(@) - Raf

Spoiler içeriyor "tam unutmak üzereyken cehennem kuşu kanatlarını çırparak gelmiş, belleğimdeki yarayı gagasıyla kavlatmıştı." (çok hoş betimleme) dün okudum. son zamanlarda yabancılaşmış, atomize olmuş, karamsar, ne yapacağını bilemeyen, suçluluk hisseden, babalarıyla sorunlu ve toplumla bağ kuramayan karakterleri edebiyatta ve sinemada sık sık…devamı"tam unutmak üzereyken cehennem kuşu kanatlarını çırparak gelmiş, belleğimdeki yarayı gagasıyla kavlatmıştı." (çok hoş betimleme) dün okudum. son zamanlarda yabancılaşmış, atomize olmuş, karamsar, ne yapacağını bilemeyen, suçluluk hisseden, babalarıyla sorunlu ve toplumla bağ kuramayan karakterleri edebiyatta ve sinemada sık sık görmekten yoruldum. savaş sonrası japonya'sında kapitalizmin gelişme evresinde gelenekle, aile ile kopan fakat modern ile de bağ kurup birey olamayışın sancıları. arada kalmışlık. nihilizm batağı. dünya gerçekten korkunç bir yer. hem yüksek duyarlığa sahip hem de kafası çalışan biriyseniz ve size kimse yasama nasıl atılacağınızı, nasıl hayır diyeceğinizi, her şeye rağmen yaşama sevinci duyabilmeyi, korkulara, acılara rağmen yaşama sorumluluğunu üstlenip kendi varoluş anlamınızı kendinizin yaratması gerektiğini ögretmediğinde ögrenemiyorsunuz bazen. karnınız bile acıkmaz o zaman, her şey toplum öyle gerekli görüyor diye geldiği için. var olmanın tek koşulu herkesin hoşuna gitmek olduğu sanrısı ile ıstırap çekilir ancak, anti kahraman yozo gibi. insan insanlar içinde ancak kendisini var edebilir. bir yere ait hissettiği zaman. gülmeyi ve iki ayak üzerinde durmayı bile toplum içinde öğrenen eksik canlılarız. toplum kendini yitirdiğinde birey kendini yitirmek bir yana varoluş bile gösteremiyor. yaşamak bir suç gibi kalır o zaman üzerinde. ~ "burası memleketimden küllerce uzak, burası memleketimden millerce uzak, defalarca şarkı mırıldanarak, kar birikintilerini ayakkabımın ucuyla tekmeleye tekmeleye yürürken aniden kustum. ilk kez kan kusuyordum. karın üzerinde kocaman bir japon bayrağı oluşmuştu. bir süre çömeldim ve sonra temiz karları elime alıp yüzüme süre süre ağladım." ~ "mutsuzluk. bu dünyada farklı farklı mutsuz insan var; hayır, her yer mutsuz insanlarla dolu desem abartmış olmam. fakat bu insanların mutsuzluğu, topluma göğsünü gere gere tepkilerini gösteriyor, toplum'sa o insanların tepkisini kolaylıkla kavrayabiliyor. ama benim mutsuzluğum tamamen suç ve kötülükten kaynaklanıyor, kimseye gösterilecek bir tepkim yok." ~ "gerçekten ender bir olaydı. ömrüm boyunca ilk kez bir teklifi reddettim desem yalan olmaz. mutsuzluğum, hayır diyemeyen birinin mutsuzluğuydu. bir şeyler teklif edilip de reddedince, karşımdakinin yüreğinde de kendi yüreğimde de sonsuza dek onarılamayacak aleni bir çatlağın oluşacağı korkusunu taşırdım hep." ~ "artık babam yoktu, yüreğimden bir an bile silinmeyen o korkutucu varlık yitti. dert küpüm boşalmıştı sanki. belki de dert küpümün bu kadar ağır olmasının sorumlusu babamdı. sanki direncim kaybolmuştu. acı çekme yeteneğimi bile yitirmiştim."

prafheimas 3 years ago

Düşünme Sanatı

Jean Guitton

1 Gönderi

yalnız başına düşünme cesareti için birkaç öneride bulunuyor bu metinde. eğitimci ile filozofun bakış açısını birleştirerek düşünme metodu ve düşünmenin kendisi üzerine düşündüğü için ilgimi çekti. bilenlerle bilmeyenler bir olur mu? bilgiyle ilişkimizde hocaların ya da genel olarak bilenlerin bilmeyenler…devamıyalnız başına düşünme cesareti için birkaç öneride bulunuyor bu metinde. eğitimci ile filozofun bakış açısını birleştirerek düşünme metodu ve düşünmenin kendisi üzerine düşündüğü için ilgimi çekti. bilenlerle bilmeyenler bir olur mu? bilgiyle ilişkimizde hocaların ya da genel olarak bilenlerin bilmeyenler üzerinde nasıl tahakküm kurduğu, hiyerarşi yarattığı üzerine dikkat çekiyor başlangıçta. ülkemizde düşünme yöntemlerini, bilgiye ulaşma sürecini, nasıl bilebileceğimizi saklayan hocaların kendilerini üstün görerek ego tatmini yapmaları göz önüne alınınca bu konularda yazılan söylenenler önemli oluyor haliyle. özelllikle otodidakt kişiler için. bilmek insana otorite sağlarken nasıl bildiğini, o bilgiye hangi süreç ve yöntemler aracılığıyla ulaştığını söylemek tıpkı bir sihirbazın numarasını ifşa etmesi gibi hayranlığı ve hayreti bozuyor. herkesi bilgiye ulaşabilir kıldığı için hiyerarşiyi, itibarı kaldırıyor diye kimsenin pek istemediği bir şey. öte yandan bir rancierci olarak zekaların eşitliği söylemi üzerinden yaklaştığım (bkz: cahil hoca) ayrıca marksist birisi olarak bilginin herkesle paylaşılması gerektiğine inandığım için beni cezbetmesi kolay oldu yazarın. düşünme usullerini açık biçimde ifade etmekten çekinmeyen kişi olarak pascal'ı örnek veriyor. ki düşünceler adlı klasikleşen önemli bir kitabı var. neyse, kısaca düşünme yöntemi olarak düşünürün az çok bildiğimiz önerilerine değinmek istiyorum: hayret etmek düşünebilmek için ilk adım herkesin anladığını sandığı bir olay karşısında bile anlamıyor davranabilmektir. anlamadığını fark etmek aslında pek kolay değil. düşünmeyen çoğu kişi "elbette, bunu anlamayacak ne var?" derken esas düşünen kişi "hiçbir şey anlamıyorum." diyerek başlar. hiçbir şey bilmedigimizden başlarsak öncelikle hayran olma duygusunu keşfederiz. bu sayede düşünme sürecini devindirecek olan ilk ihtiras devreye girer. bu ilk şaşkınlık pasif hayranlıktır, henüz düşünme değil. aktif hayranlık ise düşünmeye başladığımız yer. yani ilgimizi çeken şeye bakışı yöneltip onun öncesini ve sonrasını hayal ederiz. sorular sorarız. önceden sezmeye ve beklenti oluşturmaya çalışırız. tahmin deriz. böylelikle kavrayışımız ile kavramlar arasındaki ilişkiden, farktan düşünmeye başlamış oluruz. düşünceyi uyaran: yöntem: kişinin kendisini harekete geçiren, tahrik eden yazarları keşfetmesi. yöntem: alışılagelmiş görüşlere aykırı kimselerle ilişki kurmak, onların kitaplarını okumak. yöntem: çocuklar ve yaşlılarla iletişim halinde olmak. böylece geçmiş deneyimlerle gelecek kuşakları karşılaştırma imkanı bulabilmek. yöntem: üslup geliştirmek. aynı cümleyi farklı sentakslarla yeniden yeniden düzenlemek, en sarih, kulağa hoş gelecek biçimde ve ilgi çekici hale getirebilmek. " en iyi öğrencim benimle aynı fikirde olmayanıdır." (jules lemaitre) " bu bizim varlığımızın genel yasasıdır; ileride yaşarız, fakat geride kalanı anlarız, bir şeyi ancak gözden ırak olduğu zaman hissederiz. gelip geçen ve tekrar dönen şeyi daha çok severek seyrederiz." (guitton) " insan ancak önceden görmüş olduğu bir şeyi görebilir. insan ancak önceden sevmiş olduğu bir şeyi sevebilir." (guitton) " en büyük adamlar, coşkun bir muhayyilesi olan ve benliklerinde birer ifrit taşıdıkları halde, ipin ucunu hiçbir zaman kaçırmayarak bu keşmekeşe bir düzen, ölçü ve ahenk vermeyi bilen kimselerdir." (guitton) evet, guitton düşünme metotları içinden üç tanesini tercih ediyor genel olarak: seçme, ayırma ve çelişme. seçmek üzerine düşünmenin ilk kuralı seçmektir. seçmek içinse öncelikle ayıklamak gerekir. ayıklamak, reddetmek ve esas olanı seçebilmek de zaten düşünmek demektir. en önemli meziyet seçebilmek ve susabilmek. hayat yolunda daha fazla terk edip daha az şeyi seçmek gerekir ki derinlikli düşünebilmek mümkün olsun. seçenler ya koleksiyonerlik olsun diye her şeyden biraz biraz tadar ya da gerçek bir seçim yapıp o konu üzerinde derinleşip düşünürler. asıl mevzu ikincisi elbette. okumak, seçmektir. önce neleri okuyacağını seçmek, ikinci olarak tekrar okuyacaklarını, hayat boyu okumak isteyeceklerini seçmek. bu kitaplardan bölümler seçmek, hafızamıza emanet etmek seçtiklerimizi. özlerini bellemek. neden sonuç zincirlerini kur, metinlerarası düşün, aynılık, benzerlik, farklılık, kendine has yanlarını keşfet bilgi türlerinin. karışık düşünceleri düzenle, tasnif et, özetini çıkar. ayırmak üzerine sözcüklerin ayrımlarına dikkat etmeyiş çağımızın en büyük sorunlarından biri bence. çünkü tüm kavramlar birbirine karıştı, içleri boşaltıldı ve tartışma imkanlarını diyaloğu hepten yok etmek üzere. en baştan başlamak ve yeniden düşünebilmek için yeni uzlaşma yöntemleri gerekiyor. yani bu metinde de dikkat çekildiği gibi öncelikle birbirine yakın anlamlı olan terimleri ayırt etmek gerek. tasnif etmek kategori oluşturmak için değil. çünkü tasnif düşünmek değil, düşünmeyi kolaylaştırmak için bir yöntem sadece. birbirine karışmış halde olan anlamları ayırt etmek, onları ayrı ayrı kullanmak ve farklı isimler vermek önemli. bu konuda sanırım espri konusu da yapılan almancadaki ince ayrımlar örnek verilebilir. felsefenin gelişimi açısından oldukça zengin bir dil olması tesadüf olmasa gerek. elbette bölerken ayırırken bunun doğal bir ayrım olmadığını gerçekte gerçekliğin girift ve daha karmaşık olduğunu da akılda tutmak önemli. maalesef ki bu tasnifleme ve bilimleri birbirinden ayırmak işi farklı tür bilgilerin kendine kapanıp gerçeklikten kopmaya yol açma tehlikesi son dönemlerde yeni yeni fark edildiği için günümüzde bilimsel çalışmalarda disiplinlerüstü yöntemler daha çok öne çıktı. artık her şey her şeyin ortasında ve arasında, ilişki halinde yeniden. ama öte yandan kavram karmaşaları ince ayrımlar üzerinden yeniden düşünülüp isimlendirilmelidir de. en azından kişi kendi zihninde her kavramın farklı yönleri olabileceğini düşünmeli ki gösterenleri tartışırken gösterilenler ihmal edilmemiş olsun. gösteren aynı kalırken gösterilen genişledikçe diyalog ve anlaşılma imkanı azalıyor çünkü. özetle ayırmak ve birleştirmek her iki yöntem de düşünmenin vazgeçilmez aletleri. çelişme üzerine düşünmek ve ilerlemek demek; mukayese etmek, kuşkulanmak, çelişme ve tutarsızlıkları görmek bizzat yaratmak ve içinden geçmek demektir. savunulan tezle çelişeni birlikte araştırmak incelemek ve itirazlara bakmak demektir. kanaatlerimizi kim sarsıyorsa en çok onunla hemhal olmak demektir. " ...insan inandığı şeyi alnının teri ile elde etmeyi bilmelidir. bu başarıyı tekrar elde etmek için en iyi çare de ona hücum etmelerine müsade etmektir." (guitton ) " birbirine zıt, garip ve saçma şeyler düşünmekten korkma." (guitton ) elbette düşünceyi kurutan ve ona engel olan bir saçma olduğu gibi düşünceyi geliştiren alışkanlıkları ters yüz ederek yeni bir gözle varlıkla ilişki kurmamızı sağlayan başka bir saçma daha vardır. her alelade olan cümlelerin zıttı da düşünülüp saçma bile olsa gerçeğe bir şekilde ışık tutup tutmadığı denenmelidir. birçok icat ve keşif bu tür makul olmayan düşüncelerden çıkmıştır. " sokrates'in istihzası, eflatun'un diyalektiği, descartes'ın metodu, kant'ın sistemi, hegel'in veya auguste comte'un üç unsurlu düşünme tarzı, bergson'un istiareleri mecazları, psikanaliz yahut existentialistelerin yaptıkları sondajlar, hepsi birer vasıtadan ibarettir, daha ötelere gitmek gerek. düşünme bunların hepsini yönetiyor, fakat daha nice düşünceler gizliyor." (guitton )

prafheimas 3 years ago

Murina

Antoneta Alamat Kusijanovic

3 Gönderi

Spoiler içeriyor "-bu kız cennette büyüdü. .. - hayaller cennette ölürler, ante. - kızım için en iyisini ben bilirim." *** "-julija, küçük tekneyle büyük tekne beraber limana yaklaşırlarsa ne olur? - büyük tekne batarken küçük tekne insanları kurtarır. - çarpışırlar. iyi geceler…devamı"-bu kız cennette büyüdü. .. - hayaller cennette ölürler, ante. - kızım için en iyisini ben bilirim." *** "-julija, küçük tekneyle büyük tekne beraber limana yaklaşırlarsa ne olur? - büyük tekne batarken küçük tekne insanları kurtarır. - çarpışırlar. iyi geceler dileyip yat." kızın yanıtı gerçekten çok iyi. babasının gözdağı verişine aldırmadan cesurca meydan okuyor. herkesten yalıtıp kızını ve eşini hakimiyeti altına alan bir baba. sürekli emirler yağdıran, her şeye karışan, kaba, zorba, otoriter, cinsiyetçi kıskanç bir adam. karısı ve kızına yatıp kalkacağı saatleri ne giyeceklerini dahi kendisi söyleyen birisi. kadın yeterince cesur değil, evlenmiş kabullenmiş ve kızı için de kendince fedakarlık yapıp katlanmaktadır. kızı ise ergenliğe dek babasının sözünü ikiletmemiş olsa da büyüme sancılarıyla birlikte isyan belirtileri göstermeye başlıyor. tabii kıvılcım yaratan adaya gelen yabancı javier'in telkinleri olur. baba sürekli kızını istemediği her davranışında aşağılayıp kafasındaki imgeleme uydurmaya çalışır. birey olma sancısını hiç görmez. başkaları ona bir şey sorduğunda bile kızını "babasının kızı" olarak nasıl görmeyi arzu ediyorsa kendisi kızın yerine lafa atlar konuşur. kabus gibi gelir babanın tahakkümü. neyse ki javier yani başka bir adamın gözünde julija kendini yeniden gördüğünde cesaret edecektir bu fanus yaşamından çıkmaya. özellikle de annesi gibi olmamaya. javier'e beni götür diye yalvarması isyanları mücadelesi sonuç vermeyince her şeyi kabullenir, filmin başındaki sekansa dönülür babayla yine ekip olup müren avlamak için dalış yaparlar. bu kez babası kendisine döndüğünde zıpkını ona doğrultup fırlatır ve yüzerek kaçar. sonsuz masmavi yakamozlu suda julija'nın balık gibi özgürlüğe yüzüşünü seyrederiz hayranlıkla. babasının kendisi için yazdığı şiiri okurken atladığı dize, denize babamı almaya hakkın yok, hep getireceksin onu bana diye sesleniş minvalindedir. şiirde bile zorbalık. babanın ağzından babaya dizilen övgü ile bitiyor. halbuki kız her dalışta ulan şu herifi zıpkınla götünden vursam mı diye düşünüyor. müren balığına çok fazla vurgu var. kız ile özdeşleşme kurulmuş. bu balığın avlanmaya kalkınca pek kolay ölmediği gibi direnip hatta kendi etini ısırarak kurtulmaya çalışması, inatçı ve kinci olabilmesi, çok zeki olması. j. balcombe balıkların bildikleri kitabında müren için gayet dalgıçlar yaklaşınca kendini sevdiren, özellikle çenesine dokunulmasndan zevk alan bir balık olduğunu söylüyor. orfozlarla birlikte daha verimli avlanmak için iş birliği de yaptıklarını ekliyor. bildiğin plan yapıyorlar yani yeteneklerini de birleştirip. daha ortada av yokken sinyalleşiyorlar falan. müthiş. julija da tıpkı bu balık gibi aslında sosyal biri ve birliktelikten hoşlanmasına rağmen huysuzluk yapmasının sonunda babasına karşı saldırganlaşmasının tek nedeni kendi özgürlüğünü savunmak zorunda kalışı. tıpkı müren gibi savunma amaçlı saldırıyor aslında. haliyle makul bir metafor olmuş. suyun altında babası zıpkınla müren avlarken müren kızı da babasını avlar sonunda. güzel bir filmdi, ben sevdim.

prafheimas 3 years ago

Nostalji

Barbara Cassin

2 Gönderi

fransız felsefeci ve dilbilimci barbara cassin'e ait odysseus, aeneas ve arendt üzerinden felsefi bir sorgulama metni. nostalji nedir? köken: nostos ( dönüş) + algos ( acı, eziyet) " geri dönüş acısı" insanın uzakta olduğunda çektiği eziyet ve dönmek için katlanılan…devamıfransız felsefeci ve dilbilimci barbara cassin'e ait odysseus, aeneas ve arendt üzerinden felsefi bir sorgulama metni. nostalji nedir? köken: nostos ( dönüş) + algos ( acı, eziyet) " geri dönüş acısı" insanın uzakta olduğunda çektiği eziyet ve dönmek için katlanılan sıkıntı. isviçre almancasından 17. yüzyılda literatüre geçen bir hastalığın adıdır nostalji. askerlerin yurtlarına dönmek için çektikleri sıla özlemi onları hasta edecek kadar kötüleştirip evlerine döner dönmez de iyileştikleri görülünce icat edilen bir sözcük. haliyle nostalji; evden ayrılmak kök salınan yerden kökün sökülmesi anlamına geliyor, diyebiliriz başlangıçta. bu kökünden sökülme metaforu adamotu bitkisinine dair mitleri anımsattı. kökleri insan biçimli olan bu bitki topraktan sökmeye kalktığınızda feci çığlıklar atarak kulakları sağır edip öldürdüğü efsanesini. her mit insanın gerçekliğine bir gönderme yaptığına göre belki de ait olunan yerden koparılmak nostaljisi de böylesi ölümcül bir anlamla doğmuştu. odysseus ve bitmeyen yolculuğu odysseus mitini çok severim. özellikle antik yunan mitlerine dair luc feryy'nin yorumlarını. odysseus evine dönmüş ve iyi bir hayatın ne olduğunu öğrenmişti yolculuğundan. sonsuzluk, şan şöhret, kadın tutkusu, kahramanlık savaşları değil; iyi hayat evi kendi fani kimliği eşi penelopeia ve çocuklarıydı. antik yunan'ın zamanı her şeyin kendi olduğu yerde bulunması demektir. bu haliyle zaman bir tablodur. odysseus tıpkı adamotu bitkisi gibi kökünden söküldüğünde bu uyum harmoni bozulur. odysseus çıktığı yolculukta aslında en iyi zamanın yine bu uyuma dönmek ve tanrıların zamanını kabul etmeyi öğrenecektir. bir bakıma tanrısal zamana karşı bir eyleme girişiyor ve tanrıların ona verdiği yere geri dönüyor. bu anda işte kutsal zamanı kavradığı, tanrısal zamana yeniden uyumlandığı içintanrılar onun için zamanı genişletir. pekala, barbara cassin ise buradan sözü alıyor. ilginç ve özgün kısmı da bu. şiir böyle bitiyor olabilir, diyor. fakat yolculuk henüz tamamlanmamıştı. odysseus'un yapması gereken bir şey daha vardır: yolculuğu sırasında poseidon'un oğlu tepegöz'e meydan okuyup gözünü kör ettiğinden poseidon'u yüceltmek için kayık küreğini denizlerin hiç ulaşmadığı en uzak karalara götürüp dikecektir. kayık küreğinin harman küreği sanılacağı bu uzak topraklarda poseidon'u şereflendirecektir. o halde odysseus'un yolculuğu, gezginligi niçin henüz/ hala son bulmuyor olabilir? aeneas ile nostaljinin dönüşümü odysseus'u bir soru ile yarım bırakıp antik roma mitine geçince bu kez nostalji de farklı boyut edinir. kimlik sorunu daha da derinleşip karmaşıklaşır. odysseus sabit olan evine dönmenin ve gezgin ruhun nostaljisini duyarken ve döngüsel bir zamanı yaşarken aeneas ileri gitmek, sürgün edilmek ve evini sırtında taşıyıp kimliğini başka topraklarda kurmak zorundadır. insan ne zaman evindedir sorusu artık toprağa bağlı bir sabit olmaktan çıkar. ruhumuz, bilincimiz bize eşlik ettiği sürece nerede olursak olalım evimizde hissetmek mümkündür belki de. hepimiz sürekli olarak yerlerimizden edilirken döngüsel bir zaman anlam kaybına uğrar. artık hepimiz sürgün yaşamlar içindeyizdir; göç, tehcir ve fetihlerle.. arendt ile dilin nostaljisi o halde ne kaldı geriye? odysseus sürekli yolculuk etti, eve dönüş hakkını da cebinde saklı tutarak. aeneas ileri gitmek zorundaydı sürgün edildiği için ve evini başka topraklara götürüp kuracak var edecekti yeniden yeniden. farklılıklar ve uyumluluk içinde. arendt ise yeni bir yorum getirecektir nostaljiye ve evinde olmaya. çünkü ona göre kökünden sökülmek alman halkından vatanından evinden ayrılmak değildi. dilinden sürgün edilmek; ana dilinden sökülmesiydi acı verici olan. arendt'ın sevgi ile politikanın ayrımlarına dikkat çekmesi çok önemli. şöyle diyor: " ..hayatım boyunca herhangi bir halkı ya da topluluğu sevmedim. ne alman halkını ne fransız halkını ne amerikan halkını ne işçi sınıfını ne de buna benzer grupları. ben sadece arkadaşlarımı severim ve başka bir tür sevgi elimden gelmez. ..bir gruba ait olmak ilk olarak doğal bir olgunun verisidir: her zaman doğuştan herhangi bir gruba ait olursunuz. sevgi ve arkadaşlığın temeli buradadır. ama bunu ikinci anlamda bir gruba, örgütlü politik, ortak çıkarlarla dünyaya bağlı bir gruba ait olmakla karıştırmak fecidir. sevgiyi masaya yatırmak bu yüzden apolitik ve akozmiktir." heidegger nasıl dil, varlığın evidir diyorsa arendt da ana diline nostalji duymakta ve sevdiği ait olduğu şeyin bu dil ve kültür ile yaratıcı bağların koparılmasıdır esas sorun. ana dille yaratıcı bağ koptuğunda geriye klişeler ve propaganda kalır çünkü. insanın dile karşı sorumluluğu dili iletişim aracı olarak kullanabilmesi değil dil ile düşünebilmesi hayal edebilmesi ve icra edebilmesidir. insanın temel sorumluluğu da bu. ve tam da bu yüzden dil politiktir. aristoteles'in insanı hayvandan ayırırken politik bir hayvan olarak niteler. dil yalnızca iletişim aracına indirgendiğinde klişelerle konuştuğumuzda ne yaratma ne zevk ne de sağ duyu kaldığında ortada bir dilin varlığından söz etmek dahi mümkün olmaz. insanı hayvandan ayıran bir şey de silinmiş olur böyle durumda. şimdi o kadim soruna dönelim: insan ne zaman evindedir? geçmişten günümüze ev çok fazla anlam değiştirdiğine göre cassin evinde olmayı yeni bir bakışla yorumlar tüm bu düşünme süreci sonunda. insan bir bitki gibi toprağa bağlı değildir, aksine köklerle bağlı olmayı reddeden bir canlı. ama bu yersiz yurtsuz olduğu anlamına da gelmez. dünyanın çıkış noktası değil de varış noktası olarak algılayabilsek evimizin dünyanın kendisi olduğunu da fark edebiliriz. yalnızca kendi kişisel tarihimiz değil, dünyanın kendi tarihi, bizim gibi olan ve olmayan tüm insanlık geçmişi henüz varmadığımız ve kesin olarak var olmayacağımızı bildiğimiz gelecek.. ana dilimiz ve diğer diller.. yakınlarımız.. sevdiklerimiz yaratma ve sevme yeteneğimiz aynı zamanda politik bir dilde icra edebilmemiz.. nihai olarak bir dile de bir eve de sahip olunamaz. çünkü insan insanlara aittir. insanlar arasında çoğul olarak var olabilir. her insanın insanların tekil hali olduğu; her birey bütünlüğünün merkezinde özel bir çoğulluk barındırdığı için de olduğu haliyle kabul edilebildiği zaman, insan evindedir. kayık küreği harman küreği olarak özümsendiğinde değil yani iki ayrı kürek kendi özgün biçimlerinde yan yana var kalabildiğinde evimizdeyizdir. sevdiklerimiz, dillerimiz, dostluk bağlarımız, özgür düşünce ve yaratıcılığımızla politik bir varlık olarak kendi özgün otantik varlığımızla kendimizi var edebildiğimiz her yerde evimizdeyizdir. evin de yıkılabileceğini, yeniden kurulabileceğini evin de ölümlü olduğunu bildiğimiz zaman evimizdeyizdir. " ..masum kurbanların yenik düştüğü her yerde evimizdeyizdir."

prafheimas 3 years ago

The Wolf House

Joaquín Cociña

1 Gönderi

Spoiler içeriyor maria: kurt yalvarırım bana yardım et. sen haklıydın. onlar beni mideye indirmeden önce gelmek zorundasın. ..üfle püfle bu evi yerle bir eyle. kurt: benim. ben geldim. ben hep buradaydım. hep içindeydim. ta başından beri. hep içindeydim. ta başından beri. yalarım.…devamımaria: kurt yalvarırım bana yardım et. sen haklıydın. onlar beni mideye indirmeden önce gelmek zorundasın. ..üfle püfle bu evi yerle bir eyle. kurt: benim. ben geldim. ben hep buradaydım. hep içindeydim. ta başından beri. hep içindeydim. ta başından beri. yalarım. yutarım. yalar ve yutarım. ham ederim. maria, minik serçem. eve gitme vakti geldi. hadi gidelim. aşırı gerilimli fakat oldukça estetik bir masal, anime. nazi karargahı olan kurt ini doğrudan filmin adı. kurt da nazileri temsil ediyor. çocukların kaldıkları koloniyi kendi evleri olarak benimsemeleri isteniyor, disiplin korku ceza ile sömürülüp suistimal edildiğini öğreniyoruz çocukların. maria "evden kaçar" ve ormanda yolunu kaybedip bir kulübe bulur. orayı kendisine yuva yapar. kendisiyle birlikte iki domuz da gelmiştir. başlangıçta tek amacı kurttan kaçmakken evi kendi iktidar alanı olarak düzenleyip yönetmeye başlar. domuzları yavaş yavaş insanlaştırır. önce kumral, esmer olan bir kadın ve oğlanı tıpkı nazilerin yakarak öldürmesi gibi maria "yanlışlıkla" istemeden yangın çıkarıp yakar. sonra yeniden var etmek isteyerek bal ile tedavi eder. balı farklı renkteki insanlara vermediklerini söyler laf arasında, eğer bu balı yerlerse çok güzel olacaklardır. yerler ve bu kez sarışın mavi gözlü almanlar gibi oluverirler ve ancak konuşmayı " saf alman ırkına" dönüştüklerinde öğrenirler. öncesinde ne sofra adabı ne dil biliyorlar çünkü. maria'nın da onlara alman olmadan önce insanlaşmayı henüz armağan etmediğini ve küçümsediğini görürüz zaten. sonunda bu şekilde hepsi sarışın ve huzurlu mutlu güzel bir aile yaşamı sürdüklerini ve kurt'un seslenişlerini dinlemez olmuşken işler kötüye gider. ana ve pedra, maria'dan gizli yiyip içmeye başlar, maria'nın iktidarını sorgular ve yiyecekleri tükenince dışarı çıkıp kurtla karşılaşmak ona yem olmaktansa maria'yı bağlayıp yemek isterler. maria'nın kendi imgelem dünyası ile yarattığı ve alternatif sandığı bu ev yaşamı sonunu hazırlar. kurt'a yalvarıp kendisini kurtarmasını söyler. ve kurt çıkıp gelir, onu bulur ve koloniye geri götürür. kurt'un "maria.. maria.. benim küçük serçem" seslenişleri gerilimli ve iğrenç bir tacizci tonundadır. filmin sonundaki kurt'un sözleri oldukça isabetli. kendisinin aslında hemen her yerde herkeste ortaya çıkabilen bir şahsiyet somut bir varlıktan ziyade bir fikir olduğunu böyleyken mücadelenin çok daha zor olduğuna dikkat çekilmiş olur. kurt'tan kaçayım özgür ve güzel bağlar kurayım derken kurt'a dönüşmek ve kurtlar yaratıp onlara yem olmak da mümkün. ırkçılık hemen her yerde ortaya çıkabilen bir mefhum ne de olsa. evden kaçarken ev fikrini de kendimizle götürüyorsak kaçmanın anlamı ne?

prafheimas 3 years ago

Babaya Mektup

Franz Kafka

4 Gönderi

Spoiler içeriyor franz kafka'nın zayıf, ürkek, kararsız, huzursuz, sıska, güçsüz, ince, başka insanlara karşı genellikle ilgisiz, utanç ve suçluluk duyguları içinde, sessiz, az konuşan, itaatkar, özgüvensiz, sebatsız, kaçıngan, içe dönük, somurtkan, borçlu, yorgun, kederli, çekingen, kuşkucu, korku ve kaygı ile dolu, psikosomatik…devamıfranz kafka'nın zayıf, ürkek, kararsız, huzursuz, sıska, güçsüz, ince, başka insanlara karşı genellikle ilgisiz, utanç ve suçluluk duyguları içinde, sessiz, az konuşan, itaatkar, özgüvensiz, sebatsız, kaçıngan, içe dönük, somurtkan, borçlu, yorgun, kederli, çekingen, kuşkucu, korku ve kaygı ile dolu, psikosomatik hastalıklar çeken, değersiz, öfkeli, ağırkanlı, aşırı titiz, evliliğe mizaç olarak uygunsuz birisi olduğunu öğrendiğim mektubu. tüm bu sözcükler metnin tamamına yayılan kendini tanımladığı sıfatlar. bir insan kendine yönelik nasıl bu denli horgörüye sahip olabilir? inanılmaz dehset verici bu.. babası hermann kafka'yı tanımladığı sıfatlar neler diye bakalım: çok güçlü, dayanıklı, sağlıklı, iştahlı, gür sesli, konuşma yeteneği olan, kendinden hoşnut, dünyaya tepeden bakan, azimli, kararlı, insan sarrafı, cömert, ani patlayan, gürültülü, cüsseli, özgüvenli, zorba, otoriter, saygısız, ağzı bozuk, yargılayıcı, acımasız, tehditkar, hakaret gözdağı iistihza kötücül bir gülüşle dolu hitabeti olan, muhatap almayan, hükmeden, hırslı, daima kendini haklı ve ayrıcalıklı gören yahudi orta sınıf burjuva birey. evet, her iki kişi birbirinin tam olarak karşıtı. efendi- köle diyalektigi, ezen ezilen iliskisi gibi tıpkı. birbirlerini var eden iki uç. kendimizin ne olduğunu ebeveynlerimizin gözlerinden yansıyan şeylere bakarak tanırız. kafka da babasını kendisi ile karşılaştırdığında onun gücü karşısında ezilip asla o erkeksi pozisyona erişemeyeceğini düşündü muhtemelen. tüm yaşamı başarısız bir var olma girişimi olarak ıstırap dolu. metinlerine de epey yansımış. dava'da kendini suçlu bulan fakat suçu kendisine gösterilmeyen yaşama mahkum edilmiş birisi, şato'da tıpkı mektubunda babası için; bir kişinin beş alçak basamağı çıkıp ilerlemesi olağanken benim beş basamağı birden çıkmam gerekmiş gibiydi bu ilişki biçimi, ötesine asla ulaşamadığım ilk basamakta kalacaktım demesi gibi hiyerarşide asla ikinci üçüncü aşamaya gelinemiyordu. mesele sadece babası değildi elbette, tüm kurumlar, otoriteler, burjuva toplum yapısı ataerkil örgütlenme biçimi ondan dolayısıyla babalar oğullardan başarılı bir erkeklik performansı talep ediyordu. babası ise örnek olayım eğiteyim derken tersine onu ezip geçmişti. edebi yanı, bilinç düzeyi, çağını algılama biçimi, eleştirileri müthiş birisi olmakla birlikte babanın, sistemin kişiyi özgürleştirmek yerine nasıl iğdiş ettiğini de gösteriyor bu mektup. neyse ki kafka babasından yaşam içinde güçlü ve sert biçimde kopup kendini var etmede sorun yaşadıysa da güçlü bir kişiliği ve iç dünyası onu dünya edebiyatının ve felsefesinin çok önemli bir figürü olmasına engel olmadı. sanırım bu mektup oğullar ve özellikle baba olmak isteyenlerce "oğluma nasıl davranmamalıyım?" diye düşünmek için bile okunabilir. elbette kafka bile bizzat babasının kendisini yeterince suçlu bulmuyor, ona hayranlık ve sevgi de duyuyor her şeye rağmen muhatap kabul edilmeyip hiçbir zaman organik bir iletişim kuramamış olmasına rağmen. fakat babalık bağları, biçimleri sorgulanmaya, eleştiriye, değişime açık olabilir her daim. *** "..dünya benim için üç bölüme ayrıldı; benim, yani kölenin, yalnızca benim için icat edilmiş ve üstelik bilmediğim bir nedenle asla tümüyle yerine getiremediğim yasaların boyunduruğu altında yaşadığı bir bölüm, sonra senin, yöneterek, emirler yağdırarak ve bunlara uyulmadığında öfkelenerek yaşadığın ve benimkinden alabildiğine uzak bir ikinci dünya ve nihayet tüm diğer insanların, emirler ve itaatten bağımsız, mutlu yaşadıkları üçüncü bir dünya." (f. kafka)

prafheimas 3 years ago

Babamı Kim Öldürdü

Edouard Louis

7 Gönderi

Spoiler içeriyor édouard louis kitabı. dün başlarken 92 doğumlu yani akranım olduğunu öğrenince biraz bozuldum. tamam önceleri on altı on yedide bile yazanlar var ama onlar geçmişte kalmıştı bana göre, dahiydiler falan. şimdi bunca gösterge bombardımanı altında dikkat dağıtacak milyon şey varken…devamıédouard louis kitabı. dün başlarken 92 doğumlu yani akranım olduğunu öğrenince biraz bozuldum. tamam önceleri on altı on yedide bile yazanlar var ama onlar geçmişte kalmıştı bana göre, dahiydiler falan. şimdi bunca gösterge bombardımanı altında dikkat dağıtacak milyon şey varken mümkün değildi bu. edebiyat öldü mü, üslup tükendi mi, siyaset tıkandı mı diye teorize sorunlara kendimi boğarken önümde benimle aynı yaşta ve günümüzün en etkili genç yazarlarından diye tanıtılan biri duruyor. [hay sikeyim..] kesin bir diplomat çocuğu, beyaz yaka zart zurt büyük dedesi papyonlu olan entelektüel bir ortamda büyümüştür dedim. ikinci cümlede işçi çocuğu olduğu yazıyor. [ bu kadarı da fazla ama!] klasikler dururken bu tırt çaylak yazarlara vakit ayırmak diye hala bok atmaya çalışırken mecbur okudum elime aldığım için. ve çok hoşuma gitti. bir aralık arkadaşıma kendimden yakınırkenki şöyle bir diyaloğumuzu anımsattı bu bahaneler eşliğinde arzu edileni erteleme ve kendimi yeterli görmeme semptomuma dair: - iyisin ve kendini hırpalıyorsun. her şeyi yapabilme ve bunu sağlayacak motivasyonu verecek her şeye sahipsin. kurtar kendini şu histen. - söylemesen fark etmeyecektim ama! nefret ediyorum. - etmiyorsun. - ediyorum. - etme. - gözlerimi deşmek istiyorum. şu ana dek hiçbir şey görmedim zaten. - kendini sadece böyle ifade etmeye alıştın. - hiçbir şey neden yeterince umrumda olamıyor! hep atlıyorum üzerinden durup bakmak derinine inmek varken. - bak bundan sonrası sadece yıkılarak ilerlediğini düşünmek olur. - doğruyu söylüyorum. hiçbir yetimi kullanamıyorum. - hayır, sen kendini kıyaslamaktan alıkoyamıyorsun. - koklayamıyorum, tadamıyorum, duyamuyor, göremiyorum. uzaklaşıyorum yaşamdan. - kendini dip olarak görüyorsun, asıl dibi görmeyi dene. böylece yerini anlarsın. hep yukarıya bakınca sadece yukarıda sandıklarının içinde olduğunu düşünürsün. seni seviyorum. bunun da sebepleri var, senin olan, senin parçan olan sebepler. senin gördüğün, aldığın, bildiğin şeylerdir o sebepler. - böyle neyi nasıl yazabilirim ki?! - görmediklerinden değil, gördüklerindensin. yazar gördüklerini düşünür, her şeyi görmeyi değil. *** gülümsedim şimdi, haklılığını anımsayarak. işte yazmıştı yaşıtım birisi. babamın sikik hayatını kim merak eder, kim okur diye düşünmeden. doğrudan siyaset ile özel hayat ilişkisini cesurca kurarak, politika yapıyor diye elestirilme kaygısı duymadan. olduğu gibi yalın ve güzel bir gözlemle gördüğünü ifade ediyor ve çağına tanık olmasını beceriyordu. çağındaki sorunlardan her yazarın sorumlu olduğu gibi. neyi söyleyip neyi söylemediğinden sorumlu olarak. bugün özellikle içine doğduğum ve yetiskinlige dek birlikte geldiğim son yirmi yıllık dönemi hiç yaşamamış ve hiç etkilenmemiş gibi nasıl üzerinden geçip gidebiliriz ki? bunları kim anlatacak ve anlatmaya cesaret edecek tıpkı louis gibi.. bahaneleri rasyonelize etmenin ne anlamı var.. neyse artık kitaba döneyim: " baba kendi hayatını anlatma imkanından mahrumdur, oğulsa asla alamayacağı bir yanıtı beklemektedir." (e. louis) biçim olarak babaya yazılmış bir mektup gibi. doğrudan ona hitap ediyor yazar ki otobiyografik zaten. temel sorumuz şu evet: baba seni kim öldürdü? - toksik erkeklik mi? - homofobiklik, eğitim karşıtlığı, cahillik mi? - hayal kırıklığına uğratan evlatların ve özelde ben mi? [ gey olduğum için? ] - babanın sen beş yaşındayken evi terk etmiş olması mı? annene sürekli şiddet uygulaması mı? - annemin seni terk etmesi mi? - paran ve koşulların uygun olmadığı için düşlerini gerçekleştirememiş olman mı? - dünyanın gerçekliğinden yani tarihten, biyolojiden, siyasetten bihaber oluşun mu? - gençliğinin elinden çalınmış olması mı? - tıpkı ailenin yaptığı gibi senin de fabrikaya girip sanki kaderin buymuş gibi çalışman mı? - fabrikada beline bir ağırlık düştüğü için artık yürüyemez olman mı? -2006'da cumhurbaşkanı jacques chirac ve sağlık bakanı artık çok sayıda ilacın devlet tarafından karşılanmayacağını söylediği için ilaçlarını satın alman zorlaştığı için mi? - 2007'de cb adayı sarkozy senin gibi çalışamaz durumda olanlar devletin kamburu oluyor diyerek seni aşağıladığı için mi? - 2009'da sarkozy hükumeti "aktif dayanışma yardımı" adı altında seni çalışmak zorunda bıraktığı için mi? -2016'da hollande'ın cumhurbaşkanlığında "çalışma yasası" çıkarak seni daha fazla çalıştırıp belini daha da eğmeleri mi? - 2017'de macron reformlara engel olan tembeller diyerek seni ve senin gibi çalışamaz durumda bırakılan sakatlanan insanları suçladığı için mi? aynı yıl yoksullardan ayda 5 euro keserken zenginlere vergi indirimi ilan ettiği için mi? evet, özetle tüm bu ismini saydığı adamlar, siyasiler, egemenler hiç tanımadıkları babasının doğrudan bizzat belini ezmiş, senelerce gençliğini yaşamasına imkan tanımayıp otomat gibi çalışmaya maruz bıraktıktan sonra sakatlayıp hurdaya ayırmış ve böyleyken bile zorla çalıştırıp yatağa bağlamıştır. siyaset nedir? tam da budur: babamı öldüren şey. böyleyken onunla nasıl ilgilenmez ve babamın katili olduklarını görmezden gelebilirim ki diyen bir roman. ne üzücü ve benzer bir deneyim. ben de bir işçi çocuğu ve aynı süreçlerden geçmiş birisi olarak -sadece eşcinsel değilim fazladan azınlık dezavantajım yok- gerçekten tam olarak böyle şeyler yaşadım. egemenlerce yönetilen fiziksel veya kültürel emek gücünden başka verecek bir seyi olmayan toplumsal sınıfım gibi. babamla aramızdaki tüm gerilim ve çatışmalar siyasetten bağımsız olmadı hiç. seneler sonunda o değişti. ama benim söylemlerimle değil, yaşam ona da sert biçimde öğretti gerçekliği. egemenlerin insanın belinin ağzına sıçmasının gençliği, insan gibi yaşamı yaşama sevincini çalıp hepimizin katili olmalarının yanında inançlı olup olmamanın, eşcinselliğin, giyim tarzının vs. aslında hiçbir şey olduğunu gösterdi. romanın son cümlesi gibi " haklısın, galiba bir devrim şart." denecek bilinç düzeyine gelen ebeveynler ama tüm yaşamlarını kurban vererek. babalar çocuklarını değil, çocuklar onları değiştirebilse iste o zaman daha iyi hayat mümkün olabilecek elbet.

prafheimas 3 years ago

Viva Zapata!

Elia Kazan

6 Gönderi

Spoiler içeriyor bu filmi çok seviyorum. hem mücadeleyi hem de iktidarı sorunsallaştırdığı için. yaşar kemal romanlarındaki gibi ezilen halkın efsane yaratmaları ve içlerinden güçlü, cesur bir lider çıkarıp kendilerini ancak böyle savunuşları.. ki tüm efsanelerdeki gibi emiliano zapata da öldürülünce atı dağlara…devamı

prafheimas 3 years ago

Anatomy of a Scandal

Melissa James Gibson

13 Gönderi

Spoiler içeriyor zehra çelenk'in önerisi üzerine ilgimi çekince izlediğim mini dizi. dizide baş karakter james whitehouse, ayrıcalıklı bir sınıfın başarılı, yakışıklı, sportif neredeyse mükemmel biricik karakteridir. ebeveynleri daha çocukken oynadığı oyunlarda hileler yaptığını, yalanlar söylediğini ve gerçeği manipule ettiğini görür fakat yaptığının…devamızehra çelenk'in önerisi üzerine ilgimi çekince izlediğim mini dizi. dizide baş karakter james whitehouse, ayrıcalıklı bir sınıfın başarılı, yakışıklı, sportif neredeyse mükemmel biricik karakteridir. ebeveynleri daha çocukken oynadığı oyunlarda hileler yaptığını, yalanlar söylediğini ve gerçeği manipule ettiğini görür fakat yaptığının yanlış olduğunu söylemez aksine hep destekler. çünkü onlara göre bu politik olmaktır ve kişinin kendi çıkarı yolunda yaptığı her şey mübah. çocuk çevresi tarafından da sürekli şımartılır. gençliğinde hepten burjuva piçine döner, zevk eğlence alemlerinde. hiçbir kadın onu reddetmediği için önüne gelenle seks başlatır fakat bir yerden sonra zorbalığa varır. karşısındaki kadın ona devam etmek istemediğini söylediğinde ise " gösterip de vermemek olmaz." diyerek tecavüz eder. hiçbir şey olmamış gibi hayatına devam eder. zaten tüm toplum da bu imtiyazlı adamın yanındadır. bu arada ingiltere'de eşle zorla cinsel ilişkiye girmek 1991 yılına dek tecavüz sayılmıyormuş. daha önce f. berktay da bu güya çok gelişmiş ülkede 19. yüzyıla kadar kadını istemeyince pazarda mal gibi satıldığından söz etmişti. haliyle bu bilgiye de hiç şaşırmadım. kadınların kazanımları özellikle sekste `rıza kavramı` 1960 ve 70'lerin feminizm mücadelesinden kazanılan bir hak. ülkemizde de 2005'te ancak yürürlüğe girebilmiş. korkunç biçimde geç. neyse bu ayrıcalıklı dalyarak üni. yıllarından güzel alımlı bir kadınla evlenip aile olması ve bakan olmasıyla devam eder. başkan da burjuva piçi ve gençliğinde bir suç ortaklığı var james ile üstünü kapattıkları. james whitehouse'ın eşi sophie kariyer ve eğitimi sallayıp meslek sahibi olmak yerine bu james dallamasına adıyor hayatını. tek misyonu adamın iyi eşi olmak. adama sonsuz güven duyuyor, en ufak bir eleştiri yapmıyor evliliği boyunca. ta ki meclisten bir çalışanı ile adamın ilişkisi ortaya çıkıp üstüne de tecavüzle suçlandığı dava başlayana kadar. dizi bu davayı konu ediniyor baştan sona. acaba tecavüz mü etti james whitehouse yoksa bu tutkulu bir seks miydi? yani kadının rızası var mıydı yok muydu? evet mi hayır mı demişti sekste? bu ayrım tecavüz olup olmadığını belirleyecektir. fakat ne toplum ne adam ne de hukuk dünyasında yeterince net görülmez bu ayrım: `hayır, hayırdır.` erkeğin dünyası için aldatmak, sadece seksti demek, idare edilmek, kadını sekse zorlamak başladıysa gerekirse zorla vajinaya girmek doğaldır. kadınlar razı olmalıdır buna. zehra çelenk de yazısında çok güzel dikkat çekiyor, bu ayrıcalıklı beyaz erkeklerin ne aile ne toplum ne politika hiçbir yerde elestirilmemesi, sınırlarının belletilmemesinin, asla reddedilmemesinin içlerindeki caniyi, katili, tecavüzcüyü nasıl ortaya çıkarıp rızanın ve şiddetin her türlüsünün erkek lehine muğlak kılındığını. finali umut verici: " kendi imkanları ile öğrenemiyorsa, yaptığının yanına kâr kalmaması geç de olsa bir öğretme metodu." `z. çelenk` insanları sürekli övmek onlara sınırlarını göstermemek de bir tür suç ortaklığıdır. kişi iyi biriyse bile onu bayağılaştırmaya motive etmektir bu. https://www.gazeteduvar.com.tr/riza-imtiyaz-tecavuz-makale-1562746

prafheimas 4 years ago

Haset ve Şükran

Melanie Klein

2 Gönderi

Spoiler içeriyor bu metni her annenin okuması gerektiğini düşünüyorum. çünkü anne bebek ilişkisinde tüm yaşamı etkileyecek ve ilişkilerin temelini ve taslağını oluşturacak kritik bir deneyim süreci analiz ediliyor. `ilk nesne ilişkisi olarak meme` tüm insanlığın evrensel özlemi malum annenin karnına dönmek ve…devamıbu metni her annenin okuması gerektiğini düşünüyorum. çünkü anne bebek ilişkisinde tüm yaşamı etkileyecek ve ilişkilerin temelini ve taslağını oluşturacak kritik bir deneyim süreci analiz ediliyor. `ilk nesne ilişkisi olarak meme` tüm insanlığın evrensel özlemi malum annenin karnına dönmek ve onunla bir bütün olma arzusudur. doğarken bu bütünlüğü yitiren bebek yalnız ve mutlak güçsüzlük, çaresizlik içinde doğum travması yaşar. doğduğunda şiddetli zulmedilme kaygısı ( kaygının ilk biçimi) ve yaşam- ölüm içgüdüleri ile doludur. ilk ilişki kendisine sunulan anne memesi ile kurulur. meme, besin kaynağı ve yaşam içgüdüsünü tatmin ettiği için de yaşamın kaynağı olarak iş görür. ilksel nesne olan meme yine de anne ile doğum öncesinin yerini tutamaz. öncesinde göbek bağı ile bağlı iken şimdi her istediğinde ona gelmeyen başkasına ait bir nesne vardır çünkü. haliyle ilk ilişkide; `" hüsran ve doyumsuzluk kaçınılmazdır." ` ilksel nesne ben'de yeterince güvenli biçimde kök salabilirse olumlu bir gelişimin temelini oluşturur. anne yani sevilen nesne/ meme içe yansır. başlangıçta annenin içinde olan çocuk, şimdi anneyi kendi içinde taşımaktadır. meme annenin bütün iyiliği, sabır, cömertlik, yaratıcılık kavramlarının ilk örneğini oluşturacaktır. böylece sevgi ve nefret itkileri bebekte doğuştan çatışma halindedir var olurken meme doğru biçimde iyi meme ve kötü meme diye ilk ayrım yapılabilecektir. `iyi meme` ben'in çekirdeğini oluşturur. umut, güven ve inancın kökeni, temeli olur. `bebek yeterli beslenmezse neler olabilir?` memeye ilk duyulan hissin hüsran ve doyumsuzluk demiştik. eğer ihtiyacı yeterince karşılanmanmazsa hüsrana uğratan meme, doyuma alıkoyuyor inancı gelişir. yani arzuladığım şey beni doyurmuyor, çünkü başkasına ait ve bana değil ona haz veriyor. bu durum kızgınlık ve öfkeye yol açar. `meme kötüdür.` sahibinden bozup alınmak, kirletilmek istenir. yıkıcılık ve haset burada gelişir. `kıskançlık,` kendi hakkım olan sevgiye rakibim el koyuyor/ tehlikesi oluştuğunda ortaya çıkar ve baş etmesi daha mümkün. bazen soylu rekabet biçiminde de olumlanabiliyor. `aç gözlülük` ise doyurulması imkansız bir istektir. memeyi tümüyle yutma ve içe yansıtmak ister. en aşağılık duygu olarak; `haset ` ise başkasının mutluluğundan sıkılır, sefaletinde ise huzur bulur. bu nedenle hasetli birisi mutlu edilemez. hasedi kendi içinden kaynaklıdır ve daima bir nesne bulur kendisine. yıkıcı itki, aç gözlülük ve haseti hafifletecek olan meme'den haz alma ve bu hazzın yol açtığı şükran duygusunu hissedebilme becerisidir. `şükran`, sevginin bir türevidir. kişinin kendinde ve başkalarındaki iyiliği görmesini sağlar. temelinde gelişmiş sevgi yetisi ve bu yeti sayesinde oluşan zevk ve memnunluk vardır. bütün mutlulukların temelinde şükran duygusu vardır ve şükran her türlü aşk ve dostluk ilişkisinin koşuludur, başkası ile bütünleşme imkanıdır. güvenli ilişki kurma ve yineleme deneyiminin, iç zenginliği başkasına/ dışarıya aktarmanın ve yeniden içe yansıtmanın yoludur. şükran sayesinde ben zenginleşme ve derinlesme imkanı bulacağı bir döngü kurabilir. `annenin memeyi verme biçimi önemli` anne fazla kaygılı, telaşlı bir tavırla bebek her ağladığında süt verirse yararlı olmaz bebek için. bebek hem kaygıyı hisseder ve kendisi de kaygı duyar hem de hiçbir engelle karşılaşmadığı için çatışma oluşmaz, anneye bağımlılık arttığı gibi kişilik geliştirme ve benliği güçlendirme imkanını da elde edemez. dolayısıyla aşırıya kaçmayan bir engelleme bebeğin dış dünyaya adapte olmasını ve gerçeklik duygusunun gelişmesini sağlayan itici bir güç oluşturur. kaygı duyan bebek engel ortadan kalkınca bununla başa çıkabilirim duygusunu da geliştirecektir. burada mühim olan bebeğin güvenli, doğru zamanda ve yeteri kadar beslenme ve sevgi ihtiyacının bakım veren tarafından karşılanması gerektiğidir. ilk nesne olan meme iyi meme ve kötü meme diye net biçimde ayrılıp daha sonra nesnenin iki yönü olarak sentez edilip iyi yönü sürdürüp kötü yön ile başa çıkmak üzere butunleyemezse kişilik gelişiminde aksamalar olacaktır. iyi nesne ideal nesneye dönüşme kötü nesne ise çok kötü nesne olarak zayıf bir ben tehlikesi doğurabilir. sevme yeteneği güçlü bir bebek daha az savunma mekanizmasına ihtiyaç duyarken, nesneleri idealleştirmeye de o denli az ihtiyaç duyacaktır. `iyi nesneye şükran, ilişkileri sürdürmeyi sağlar` ilksel iyi nesneyi güvenli kuran kişiler nesnenin kusurlarını görseler bile sevmeyi sürdürebilir. bunu yapamayan bebekler ise aşk ve arkadaşlıkta sürekli idealleştirme ihtiyacı duyduklarından hayal kırıklığı, tatminsizlik ve haset ile karşı karşıya kalma ihtimalleri çok daha yüksektir. ilginç olan bir diğer şey mesela evli kadınların eşleri ile birlikte olan kadınların bu davranışlarının temelinde anneye duyulan kızgınlık olduğunu söylemesi yazarın. bebek yeterince beslemeyen anneye olan hasedini ileride annesi yerine koyduğu evli kadınların eşlerine yönelerek içten içe kendi annesinden intikam almaya çalışmaktadır. ya da evli kadınların kayınvalide ile çoğu kez anlaşamama ve çatışma yaşama durumu yine benzer biçimde kendi annelerine olan duygularının aktarımı olduğunu düşünür. anneden ogulu alıkoyarak kendi doyurulmamış arzusunun yaşam kaynağının acısını çıkartmak ister bilinçdışında.