. (@petrell)

"Bengü il tuta olurtaçı sen Türk budun"

youtu.be/ZYboTuuXcSk?si=ymQyOu04sSxtfhgq

Joined at March 2021

5 Followers 0 Following

Follow Message Statistics

288

Post

600

Movie

Serie

392

Book

petrell 1 month ago

Türkçe İbadet 1-2 Cilt

Cemal Kutay

1 Gönderi

Bir ülke ki camiinde Türkçe ezan okunur, Köylü anlar manasını namazdaki duânın. Bir ülke ki mektebinde Türkçe Kur'ân okunur. Küçük büyük herkes bilir buyruğunu Hüdâ'nın. Ey Türkoğlu, işte senin orasıdır vatanın! Bir ülke ki toprağında başka ilin gözü yok, Her…devamıBir ülke ki camiinde Türkçe ezan okunur, Köylü anlar manasını namazdaki duânın. Bir ülke ki mektebinde Türkçe Kur'ân okunur. Küçük büyük herkes bilir buyruğunu Hüdâ'nın. Ey Türkoğlu, işte senin orasıdır vatanın! Bir ülke ki toprağında başka ilin gözü yok, Her ferdinde mefkure bir, lisan, âdet, din birdir. Meb'üsânı temiz, orda Boşolar'ın sözü yok, Hududunda evlatları seve seve can verir; Ey Türkoğlu, işte senin orasıdır vatanın! Bir ülke ki çarşısında dönen bütün sermaye, San'atına yol gösteren ilimle fen Türk'ündür; Hirfetleri birbirini daim eder himaye; Tersaneler, fabrikalar, vapur, tren Türk'ündür, Ey Türkoğlu, işte senin orasıdır vatanın! Ziya Gökalp Uzun ve güzel bir serüvenin sonuna geldim. Mükemmel bir kitap. Bolca tarih, akademik şahsiyetlerimiz, özgün fikirler, ufku açan bilgiler, acımasız gerçekler içeriyor... Bu kitabi tabii ki birkaç paragrafla anlatmam mümkün değil. Benim için önemli kısımlar: HAKİKATLERİ KONUŞMAKTAN KORKMAYINIZ! Türk milletine doğru ve güzeli veriniz, anlatınız, muhakkak kucaklar. Mustafa Kemal Atatürk Dünyada hiçbir millet dinini, ibadetini kendi dili dışında yaşamıyor. Türkler hariç !!! 1415 yıldır dil faşizmi altinda ibadetimizi Arapça yapmak zorunda kaldık. Kur'an'da böyle bir emir geçmemesine rağmen? Türk insanı papağan olmadığını kavrayıp kulluk ödevini anadiliyle yerine getirecek!(Kamet(namaza durma) Ezan (namaza çağrı) ve Hutbe Atatürk'ün son zamanlarında Türkçe veriliyordu... Bizim hasretimiz işte bu Kur'anını dilinle oku, dilinle ibadet et, evrensel değerini kafan ve kanınla sağladığın İslamiyet'i öz dilinle tatbik et. Anasütü kadar hakkın! Sebebi tamamen siyasi. Teokratik devlet yönetiminin getirdiği baskı.Yavuz Sultan Selim'in hilâfeti getirmesiyle beraber iyice artan Arap misyonerliğinin bizi esir etmesi. Çünkü Kur'an'ı sadece softanin tekelinde dini onların yorumlamalari ve hatta fermanlariyla yaşamak zorunda kaldık. (O kadar acizlerdi ki Araplarin cahiliye adetlerini din adı altında zamanla şeriate çevirerek mezheplerle içtihadlarla bütün Müslümanlari uygarliktan alikoydular. Hâlâ Orta Doğu batakliğina çekmeye çalışıyorlar. Türk milleti bunlara rağmen boynundaki prangalarla ne güçlü ve dirençlidir ki isyan etmemiş kanını oluk oluk akıtmış İslam'ın nurunu içine alan nadir ruhlu millet olmuştur.Vefa Türk'ün Şiarıdır. Bir düşünün Allah aşkına İslam'ı evrenselleştiren en iyi yaşayan yaşatan Türkler çoğu zaman Kur'an'a derinden saygı duymuş kendi ruhunun asilliğiyle bütün ilerlemeleri sağlamıştır. Eşref Kuşçubaşi'nin anılarında geçen bir Osmanlı askerinin Arap kadınının deve etine şarkısını ağlayarak dinlemesi ve komutanın bunu yadırgaması ibretliktir. Tertemiz Türk evladı ibadetini anlayarak hissederek yapma kulluk hakkinda mahrum olduğu gibi bir de o topraklarda Arap ihanetleri yüzünden binbir işkenceye maruz kalarak can vermiştir.Hilafet için orada olan jandarmaliğindan başka bir kâri olmayan Türk milletini her anlamda sömürdüler. Atatürk'e kadar...

petrell 47 minutes ago

1908 İkinci Meşrutiyeti’nden sonra çöküş halindeki OSMANLI’yı ayakta tutabilmek için birbirinden çok farklı ÜÇ SİYASET YOLU yerildi. O günkü söyleyişle ÜÇ TARZ-I SİYASET ifadesiyle:İTTİHAD-I ANASIR (Osmanlı’nın sınırları içindeki çeşitli din-ırk-dil-kültürlüğündeki tüm grupların, merkezi devlete bağlılık içinde yerel özgürlüklere sahip olması.)Osmanlı…devamı1908 İkinci Meşrutiyeti’nden sonra çöküş halindeki OSMANLI’yı ayakta tutabilmek için birbirinden çok farklı ÜÇ SİYASET YOLU yerildi. O günkü söyleyişle ÜÇ TARZ-I SİYASET ifadesiyle:İTTİHAD-I ANASIR (Osmanlı’nın sınırları içindeki çeşitli din-ırk-dil-kültürlüğündeki tüm grupların, merkezi devlete bağlılık içinde yerel özgürlüklere sahip olması.)Osmanlı hakanı, aynı zamanda PEYGAMBER’İN VEKİLİ olarak tüm İslamların yönetici olduğu için dünya Müslümanlarının Osmanlı yönetimi çevresinde toplanması ve nerede yaşamış olurlarsa olsunlar bu bağlılığa sadık kalmaları.OSMANLI devletin adıydı. Asıl varlık Türk ve Türkler’indi. Bu sebeple dünya Türklüğünü fikir/gaye/hedef olarak aynı odakta toplayan TÜRKÇÜLÜK.Birincisi "çeşitli din/dil/ırkların merkezi devlete bağlılığı"nın nasıl hayal olduğu kısa sürede anlaşıldı: Başta Balkanlar kopmakla kalmadılar, bir araya gelerek 1912-1913 BALKAN HARBİ'nde Anadolu kadar Türk topraklarını aldılar, içerideki Rum/Ermeni unsurları özellikle Birinci Dünya Savaşı buhran günlerinde vefasızlığın binbir örneğini vererek devletin karşısına çıktılar.İkinci ümit dünya İslamlarının HALİFENİN ÇEVRESİNDE TOPLANMA, daha ağır, kanlı/kinli şartlar içinde ardında acı tortular bıraktı: Mekke/Medine eline emanet, üstelik Peygamberimizin Haşimi soyundan Şerif Hüseyin Paşa, dünya savaşının en buhranlı günlerinde isyan etti ve İngiliz kuvvetleriyle birlikte MEDİNE’yi kuşattı. ÇÖL KAPLANİ unvanlı Fahreddin Paşa'nın emrindeki bir avuç Mehmetçik, aç ve susuz bırakıldı. Merak edenler, İngiltere'nin Filistin cephesi kumandanı Mareşal Allenby'nin anılarını okusunlar. Şöyle diyor: "KUDÜS'ü biz Türklerden almadık. Onu bize Lawrence'la (1) anlaşan Mekke devletine isyan eden Mekke emiri Şerif Hüseyin isyanı ve Osmanlı kuvvetlerini muharebe kudretinden mahrum bırakan Araplar'ın faaliyeti temin etti."Aynı İngiliz kumandanının düşmanı olmasına rağmen, KAHRAMAN KOLORDU olarak adlandırdığı kuvvetlerimizin kumandanı Ali Fuat (Cebesoy) Paşa da, kendilerini asırlarca iç/dış düşmanlarından korumuş Mehmetçiğin içtiği suyun bu çapulcular tarafından zehirlendiğini anlatır.

petrell 47 minutes ago

OSMANLI TEŞKİLAT-I MAHSUSASI DOSYALARINDA İBADETİN ARAPÇA OLMASINA DAYALI SÖMÜRÜ DÜZENİ AÇIKLAMALARI...1908 İkinci Meşrutiyeti'nde Arap Yarımadası şekilde de olsa, Osmanlı egemenliğindeydi. 1789 Fransız rejim ihtilalinin fikirlerini istikballeri için fırsat sayan Osmanlı yönetimindeki Müslüman olmayan azınlıkların hareketine katılan özellikle Hicaz ve Suriye…devamıOSMANLI TEŞKİLAT-I MAHSUSASI DOSYALARINDA İBADETİN ARAPÇA OLMASINA DAYALI SÖMÜRÜ DÜZENİ AÇIKLAMALARI...1908 İkinci Meşrutiyeti'nde Arap Yarımadası şekilde de olsa, Osmanlı egemenliğindeydi. 1789 Fransız rejim ihtilalinin fikirlerini istikballeri için fırsat sayan Osmanlı yönetimindeki Müslüman olmayan azınlıkların hareketine katılan özellikle Hicaz ve Suriye Araplar'ı 1876 ilk Osmanlı Mebuslar Meclisi'ndeki Arap asıllıları ayrı bir grup halinde toplamışlardı. Sultan Hamid'in takip ettiği HİLAFET POLİTİKASI, Araplar'ın ümmet siyasetinin dayancı olmuş, devrini tamamlamış Osmanlı medresesinin "bab-ı içtihat (düşünce kapısı) kapanmıştır" akıl dışı iddiasına tutunarak İslam şeriatını Arap kültür emperyalizminin bayrağı haline getirmişlerdi. Kuran-ı Kerim'in değil metninin, mealinin bile Arapça'dan başka dillere çevrilmesini yasaklayan şeyhülislamlık fetvaları bu tarihe rastlar.1897'de Kahire Ezher Medresesi'nden getirilen iki müderrisin, kasabalara kadar yaygın medreselerde din derslerinin tamamen Arapça olması tavsiyesi kabul edilmişti. Özellikle Anadolu'da Sünniler'in dışında hiç de azımsanmayacak başka mezhepler bulunmasına rağmen, Emeviler devrinde görülmüş bu katı Arapçılık, İkinci Meşrutiyet'te de devam etti.Ve de çok tabii olarak ibadetin Arapça devamı bağlayıcı şartının içinde... Büyük bölümü ekmeğini zor bulan, doğanına kundağın, ölenine kefenin nimet sayıldığı Anadolu'dan her yıl MEKKE'ye tantanalı SURRE ALAYI töreniyle kültür yoksunu Anadolu'da okullar değerinde armağanlar gönderiliyordu. MEKKE emirine padişahın dini tebriklerini ileten yazı da ARAPÇA'ydı. İkinci Sultan Abdülhamit, mabeyn müşiri Eğinli Said Paşa'ya:"Şu Arapça ne fasih(1) lisan... Resmi muhaberatta kullanılırsa daha iyi olmaz mı?" sualine, Eğinli bir Türk ailesinin çocuğu Sait Paşa'nın, "O zaman zati şahanelerine OSMANLI HAKANI denilmez, MEKKE ŞERİFİ unvanı verilirdi" cesur cevabı sonucu vazifesinden alınmış, Hicaz ordusuna gönderilmişti.Mantık, hatta haysiyet yarası bu garipliklerin asıl kaynağı, hiç şüphesiz, ibadetin yabancı bir dil olan ARAPÇA'yla yapılmasının hazin tortusuydu.Peki... Biz, inanılmaz yanlışlık yapılı zihniyetle, DİN'i ARAP DİLİ'nin böylesine ayrılmaz parçası sayarken Arab'ın dindarlık ölçüsü neydi?Bu sorunun cevabı, birinci Dünya Savaşı'nda Osmanlı'nın Almanlarla beraber yer aldığı o ölüm kalım günlerinin Arap ihaneti içindedir.1914 Kasım'ında Osmanlı Alman, Avusturya-Macaristan, Bulgaristan safında harbe katılınca, İslam âleminin HALİFE'si, yani Peygamber'in vekili de olan Padişah Beşinci Sultan Mehmet Reşat, dünya Müslümanlarını dini zorunluk olan savaşa katılmaya çağırdı, CİHAT FETVASI yayınlandı.Meşihat (şeyhülislamlık) makamında, konu üzerinde uzman tanınmış din bilginlerinin hazırladıkları FETVA'da İngiliz/Rus/Fransız/İtalyanlar'ın başlattığı savaşın asıl gayesinin Müslümanların yaşadıkları yerleri ele geçirerek egemenlikleri altına almak, onları din ve devletlerinden mahrum bırakmak olduğu anlatılıyor. Harp sahası Darül Cihat'ta harbe katılmanın farzı ayn (kişinin yerine getirmesi zorunlu kutsal görev) olduğu bildiriliyordu.Elde edilen sonuç, ümitlerin iflası oldu. Araplar'ın yaşadıkları yerlere her türlü ulaşım araçlarına başvurularak iletilen çağrılar hiç ilgi görmedi. Başta Hindistan, çok İslam ülkesi düşmanların elindeydi. Araplar o kadar farklı dil lehçesi kullanıyorlardı ki çağrının Alman uçak ve denizaltılarından faydalanılarak ulaşılan yerlerin kullandıkları lehçelerle bastırılmış CİHAT ÇAĞRISI'nın neticelerinden ümitli olmamaları için görünürde bir sebep yoktu.Ne hazindir ki ortadaki bütün bu ümit sebeplerine rağmen, Arap halkı HİLAFET MAKAMI'nın çağrısına sessiz ve kayıtsız durmakla kalmadı Osmanlı'nın düşmanlarına gizli ve açık yardımlarda bulundu. Bu ibretli sonuçta düşünülmeye değer tamamlayıcı olaylar da vardır: 1911'de İtalyanlar'ın 24 saatlik bir ültimatom sonu işgale başladıkları Trablusgarp (Libya) görünürde bir Arap ÜLKESİ idi. Aslına bakılırsa yerli halk BERBERİLER Arap değildi. Fakat dillerinin çok farklı lehçeliğine rağmen Arapça olması Bedevi halkın kökeni üzerinde bir araştırmaya gerek duyulmayacak kadar Arap ümmeti içinde görünüyorlardı. Buranın savunmasını Mısır üzerinden bu topraklara giren Türk zabitleri, binbir yokluk içinde, İtalyanlar'ı harp gemilerinin top menzili içinde kalmaya mahkum eden Osmanlı'nın yardımına koşan Arap ülkesi çıkmadı. Daha sonra Balkan Harbi'nde, Anadolu kadar Türk Rumeli, gaflet ve hıyanet içinde elden çıkarken Araplar'dan değil fiili yardım, şekli alaka bile görülmedi. Şam, Halep, Beyrut gibi Arap şehirlerinde çıkan Arapça gazeteler başlarında bile savaşın kendilerine yabancı bir ülkede cereyan ettiğini benimsemiş olmanın ifade tarzı içindeydiler. Merak edenler lütfen araştırsınlar: Hilafet merkezi İstanbul'u istiladan koruma yolunda inanılmaz kahramanlıkla can vermiş iki yüz elli bini aşkın Çanakkale şehitleri arasında kaç Arap vardır?

petrell 47 minutes ago

Osmanlı’yı çökerten sebepler arasında çok çeşitli istikametlerden gelmiş ihanetlerin asıl unsur olduğunu söylemekte mübalağa olmadığını düşünüyorum. Öyle inanılmaz hadiseler karşısında kaldık ki, dehşete kapılmamak mümkün değildi. İktidar olan İttihat ve Terakki ile, muhalefeti temsil eden Hürriyet ve İtilaf partilerinin ön…devamıOsmanlı’yı çökerten sebepler arasında çok çeşitli istikametlerden gelmiş ihanetlerin asıl unsur olduğunu söylemekte mübalağa olmadığını düşünüyorum. Öyle inanılmaz hadiseler karşısında kaldık ki, dehşete kapılmamak mümkün değildi. İktidar olan İttihat ve Terakki ile, muhalefeti temsil eden Hürriyet ve İtilaf partilerinin ön şahsiyetleri arasında yer almış Rum ve Ermeni milletvekilleri içinde patrikhaneleriyle yakın ilişkisi olanlar vardı. Bunlar, ordunun varlığı üzerinde karar alan komisyonlarda üye bulunuyorlardı. Arap aydınlarının büyük bölümü, Cizvit mekteplerinde yetişmişti. Bunlar da Fransız elçilik ve konsolosluklarıyla yakın dosttular. Bir Arnavut asıllı milletvekili vardı ki, Balkan Harbi’nden sonra istiklalini ilan eden Arnavutluk’un başvekili olmuştu. Esrekle söylüyorum ki, reddi imkansız ihanet vesikaları önünde hesap veren Arap ayrılıkçılarının büyük kısmı, 1910 Mebuslar Meclisi’nde, Osmanlı Devleti’ne sadakat yemini yapmış olanlardıBu açıklamalardan sonra şimdi bu mevzua geçiyorum: Çünkü biz, bir coğrafya zarureti olarak bugün, Irak ve Suriye ile uzun hudut boyu için de KOMŞU yaşamaya mecburuz. Denizlerde de devam eden komşuluğumuz var.Fransa'nın Şam başkonsolosluğunda ele geçirdiğimiz belgeleri öteki kaynaklardan topladığımız bilgilerle tamamlayarak, Dördüncü Ordu Kumandanı ve Bahriye (Deniz işleri) Nazırı (Bakanı) Cemal Paşa'ya verdiğimde, mevzuu bilmesine rağmen hayretle irkilmiş, "Eyvah... Dünyaya bir daha rezil olacağız..." demişti. Bir bakıma doğruydu ama, bize nihayet, "Çok saf, hatta körmüşsünüz!" derlerdi, ama karşımızdakiler için ne derlerdi?Demediler, çünkü bunu diyecek durumda olanlar, bu ihanet selinin sularının başındaydılar. Bunlara Anadolu'nun seçtikleri yerlerinde okullar, hastaneler, kültür merkezleri gibi masum ve insani görünüm altında kuruluşlar açan çoğu Amerikan misyoner kuruluşları da katılmıştı.Onlar ayrı bir statü içinde ve o günlerde bir soruşturmanın dışındaydılar. Arap ayrılık hareketinin vatan müdafaasını zora sürüklemiş ve bir ihanet manzarası görüntüsü içindeki muhakemesi, Aliyye'de askerî mahkemede başladı. Savaş dokuz cephede tüm şiddetiyle devam ediyordu. İngilizlerin hâkim olduğu Arap topraklarında Londra'nın, Fransızlar'ın egemenliği altındaki Arap topraklarında Paris'in kontrolü altındaki binbir sabotaj, ordumuzu çok güç durumlara sokuyordu. Düşman hükûmetleri ve basını, Araplar'a karşı baskıdan ve mecburî hicretten söz ediyordu. Asla böyle bir şey yoktu. İhanet raporunu okuyan Cemal Paşa, "Dünya bunları bilse insanlık namına utanır..." demişti. Bu hükme katılıyorum. Biz bu ümmete "kavm-i necip = üstün ırk" demiş saygı, sevgi göstermiş, topraklarının yüzlerce yıl fahri jandarmalığını yapmıştık. Beyrut, Şam, Halep'te elektrik varken Anadolu gazyağı bulamıyordu. İstanbul'dan döşenmesine başlayıp, Bağdat'a uzanan demiryoluna Hattı Saltanat demiştik. Hangi saltanat? Bu üstünlük, Arab'ın, Arap diliyle ibadetin Türk'ün omuzlarına yüklediği karşılıksız yüktü. Hepsi bu gafletten türüyordu

petrell 1 day ago

Sizlere, 1930'da Kahire'de İstiklal Marşı şairi aziz dostum Mehmet Âkif'i ziyaretime ait bir hatıramı anlatayım: Üstat, Ezher Medresesi'nde Türk edebiyatı müderrisiydi. Medresede ayrı bir ihtisas bölümü olan KURAN TARİHİ dersi talebeleri bahçede toplanmıştı. Bazıları, ellerindeki Kuran'ı bahçe duvarlarına koymuşlar, rızzıl-fûl…devamıSizlere, 1930'da Kahire'de İstiklal Marşı şairi aziz dostum Mehmet Âkif'i ziyaretime ait bir hatıramı anlatayım: Üstat, Ezher Medresesi'nde Türk edebiyatı müderrisiydi. Medresede ayrı bir ihtisas bölümü olan KURAN TARİHİ dersi talebeleri bahçede toplanmıştı. Bazıları, ellerindeki Kuran'ı bahçe duvarlarına koymuşlar, rızzıl-fûl (baklalı pilav) yiyorlardı. Benim hayretim, dikkatini çeken Âkif, içini çekerek dedi ki: Muhterem kumandanım, aziz kardeşim... Bunların dini tekrim hisleriyle bizim aramızda güç inanılır muhteva farkı var. Buraya geldiğim günden beri bunu müşahade ediyor ve milletimizin ulviyetine şahit ve kani oluyorum. İlay-ı kelimetullah (Yüce Tanrı’nın adını yükseltme) yolunda milletimizin kanı ile tescil ettiği dindarlık hissi, Arap aleminde yok. Zannediyorum ki bu mazhariyet, gösterdiğimiz hassasiyetin nasibi."Hakikaten böyleydi.Ben, hemen hemen istisnasız, Hint kıtası dahil, bütün İslam dünyasını gezdim, gördüm. Biz Türkler'deki dini vecdi ve tazimi, hiçbir yerde görmedim. Ne yazıktır ve hazindir ki ibadetimizi kendi ana lisanımızla yerine getiremiyoruz. Teşkilat-ı Mahsusa'nın Arap masası vazifelilerinden Salih Şerif Tunusi'ye mevzu üzerinde ne düşündüğünü sorduğumda şu cevabı almıştım:"İbadetin münhasıran (yalnızca) Arapça yapılacağına dair Kuran-ı Kerim'de hiçbir hüküm yoktur. Sahih hadislerde de böyle bir zarurete işaret edilmiyor. Aksine, Kuran-ı Kerim'in çok ayetlerinde mukaddes kitabın, Araplar'ın anlaması için onların diliyle işgal edildiğine dair tebliğler mevcuttur. Türkler'in şahsiyetleri muhterem çok fakihleri, müfessirleri, müçtehitleri yetişmiştir. Niçin bu hakikatin üzerinde durmamışlardır, anlayamıyorum."Benim şahsi düşüncem şudur: İslamiyette "Lâ ruhbaniyet-i fil İslam" (İslamda ruhbanlık yoktur) kesin hükmüne rağmen, hassaten Hilafetin kabulünden sonra ülkemizde bir RUHBAN SINIFI türemiş, yayılmış, günlük hayatın içine sızmıştır. Kopkoyu bir Arap Sünniliği taklit edilmiştir.Bu hareket esas kuvvetini ibadetin Arapça yerine getirilmesinden almıştır. Arapça'nın ulemaya mahsus bir imtiyaz haline getirilmiş olması, adeta bir üstünlük haline sokulmuştur.Hindistan ve daha sonra Mısır'ı ele geçiren İngiltere'ye karşı Sultan Hamit'in takib ettiği HİLAFET POLİTİKASI'nın Arap dünyasındaki iflasına bizzat şahit olmuşumdur. Daha sonra Birinci Dünya Harbi'nde Osmanlı hakanı ve İslam dünyasının halifesi Beşinci Sultan Reşat'ın temelsiz bir ümididir. Ardında neşrettiği (yayınladığı) CİHAD FETVASI'na manevi destek olacağı ümidiyle bir kısım İttihat ve Terakki mensubu kökeni ilmiyye olan siyasetçiler, Kahire'de İngilizlerin himayesindeki Ezher Darülfünunu'na rakip olarak Medine'de bir MEDRESE inşasına Said Halim Paşa hükümetini ikna etmişlerdi. Onlar bu hayal içindeyken MEKKE/MEDİNE eline emanet edilmiş olan Şerif Hüseyin Paşa, ekmeğini yediği, sayesinde huzur içinde bir hükümdar gibi yaşadığı devleti Osmanlı'ya, Lawrence'ın önüne yığdığı altınlara vicdanını satarak isyana hazırlanıyordu. Harbiye Nazırı Enver ve Arabistan'ı korumakla vazifeli Dördüncü Ordu Kumandanı Cemal Paşaları uyardım. Buna rağmen EZHER'e karşı bir MEDRESETÜL NEBİ (Peygamber üniversitesi) kurulması kararı tatbik mevkiine konuldu ve inşa edilecek külliyenin (sitenin) temel atma merasimi hazırlandı.Böyle törenler, yabancıları karşılama ve benzer mevzular için OSMANCIK olarak adlandırdığımız, Anadolu'nun aslan yapılı evlatlarından birlikler kurmuştuk. Bunlardan birisi MEDİNE'nin girişinde saf tutmuş, devlet büyüklerini bekliyordu.Deve ve devenin eti, ARAP'ın değerli varlığıdır. Bedevi kızları ellerinde defler, yanık sesleriyle DEVEYE KASİDE'ler okuyorlardı: Devenin çöl hayatındaki yerini anlatırken, etinin haşlamasının lezzetini, suyuna yapılan pilavın tadına doyum olmayacağını, kebabının emsalsizliğini ardı ardına sıralıyorlardı.HAZIR OL durumundaki askerin önünden geçerken yüzlerine baktığımda bazılarının gözlerinden şıpır şıpır yaşlar indiğini görünce hayret içinde kaldım, birisine yanaştım ve sordum:— Oğlum... Neden ağlıyorsun?Hazır ol vaziyetinde kıpırdamadan cevap verdi:— Kumandanım... O kadar güzel Kuran okuyorki, dayanamadım...O Kuran uğruna asırlardır kan dökmüş bu pırıl pırıl yüreğin iman dolu sahibi deve etinin lezzeti kasidesini Kuran sanmıştı: ARAPÇA ve MAKAM'la okunduğu içinGelenler arasında yakından tanıdığım Şeyhülislam ve Evkaf Nazırı Ürgüplü Mustafa Hayri Efendi de vardı. Hadiseyi anlattım ve şunları söyledim:— Yüzbinlerce altın harcayarak kurulacak bu medresede Arapça öğrenecekler yerine Kuran’ı Türkçe okutacak insanlar yetiştirinceye kadar bu masum milletin hislerini hayal uğruna harcamaya devam mı edeceğiz?

petrell 1 day ago

HARBİYE'NİN SON SINIFINDAN ARAP ÇÖLLERİNE...Hayatımın dönüm noktasının temeli olduğu için hatırlıyorum: 1887 yılıydı, Harbiye Mektebi'nin son sınıfındaydım. Babam Hacı Mustafa Sencer, Sultan Aziz'in KUŞÇUBAŞI'sıydı. Bu vazife Osmanlı sarayında özel mevkii olan yerdi. Tahtta Kanuni Sultan Süleyman'dan sonra en uzun süre…devamıHARBİYE'NİN SON SINIFINDAN ARAP ÇÖLLERİNE...Hayatımın dönüm noktasının temeli olduğu için hatırlıyorum: 1887 yılıydı, Harbiye Mektebi'nin son sınıfındaydım. Babam Hacı Mustafa Sencer, Sultan Aziz'in KUŞÇUBAŞI'sıydı. Bu vazife Osmanlı sarayında özel mevkii olan yerdi. Tahtta Kanuni Sultan Süleyman'dan sonra en uzun süre kalmış 19. Osmanlı Hakanı Dördüncü Sultan Mehmet, kendisine tarihte AVCI unvanını verdirecek kadar ava düşkün olduğu için ve Kafkas kartallarının yetiştirilmesi gibi mevzu üzerinde bilgili bir insanı, o tarihte devlet sınırları içinde olan Dağıstan'dan ailemiz getirilmiş, İstanbul'a yerleştirilmişti. Babam, kaçıncı padişahın KUŞÇUBAŞI'sıydı, bilmiyorum.Saraydaki bu önemli vazifesi dolayısıyla ben ve kardeşim Selim Sami, Kuleli Askeri Lisesi'nden sonra HARBİYE'nin "mümtaz (ayrıcalıklı) sınıfına yerleştirilmiştik. Bu sınıf, sarayda ve devlette ön vazifeleri olanların çocuklarına mahsustu. Zannediyorum benim, saltanat yönetimi (monarşilere) karşı mücadele duygum, bu adaletsiz ve haksız ayrımın önünde başladı.Özellikle Sultan Aziz devrinde ve Serasker (Harbiye Nazırı) Hüseyin Avni Paşa'nın zamanında hakanlığın çok yerinde askeri idadiler (liseler) açılmıştı. Buraları bitirenler HARBİYE'de toplanıyorlardı. Gelenler, çok tabii, yaşadıkları beldelerin insanlarıydı: İmparatorluğun mozaiği halindeydiler. Arnavutlar, Boşnaklar, Pomaklar, Çerkezler, Kürtler, Araplar, Tatarlar...HARBİYE'de bunlar, ister istemez gruplaşıyorlardı, çünkü Osmanlı'nın MİLLİYET bir tarafa, KAVMİYET'le bile siyaset ve ideal olarak hiçbir ilgisi yoktu: Özellikle Yavuz Sultan Selim'in Mısır fethinden sonra HİLAFET'i DİN'in temel odağı yapmasından sonra, tam bir teokratik yapı alan devlet; gaye yoksunu, ancak Hristiyanlığın genişleme günlerinde görülen taassupla DİN’e bağlanmıştı; ŞEYHÜLİSLAMLIK, Katolik papaların erişemediği kudretle devletin içindeydi. Savaş ve barış bile şeyhülislamların fetvasıyla değer buluyordu. Padişahların tahttan indirilmesi, hatta hayatlarına son verilmesi bile, FETVA’ya bağlıydı. Kitapların şartlı demokrasi olarak adlandırdığı MEŞRUTİYET devrinde bile bu tablo değişmedi.HARBİYE’de böylece gruplaşmış öğrenciler arasında sık sık kavga olurdu. Aydınlatıcı ve birleştirici emek olmadığı için genişleyen bu ayrımcılık, ben Harbiye’nin sonunu, kardeşim Selim Sami ikinci sınıfındayken adeta iç çatışmaya dönüştü, çok sayıda içlerinde ağır olarak yaralı vardı. Tahtta olan Sultan Hamit öylesine telaşlanmıştı ki, başta okul kumandanı yöneticiler değiştirildi, Taşkışla’da özel divanı harp (askeri yönetim) mahkemesi kuruldu, çok öğrenci suçluluk derecesi aranmadan mahkum edildi, ben ve kardeşim Selim Sami iki yıl sürgün cezası aldık, MEKKE’de göz hapsinde kalacaktık. Yine şansımız vardı. Çünkü hemen hemen Arap Yarımadası’nda toplanmış sürgün yerleri içinde yaşanılması daha güç, ilkel yerler vardı.O yıllar, bölgenin merkezlerinden çöllere uzanmış tenha yerlerine kadar hemen her tarafında daha çok siyasi sürgünlere rastlanıyordu.İslamiyet için mukaddes sayılan MEKKE ve MEDİNE’nin yönetimi, Peygamberimizin soyu HAŞİMİ’lerin devamı sayılan aileye bırakılmıştı. ŞERİF unvanı olan bu zat, büyük itibar görüyor ve geniş yetkileri bulunuyordu. Devlet hazinesinden tahsisatı vardı. Ayrıca her yıl SÜRRE ALAYI töreniyle uğurlanan değerli hediyeler, en zorunlu ihtiyaçları giderilemeyen memleketin yoksulluğu içinde bir garip olaydı.Sürgünler o kadar çoğalmıştı ki, mahkûmiyetler arttıkça firarlar da o nispette fazlalaşıyordu. Hatta menfa yerleri mesela Trablusgarp’ın Bingazi, Derne, Suriye ve Irak’ın kıyı beldelerinden, Hicaz’ın sahil meskun yerlerinden binbir vasıta ile kaçışlar önlenemiyordu.Ben ve kardeşim Selim Sami, bir kısmı Medine’ye yerleşmiş Kafkasların büyük mücahiti Şeyh Ali Şamil’in akrabalarının delaletiyle Bedevi (göçebe) kabilelerin yaşadıkları uçsuz bucaksız çöller arasındaki VAHA’lara sığındık. Çöl kanunlarına göre burada emniyetteydik. Çevrede bizim durumumuzda olan ve Meşrutiyet’in ilanından sonra adları ve faaliyetleri memleketin malumu çok değerli insanlarımız vardı.Ben daha sonra, TEŞKİLATI MAHSUSA reisi olarak Arabistan’a dönük faaliyetimde, dört yıl gibi uzun sürmüş devrede Arap âlemini çok yakından tanıdım. Diyeceğim ki hiçbir başka ülkede şehirlerle daha çok çöl içinde VAHA’larda yaşayan göçebe kabileler arasında hayat ve değerler farkı kadar ayrılık yoktur. Bunlara aynı millet fertleri diyebilmek mümkün değildir Israrla söylüyorum ki dünyada bir ARAP MİLLETİ yoktur, ancak ARAP ÜMMETİ vardır. DİN'in birleştirici sağlam kudret olduğunu ben, Arap Yarımadası'nda görmedim. İslamiyet Arabistan'da, ayrı coğrafi mıntıkalar içinde çok ayrı değerlere sahiptir. Belki yadırganacaktır ama ısrarla söyleyeceğim: Araplar, bizim bildiğimiz, benimsediğimiz ve tatbik ettiğimiz manada dindar da değildirler: Aradan bu kadar zaman geçmiş olmasına ve İslamiyetin öteki iki semavi din, Musevilik ve Hristiyanlığın aynı yerde çıkmasına rağmen, Arap halkının benimsediği son dindeki birleştirici kudret ve kuvvet, öteki Müslüman ülkelere göre çok farklıdır. Aradan uzun sürmüş bir ömrün kanaati olarak söyleyeceğim ki, ÇÖL denen ayrıcalıklı yaşam bölgelerinin halkı, belki de asırlarca dünyanın öteki bölümlerinin çok uzağında olmalarının devam halindeki irsiyetiyle geçmişlerini daha ısrarlı şekilde korumuşlar ve bunların İslamiyetle temeldeki bağlantılarını hiç düşünmemişlerdir. Hazindir ki, o günlerde de bugünlerde de bizdeki aşırı dinciler, Araplar için mübah gördükler hali, kendi milletleri için reddetmişlerdir.Hatırınıza hangi Arap bölgesi gelirse gelsin, istisnasız hepsinde DİN'e saygı bizimkiyle kıyaslanamaz: Biz Türkler, Kuran-ı Kerim'i başımızın üstünde tutar, boynumuzun üstünde yere asarız.

petrell 1 day ago

Araplar'ın her fırsat buldukça, hatta fırsat yarattıkça Osmanlı yönetimine baş kaldırdıkları bilinen gerçektir. Dikkat değer olan şudur ki, bu hareketler daha çok, Osmanlı'nın derlenip toparlanma hareketlerinin bir ümit olabildiği devreye rastlıyor.1839 Tanzimat Fermanı, 1876 Birinci Meşrutiyeti, 1908 İkinci Meşrutiyeti'nde olduğu…devamıAraplar'ın her fırsat buldukça, hatta fırsat yarattıkça Osmanlı yönetimine baş kaldırdıkları bilinen gerçektir. Dikkat değer olan şudur ki, bu hareketler daha çok, Osmanlı'nın derlenip toparlanma hareketlerinin bir ümit olabildiği devreye rastlıyor.1839 Tanzimat Fermanı, 1876 Birinci Meşrutiyeti, 1908 İkinci Meşrutiyeti'nde olduğu gibi.1908 İkinci Meşrutiyet Mebuslar Meclisi'nde 216 milletvekilinden 42'si Araptı. Bunların bir bölümü hiç Türkçe bilmiyordu. Kendi aralarında gruplaşmışlardı. Arap ihanetinin başmimarı olarak bilinen, hatıralarının kitap kapağındaki resminin fotokopisi yan sayfada görülen ünlü İngiliz casusu Lawrence, "Arapça bilen Türk insanı indinde değerli ve adeta din âlimi idi. Ben hiçbir lisanın diğeri üzerinde hâkimiyetini (egemenliğini) Arap dilinin Arapça bilmeyen, fakat her itibarla kültür yapısı yeterli olan bir Türk'e, hususiyetle bir makama uydurulmuş hakaret etse, kendisine iltifat ettiğini, hatta Kuran veya diğer bir dini eser okuduğunu zanneder, ayağa kalkar, hürmet gösterir" diyor "TANRI ADALETİ" NEDİR, NE ZAMAN TECELLİ EDER?Birinci Dünya Savaşı'nın en buhranlı günleri içinde, özellikle Türk halkı üzerinde acılı etki yapan bir ihanet haberi geldi. Arka sayfada fotoğrafını gördüğümüz Mekke Emiri Şerif Hüseyin Paşa 27 Haziran 1916 Salı günü, Arap Yarımadası'nın beş ayrı cephesinde, kutsal tanıdığı bu toprakları İngiliz ve Fransız kuvvetlerine karşı canı ve kanıyla savunurken, kendisine birleşmiş Arap krallığı makamı vaadi önünde isyan et ti. İngilizlerin zamanlardır silahlandırdığı ve satın aldığı Bedevi zayıf müdafaalı MEDİNE'yi kuşattılar. Burasını savunan ve gösterdiği kah ramanlıklar önünde kendisine ÇÖL KAPLANI adı verilen Fahreddin Pakkan Paşa, aç ve susuz İslam Peygamberi'nin kabriyle Müslüman dün yasının yüreğinde ayı yeri olan beldeyi yiğitçe savundu. Öyle ki, Lane rence'ın anılarında bu müdafaa, "İki tarafın kuvvetlerini bilenler için bu bir mucizedir ve ancak bunu Türkler yapabilirler" hükmü geçer. HİCAZ KRALI unvanını alan Şerif Hüseyin, Vehabi ayaklanmasını önleyemedi, çünkü İngilizler onun Osmanlı'ya ihanetinin aşağılığı önünde irkildiler, kendisini sürdüler. Büyük oğlu Faysal Irak krali oldu, İkinci Abdullah Ürdün emiri... Faysal bir otomobil kazasında ol Abdullah'ı bir hemşehrisi Ömer Camii önünde hancerledi Faysallin alu ikinci Faysal'ı halkı bir isyan sonu parçaladı, amcası Abdülilah aay akibete uğradı. Abdullah'ın oğlu Tallal akıl hastasıydı. İstanbul'da te avi edildi. Onun oğlu bugünkü Ürdün kralı... İnşallah aklı başına gelmiştir.Böyle görülüyor. İhanete kalkışanlan bir bir sıralarsam cildler tutar. Günümüzde de kulağı çınlayacaklar olsa gerek

petrell 2 days ago

İkinci Sultan Abdülhamit ve Japon-Rus MuharebesiSultan İkinci Abdülhamit'in en küçük kızı Hatice Sultan, dört yaşında difteriye yakalanmıştı. Saray hekimleri şifa çaresi bulamamışlardı. O günlerde Almanya'da bakteriyoloji ihtisası yapmış olarak yeni dönmüş Beylerbeyli deniz takip binbaşı Halil İbrahim Bey son gelenler…devamıİkinci Sultan Abdülhamit ve Japon-Rus MuharebesiSultan İkinci Abdülhamit'in en küçük kızı Hatice Sultan, dört yaşında difteriye yakalanmıştı. Saray hekimleri şifa çaresi bulamamışlardı. O günlerde Almanya'da bakteriyoloji ihtisası yapmış olarak yeni dönmüş Beylerbeyli deniz takip binbaşı Halil İbrahim Bey son gelenler arasındaydı. Yapılan tedavinin yanlış olduğunu yüksek sesle söyledi ve verdiği ilaçların bedene tesir etmediğini görünce, yine yüksek sesle, çoğu yaşlıbaşlı onlarca Yıldız Sarayı'nın kadrosu içinde yer almış, kendisinden çok yüksek rütbedekilere hitaben:"Bu yanlış teşhis ve geç kalmışlığın neticesi, şimdi her şey Allah'ın lütfuna kalmıştır" dedi.Perde arkasında bu sözleri dinleyen Sultan Hamit'le genç doktor arasında sona kadar süren dostluk böyle başladı. Öyle ki, Padişah kaybettiği son kızı için bir Selatin Camii inşayı kararlaştırınca Halil İbrahim Bey karşı çıktı:"Şevketmeap... Der-i saadetinizde eslafınızın bunca selatin camii var. Ama bir etfal (çocuk) hastanesi yok... Eğer mevcut olsaydı ALLAH'ın inayetiyle Hatice Sultan'ı da kurtarmak mümkün olurdu. İrade-i şahanelerini istirham ediyorum. Merhume Sultan Hazretlerinin de ruhu şâd olur, namı baki kalır. Bir etfal (çocuk) hastanesi tesis buyurunuz" dedi.İşte bugünkü ŞİŞLİ ÇOCUK HASTANESİ böylece, daha sonra rütbesi Bahriye Tabip Ferikliği (deniz tabip koramiralliği)ne kadar yükselen ve Sultan Hamit tahtından indirilinceye kadar bizzat kurduğu hastanenin başhekimliğini ve padişahın hususi doktorluğunu yapan Halil İbrahim Paşa tarafından kuruldu. Doktor Halil İbrahim Paşa'nın hatıralarında günümüz şartları içinde bile ibretle okunacak bölümler var.Birisini dinleyelim:"1321 (1905) senesi kanunısani (ocak) ayı başlarında idi. Gece geç vakit, hastanede vazifemin başında iken Yıldız Sarayı'ndan gönderilen vasıta ile davet edildim. Padişahın gözdelerinden birisi hasta idi. Muayene ve icap eden ilaçları verdim. Kızlarağası, beni, hünkârın huzuruna götüreceğini bildirdi. O güne kadar geçmediğim yollardan geçerek bol ışıklı geniş bir odaya girdik. Ortada büyük masanın ve üzerine boydan boya bir harita serilmişti. Padişah, tek başına idi ve haritanın üzerine eğilmiş, iğnelere geçirilmiş mini-mini Japon-Rus bayraklarını, önündeki telgraf metinlerindeki isimleri okuyarak yerine koyuyordu. Uzak Şark'ta Rus-Japon Harbi şiddetle devam ediyordu. Savaş, KORE'nin kuzey sularına intikal etmişti ve Japonlar'ın ardı ardına zafer haberleri geliyordu. Padişah harbin son vaziyetini en doğru şekilde tespitleyen işine öylesine dalmıştı ki, yarım saatten fazla ayakta bekledik. Başını kaldırmadan hastanın durumunu sordu. Endişe edilecek bir şey olmadığını ve lüzumlu ilaçların verildiğini arz ettim. Başıyla memnuniyetini bildirdi, iltifat etti ve sordu:— İbrahim Paşa, bu önümdeki nedir, bilir misin?Ve, cevabımı beklemeden devam etti:— Bu harita Japon-Rus Harbi'nin intikal ettiği Kore'nin şimalini tafsilatlı olarak gösteren haritadır. Kati zafer Japonlar'ın... Moskoftan bizim intikamımızı alıyorlar. Bu zaferin asıl sahibi biz olmalıydık. Biz!..Salonda Hüseyin Avni, Mithat, Ziya, Süleyman Paşalarla, Nâmık Kemal, Ali Suavi ve diğer Yeni Osmanlılar'ın büyük resimleri vardı. Ben, hayret, hatta dehşet içinde kalmıştım. Benim istiğrabımı gören padişah evvela tebessüm etti, sonra sordu:— Paşa... Bu fotoğrafların sahiplerini tanıyor musun?İtiraf edeyim: Naçiz şahsıma büyük itimadını bilmekle beraber endişe ile irkildim. Etrafım, çekemeyenler, jurnalcilerle dolu idi. Bu ruh halimi sezen hünkâr, yine devam etti:— Kendilerini tanımam tabii mümkün değildi. Fakat resimlerini görmüşsündür. Bunlar, asılarak altlarında ağlanacak büyük adamlardır. Eğer memleketin derdine doğru teşhis koyabilselerdi Japonlar'ın zaferi bizim olurdu ve Avrupa'da haşmet ve kudretimizi devam ettirdik. Biz Hristiyan Avrupa'nın bağıran kadar indik, Viyana kapılarına dayandık. Onlar bunu unutmadılar ve unutmayacaklar. Devletimiz insan halitası hâlinde idi. (Resimleri işaret ederek) Bunlar, meşruti idare ile onları devlete bağlayafahiş hatasına düştüler. Kanun-u Esasi ile Meclis-i Mebusan istediler. Rus Harbi içinde dahi Türk olmayanlar bu hürriyeti, devleti yıkmak pahasına suistimale kalkıştılar. Ne din, ne mefkure, ne gaye vahdetine sahip idik. Ama Japonlar zaferlerini din ve milliyet vahdetine istinad ederek tesis ve inşa ettiler. Mikado otuz senelik muvaffakiyetini bu feyyaz menbaaya dayanarak tahakkuk ettirdi. Garbın eracifini değil, ümran ve medeniyetini, ilm-ü irfanını aldı, taklit etmedi, kendi milli menabii ile terkip etti. Bizde din-milliyet vahdeti yoktur. Merkezi karar merciini sarsmadan bir ŞURA MECLİSİ'ni tercih ederim. Ama anlatamıyorum. Taklit ve tercüme fikirler suni cazibesi ile etrafı, bilhassa münevver muhiti istila etmiş. Zaman bana hak verecek, fakat iş işten geçmiş olacak...Sonra içini çekti, yeisini ifade eder şekilde başını salladı ve meşguliyetine devam etti: Salonun duvarlarında, o fotoğraflara neden yer vermişti?Sualin cevabını bugün de veremiyorum."

petrell 2 days ago

İbrahim Paşa, Avrupa medeniyetinin bizde de tatbiki isteyen uyanık fikirli bir zattı. O sıralarda Yirmisekiz Mehmet Çelebi Fransa elçiliğinden dönmüştü. Oğlu Said Mehmet Efendi de Paris’ten birçok yeni fikirle gelmiş bulunuyordu. İbrahim Müteferrika’yla tanıştı... Birlikte kitap basmak ve matbaa açmak…devamıİbrahim Paşa, Avrupa medeniyetinin bizde de tatbiki isteyen uyanık fikirli bir zattı. O sıralarda Yirmisekiz Mehmet Çelebi Fransa elçiliğinden dönmüştü. Oğlu Said Mehmet Efendi de Paris’ten birçok yeni fikirle gelmiş bulunuyordu. İbrahim Müteferrika’yla tanıştı... Birlikte kitap basmak ve matbaa açmak için sadrazama müracaat ettiler. İbrahim Müteferrika işi daha sağlam tutmak için basmacılığın mahiyet ve faydalarını etrafıyla sergileyen "Veleyt-ü Tıbaa" adlı bir risale yazdı.Sadrazam Damat İbrahim Paşa bir buyruk ile birlikte matbaanın ilk masraflarını sağlayan parayı da verdi.Ülkede, sayısı yüz bini aştığı iddia edilen ve başta Kuran-ı Kerim, din kitaplarının çoğaltılmasıyla geçinenler harekete geçtiler ve padişahtan girişime mani olmasını istediler. daha sonra asıl adı LALE DEVRİ olarak tarihe geçecek ve kanlı/kinli PATRONA HALİL ayaklanmasına, Sadrazam İbrahim Paşa’nın öldürülmesine, Boğaz içindeki sahilhanelerin yıkılmasına SABAD müzik, edebiyat, sohbet devrinin, bir çiçekle temsil edilerek LALE DEVRİ’nin silinip süpürülmesine yol açan İSTEMEZÜK hareketinin asıl sebepleri arasında, her türlü yayının ucuz ve kolay temini gibi genel kültürün yükselmesi ve de doğal olarak devrini tamamlamış her türlü düşünce yerine YENİYİ ve ÇAĞI temsil edenlerin gelmesinin korkusuydu.Sadrazamın girişimiyle, DİNİ OLMAYAN KİTAPLARIN BASILMASININ ZARARLI OLMADIĞI’na dair bir de FETVA alındı. Bu suretle homurdanmaya başlayanların karşı çıkmaları önlendi.Said Mehmet Efendi’yle İbrahim Müteferrika ortak oldular. Birlikte bastıkları ilk kitap Sahahı Cevheri’nin tercümesi olan “VANKULU LÜGATI” idi. İlk sekiz-on eserin basılmasından sonra Said Mehmet Efendi ortaklıktan ayrıldı. Sonraları sadrazam (başbakan) olan bu zat büyük devlet memurluklarına aday olduğu için o zamanların anlayışına göre bu işte daha fazla devam edemedi. İbrahim Müteferrika Viyana’dan hakkaklar ve harf dökmecileri getirmiş ve ilk matbaayı 1726’da Sultanahmet civarındaki evinde kurmuştu.1730’daki Yeniçeri ayaklanmasıyla Damat İbrahim Paşa öldürülünce ve Üçüncü Sultan Ahmet tahttan indirilince, her uygar girişim gibi matbaacılık da durduruldu.Çok İSTEMEZÜK ayaklanmasında olduğu gibi sular nispeten durulunca, İbrahim Müteferrika, yeni Padişah Birinci Sultan Mahmut’tan yalnız kendi namına olmak üzere kitap basmak için yeni bir ferman almaya muvaffak oldu.Yan sayfada, Osmanlı’da İLK olarak kurulan matbaaya ait fermanın, İbrahim Müteferrika’nın bastığı VANKULU LÜGATI’nın ilk sayfasında yer alan metnini görüyoruz. Aslından bu metin, matbaanın faaliyete geçmesinden önceki fermanlarda olduğu gibi EL YAZILI idi. Metindeki gerekçeler, yeni bir İSTEMEZÜK ayaklanmasından nasıl ürküldüğünün kaygısıyla örülüdür. Nitekim bu ihtimal kısa zaman sonra hakikat oldu ve İstanbul günlerce kan ve ateş içinde kaldı, başta Sadrazam Nevşehirli İbrahim Paşa öldürüldü, bir fikir/edebiyat devri kapatıldı. İngiltere Büyükelçisi Lord Montague’nun eşi Leydi Mary Wortley TÜRKİYE MEKTUPLARI’nda olayı şöyle anlatıyor: “İsyanın öldürülen sadrazamın rehberliğiyle başlatılmış hayatı geriye çevirmek ve Avrupa’nın şehermerine yaygın matbaayı kaldırmak için yapıldığını öğrenince hayrette kalmamak mümkün değildi... Boğaziçi tahrip edilmiş, lale bahçeleri yok olmuştu. Matbaa da kapatılmıştı. İsyanın başında Yeniçeriler ve hocalar vardı.”

petrell 2 days ago

Halkın Ekmeği

Bertolt Brecht

1 Gönderi

İYİ ADAM"A BİR İKİ SORU Anladık iyisin, ama neden iyi? Seni kimse satın alamaz, eve düşen yıldırım satın alınır mı ki? Anladık dediğin dedik, ama dediğin ne? Doğrusun, söylersin içindekini, ama içindeki ne? Esirgemezsin gözünü budaktan, ama kime karşı? Dolusun…devamı