"vazgeçtim ben müzeyyen. insana olan inancımdan vazgeçtim. çünkü ben yerle bir olmaktan çok yoruldum. affedemediğim tonlarca mesele var, irili ufaklı. ama biliyor musun, bir kalbi olduğunu unutmuş insanlar için üzülmüyorum artık. ve inan bana, onlarınki kalıcı bir hafıza kaybı. sen…devamı"vazgeçtim ben müzeyyen. insana olan inancımdan vazgeçtim. çünkü ben yerle bir olmaktan çok yoruldum. affedemediğim tonlarca mesele var, irili ufaklı. ama biliyor musun, bir kalbi olduğunu unutmuş insanlar için üzülmüyorum artık. ve inan bana, onlarınki kalıcı bir hafıza kaybı. sen de çok didinme onlar için, incinirsin. incitirler seni, öpmeye kıyamadığım çocuk kalbinden. bir çocuk incindiği vakit tüm dünya darağacında sallanmaya mahkumdur. bunu da bilirsin.”
Film: fakat müzeyyen bu derin bir tutku
Oyununu oynamayan, konusunu da bilmeyen biri olarak beğendim ilk bölümü, hbo'dan aksi beklenemezdi zaten. Dizinin daha ilk bölümünden sevdiğim şeyi atmosferi oldu. Atmosfer müthiş bir şekilde yansıtılmış. Zaten chernobyl'i yapan craig mazin var dizinin arkasında. Tavsiye edilir.
çok karmaşık duygulara soktu beni. hem üzdü, hem mutlu etti, kısa süresi içerisinde karakterleri önemsetti bana ama en önemlisi filmi bitirdikten sonra içimde inanılmaz bi huzur hissi oluştu.
bu adamın gerçek hapishane röportajlarını da izledim ve babası sürekli yanındaydı. şuan 80 küsür yaşında ve en son konuşmasında hüngür hüngür ağlayarak evladının bu duruma gelmesinde kendisinin de sebebi olduğunu keşke bu hale gelirken fark edebilseydim diyerek başlıyor cümleye. dizide…devamıbu adamın gerçek hapishane röportajlarını da izledim ve babası sürekli yanındaydı. şuan 80 küsür yaşında ve en son konuşmasında hüngür hüngür ağlayarak evladının bu duruma gelmesinde kendisinin de sebebi olduğunu keşke bu hale gelirken fark edebilseydim diyerek başlıyor cümleye. dizide fark ettiyseniz kim ben gidiyorum dese dahmer onu öldürüyor. yalnızlık korkusu çok büyük çünkü hayatında sürekli yalnız kalmış ve terkedilmiş
keyifle izlediğim bir "yol filmi" oldu. yol filmlerini oldum olası severim. aşıklar bayramı'nı da sevdim. inceden bir nuri bilge ceylan filmi havası da verdi. film boyunca anadolu'nun o virane ve biçare bozkırlarında, topraklarında adeta ben de gezdim.
samimi bir hikaye. oyunculuklar öyle iyi ki. abartmadan, kararında mimikler, tepkiler, dozunda hüzün, dozunda mizah olunca tam bir gerçek hayat kesitine dönüşüyor bazı filmler. omar sy ın inanılmaz bir enerjisi var. gülüşü öyle güzel ki, insana neşe veriyor, modunu yükseltiyor.…devamısamimi bir hikaye. oyunculuklar öyle iyi ki. abartmadan, kararında mimikler, tepkiler, dozunda hüzün, dozunda mizah olunca tam bir gerçek hayat kesitine dönüşüyor bazı filmler. omar sy ın inanılmaz bir enerjisi var. gülüşü öyle güzel ki, insana neşe veriyor, modunu yükseltiyor. opera sahnesinde o güldükçe ben de güldüm resmen.