çocukluğundan beri böyle şeylere maruz kalmış kızlar bu kızların ağlamasına öfkelenmesine bile izin verilmiyor. Okurken Freida'nın ne kadar sinir bozucu, iğrenç bir karakterde insan olduğunu düşünebilirsiniz. Yine de biraz empati gerekli. Kitap ortalamaydı başları çok sıkıcıydı sonrasındaysa fazla heyecanlıydı. Sürekli saçma şeylerin betimlemesi yapılması çok yorucuydu. Bence sonu da hayal kırıklığıydı. Yine de kafa dağıtmak için okunabilir. İçimde öfke de var, çünkü birilerinin beni incitecek kadar yakınımda olmasını izin vererek aptallık ediyorum. (Syf. 47)