Raf Yorumu: kimmiş bu kalli? (@kalli)

İzlediğim en farklı senaryoydu' desem abartmış olmam herhalde. Bu filmi izlerken yapmanız gereken ilk şey bildiğiniz o klasik birbiriyle özdeşleşen sahneleri unutmanız. Çünkü burada izlediğiniz şey film içinde dizi. Yani insanlar bir dizi izliyor, sizde o insanlarla beraber o diziyi…devamıİzlediğim en farklı senaryoydu' desem abartmış olmam herhalde. Bu filmi izlerken yapmanız gereken ilk şey bildiğiniz o klasik birbiriyle özdeşleşen sahneleri unutmanız. Çünkü burada izlediğiniz şey film içinde dizi. Yani insanlar bir dizi izliyor, sizde o insanlarla beraber o diziyi izliyorsunuz. Bu da filmi bu yönüyle birçok klişelikten uzak tutuyor, daha izlenebilir merak uyandırıcı bir kıvama getiriyor. Film boyunca düşündüğünüz tek şey 'Truman ne zaman ve nasıl anlayacak?' oluyor, filmden kopmak imkansız hale geliyor, filmin en büyük artısı farklı senaryosunun yanında düşündürebilir olması bana göre. Sadece Truman açısından değil kendi yaşantımız açısından da düşündüren bir yapım. 'Ailemiz, yakınlarımız, işimiz, yaşadığımız her şey bir yanılsama olabilir mi?' diye düşünmeden edemiyoruz, bana göre insana kendi benliğini ve yaşantısını sorgulatan filmler bir adım öndedir. Farklı senaryosu ile de bir adım önde olan film, bu yönüyle de beklentinin çok üst bir basamağına çıkmayı başarıyor. Truman, özgürlüğe mahkum edilmiş bir adamdı, ve bu sahte dünyadan öylesine memnundu ki neredeyse 35 yıllık yaşamı boyunca babasının ölümü ve sevgilisinden ayrılması haricinde hiç acı çekmeyen Truman hayata pembe gözlüklerle bakıyordu. Her şeyi öğrendiğinde ise bu sahtelikten kurtulmak istedi. Onu bu sahte harikalar adasına koyan yönetmenin 'Dışarıda bundan farklı hayat yok Truman, hatta daha kötüsü var.' demesine rağmen o kendisi için yaratılmış bu harika ama sahte dünyayı terk etmeyi seçti. Film bu sahnesi ile bizlere şu mesajı vermiş oldu; önünüze cenneti de koysalar özgür olamadığınız sürece yaşamın bir anlamı yoktur, acı gerçekler, sahte güzelliklerden daha iyidir. Son olarak başrole yani Jim Carrey'e değinmek istiyorum. Filmimizin tek oyuncusu diyebilirim onun için. Çünkü bir buçuk saatlik yapımı tek başına sırtlayarak, tüm oyuncuları gölgede bırakmış. Neredeyse her sahnesini kusursuz ve kendini vererek oynasada son sahnedeki performansını göz ardı etmek kendisine karşı büyük bir haksızlık olur. Son sahnede yaşadığı o kandırılmışlık hissini, sahte pembe bir dünyada mahkum olarak yaşamanın aslında düşünüldüğü kadar güzel bir şey olmadığını ekrana o kadar iyi yansıtmış ki bu hem filmi hem de Jim'i olduğundan birkaç basamak üste taşımış. Tek merak ettiğim konu gerçek dünya ile karşılaşınca naptı Truman? 2020'ye kadar yaşayabildiyse bile bu kadar trajediye dayanamamıştır bence Truman.