Raf Yorumu: Aylin (@nilya)

Öve öve bitiremeyecegim izledikten sonra yalnız kalmak isteyip filmin her sahnesini tekrar tekrar kafamda canlandirdigim yazdığım yazılara bile alintilarini yaptığım herkesin bir kere de olsa izlemesi gerektiğini düşündüğüm mükemmel bir yapıttır kendisi.Bilim kurguyu yeni yeni deneyimlerken ve sindirmeye çalışırken romantizme…devamıÖve öve bitiremeyecegim izledikten sonra yalnız kalmak isteyip filmin her sahnesini tekrar tekrar kafamda canlandirdigim yazdığım yazılara bile alintilarini yaptığım herkesin bir kere de olsa izlemesi gerektiğini düşündüğüm mükemmel bir yapıttır kendisi.Bilim kurguyu yeni yeni deneyimlerken ve sindirmeye çalışırken romantizme oldukça uzak beni bile kendine çekip aşkı sevgiyi sorgulatan ama sanıldığından çok romantizme değil psikolojiye, bilinç dışı sakar eylem ve arzulari, yineleme zorlantisini, insan doğasını,davranış biçimini ,beynin mükemmel yapısını karşımıza çıkaran ve yaptığı "Unutkanlar şanslıdır çünkü yaptığı hatalarin dertlerini çekmezler."gibi harika alıntılarla da insanın hafızalarina kazinan anlattığı senaryodan çok yasattigi duygularla harmanlanmış bu eser hakkında uzun uzun yazarken sık sık repliklerden alıntı yapma gereği duyuyorum.Benim gibi stendhal sendorumuna da sahipseniz filmde etkilenmeyeceginiz sahne yoktur sanırım çünkü bir eser insanı bilimle kaynastirilmis romantizmi anlatırken bu kadar mı iyi anlatır bütünleştirir hissettirir...Filmin konusu üzerinden gidersem eğer iki zıt karakterin aşkı üzerinden anlatılan hikayede joel sıradan normal sıkıcı denilecek ve içine kapanık bir adamken Clementine kendisinin de dediği açık bir kitap gibidir yaptığı eylemler ön görülebilir, deli dolu diyeceğimiz tabirdendir ve sorumluluk sahibi olmaktan bir o kadar uzak ve insanların ona ön yargılarından bıkmış huzur arayan biridir.Joel ile zıt oluşları birçok kavgaya sebebiyet verir ve birgün asıl kizimizin hafızasını sildirdigini öğrenince yıkılır sinirlenir ve o da aynı işlemi yapmak ister.Silme işlemi için eve gelen sirket çalışanları Joel'in hafızasını silmeye başlarlar ve bu teknik olarak işe de yarar ama film ilerledikçe benim anlatımimdan çok izleyip görmeniz gereken bir mücadele yasanir.Beynin o harika işleyişini göz önüne sokup kalp ile birlik içinde olduğunu görünce ağlamaktan harap olduğumu hatırlıyorum son sahnelerinde...İki zıt karakter ne de güzel tamamlamıştı birbirlerini nefretiyle aşkıyla oysaki...Filmde de dedikleri gibi "Sürekli konuşmak iletişim değildir."Gerçekten de haklı değil miydi bu cümle?Acı verdiğini bildiğin halde uzun bir zaman geçirip birçok anıyı paylaştığın insanı öylece hafizandan silmek o kadar kolay mı?Siz yapabilir miydiniz? Açıkçası deneyimlenmesi gereken bazı duygular olaylar olgular vardır düşüncesinde olduğum için bu kanıya evet cevabını veremeyecegim.Kesinlikle izleyin izlettiririn.Bir ara tanıdığım tanımadığım herkese bu filmi önerirken fazla usteledigimi hatırlıyorum :)). Beni bu kadar çok etkileyen beynin muazzam çalışması mi yoksa kadın başrolun yaşadığı duygu karmasasinin ve karmaşık dünyasının kendi dünyama benzeyisi mi tam olarak hala bir cevap vermiş değilim kendime. "Birini aklınızdan silebilirsiniz, ama onu kalbinizden atmak bambaşka bir hikayedir." Clementine: Beni tanıyorsun, ben aklıma eseni yaparım. Joel: İşte bu yüzden seviyorum seni. İşte burada bile psikolojiyi , nevrotik bir ilişkiyi ve bol bol da Nietzsche nin varlığını hissettiriyor film. İzledikten sonra kesinlikle film analizlerini okumanız gerektiğinin önemini de vurguluyorum.