. (@rem2)

rem2 1 month ago

Spoiler içeriyor ARKADAŞLARRR ARKADAŞLARRR MEINERTZHAGEN ÇANTASINI* UNUTMAYIN SAKINNN !!!!! Listemdeki Sitcomlar bittiği için platformada önüme ilk gelen sitcoma dalıp bitirdim evet ben buyum bir sitcom bağımlısı(artık izlemiyorum zaten izleyecek şey kalmadı ) Bu şovu izlemeyenlere tanımlayabilseydim The Big Bang Theory ama burdakiler…devamıARKADAŞLARRR ARKADAŞLARRR MEINERTZHAGEN ÇANTASINI* UNUTMAYIN SAKINNN !!!!! Listemdeki Sitcomlar bittiği için platformada önüme ilk gelen sitcoma dalıp bitirdim evet ben buyum bir sitcom bağımlısı(artık izlemiyorum zaten izleyecek şey kalmadı ) Bu şovu izlemeyenlere tanımlayabilseydim The Big Bang Theory ama burdakiler bilgisayar, algoritma vs hakkında geekler, yapımlar filmler, çizgi romanlar, Bilimsel gelişmeler değil yani. Teknolojiyle aranız yoksa( benim idare eder seviyede bir alakam var ama dizide gelişen algoritma, meslek içi konuşmaları vs anlayacak düzeyde değilim tabi) bir şey oluyor amanın bir sıkıntı çıktı aaa çözdüler vay anasını demek ki o bunun içindi diye diye izleyeceğiniz bir dizi(ben öyke yaparak keyif alfım açıkçası) Söylemeden geçemeyeceğim ilk dört sezon izlediğim en komik sitcom olmaya aday. Geri kalan iki sezonda Erlich'n olmayışı ve yerine herhangi bir karakter de gelmemesi sebebiyle çok da keyifli olmadı. Tabi yerine biri gelse bile ilk dört sezondaki tadı vermezdi. Final bölümüne kadar da belki ortaya çıkar diye gözlerim aramadı değil ama maalesef... Sonraları bakındım niye yoktu diye de bazı anlaşmasızlıklar sebebiyle diziden ayrıldığını öğrendim( ﾟーﾟ) en azından düzgün bir şekilde veda edebilseydi. O da gitmiş Emoji filminde seslendirme yapmış Tam Erlich'lik bir hareket Gereksiz karakter çözümlemelerimle ve dizideki esprilere atıf yaparak gönderiyi şekillendireceğim kısma Hoşgeldiniz. ERLİCH (a fat man ) Abi ERLİCH NERDE YAAAAAAA ONSUZ TADI KALMADI diye serzemnişimi gene yaparaktan Erlich hakkında iki üç şey söyleyeyim. Hayatının belli bir noktasında doğru düzgün bir yaşantısı olup sonraları Hayatınında dönüm noktasında aydınlanma yaşayıp keyfine bakan bir adam görüyorum (ondan bu havayı aldım öyle demiyorum). Şimdi bu adamı karakter olarak çok seviyorum diyorum da hakkında ne yazacağımı bilmiyorum lflfkfl Jin-yang ile olan atışmalarını özleyeceğim. Richard (Bitchard¹ DJDJJDJDNDKKD) Richard'ın stres altında kusan, sakar, garip takıntıları olan kendinden emin emin gözüküp sonra batıran bir karakter. Bu adam prensiplerinden ödün vermiyor. Ricahard'ın Coo ile bir görüşmedeymiş gibi nazlı davranması bir örnek mesela kdmx Richard Rezil Herifff (şirketi çok riske atıyor ) Başarıyı yakalamış bir uygulamayı içine sinmiyor deyip çöpe atıp idealini gerçekleştirmek istiyor ama yani bu risk bununla kazandığın bütçeyi ona ayırabilir ama işte bu tamamiyle voleybol oynarken bizim tarafımıza atılan topun çizgiyi belli bir şekilde aşmasına rağmen arkadaşımın arkamdan o topa ayakla vurup gözüme denk getirip sen orda olmasaydın diğer tarafa düşerdi diyen mal arkadaşımın hamlesi gibi (Evet bendeki vizyonsuzluk da ayrı bir seviyede. Olayın özünü anladınız ama bence) Bertram Gilfoyle Satanist, zeki ve mantık adamı Zorbalama sanatını en iyisiyle yerine getiren karakter. Ve unutmadan Dinesh'e taktığı lakapları çok iyi ya adam bu konuda sanat yapıyor. mesela Usame Bin fuckim Dinesh (Pakistani Denzel) Materyalist, Paragöz çıkarları için kendisinin de dediği gibi her şeyi yapabilecek bir tip ama o da bunun farkında. Gilfoyle ile olan çekişmeleri çok keyifli. Donald Jarred Dunn (this guy fucks by the way) Jared'ın kendine yetemeyen insanlara düşkünlüğü djjdjdjdm telefon duvar kağıdı Richard'dı dmmdm Richard'ın Becky ile dalga geçtiği vakit verdiği tepki DLLDLFLDLDLD Nelson Bighetti (Big Head ) Bu adam Albert Camus'un yabancısındaki Mersault gibi. Duygusuz bir yüzle a kötü olmuş dostum Tamam adamım diyen bir karakter. Sonunda da neden ona Big head dediklerini açıklamaları çok hoştu. Arabanın kapısının nasıl açıldığına mali durumuyla ilişkilendiren milyarder Rus Hanneman Bende Kapıları ⬅️➡️şöyle açılan arabalardan nefret ediyorum↖️↗️böyle açılan arabalardan varken Gavin Belson Bu milyarderler uçuk tipler Odadaki fil hakkında konuşmayacak mıyızzz. Bütün Anaolijilerini de bir canlı göstermeden yapamayan bir tip. Jing Yang Yemekler hotdog ve hotdog olmayanlar diye ayrılır. Geliştirdiği çoğu şey ya Çin malı(streotip şakası değil asla dkkdmd) gibi. Geliştirdiği tek düzgün uygulama da başka bir şeye yarıyor. Erlich'in gidişinden sonra Jin yang adamın evine vs kondu o kısımlar da komikti xlxlx bir kova kül getirip bu erlich demesi Eylemlerini anlatan adam idol Yan karakter o yüzden üstünde pek durmayacağım *Meinertzhagen haversack olarak adlandırılan I. dünya savaşında birinci gazze muharebesinde önemli rol oynayan ingiliz istihbarat elemanı (Richard Meinertzhagen)'ın osmanlı birliklerine yanlış yönlendirmek için sahte ingiliz istihbaratları,sahte planlar,sahte kodlar,sahte belgeler, hatta hayali karısından gelen sahte mektuplar ve kullanılmış kaliteli bir saatten oluşan bir çanta hazırlamıştır, sözkonusu çantayı at kanıyla buladıktan sonra osmanlı karargahlarının menziline bilerek girerek yaralı numarası yaparak kaçmış ve çantasını geride bırakmıştır. Çantayı bulan osmanlı birlikleri ingiliz istihbaratının oyununa gelip birüssebi muharebesini (şu an israil topraklarındaki beer sheva kentinde olan muharebe) kaybedip sonrasında savaşı da kaçınılmaz olarak kaybetmiştir. Bu olay literatüre meinertzhagen's haversack olarak geçmiştir. dizide başka bir uygulamayı geliştirerken bazı yerlerde asıl hedeflerini gizleyen kağıtlar bırakıyorlar.

rem2 1 month ago

Primal

Genndy Tartakovsky

12 Gönderi

AAAAAAAAAAArkadaşlar Başlarda üç bölümünü izleyip bırakmıştım vakitlice çok içine çekilmemiştim sonrasında elimdeki diziler bitince o bölümden devam edeyim dedim tadı damağımda kaldı hikaye anlatıcılığı ve akıcılığı tam yerindeydi. Dizi bana ilkel olan her şeyi düşündürdü. Mesela fonetik dil nerden çıktı?…devamı

rem2 1 month ago

Paranoia Agent

Satoshi Kon

3 Gönderi

Satoshi Kon Ustanın vedasını, eserlerinde kendini bulan benimseyen kimseler için takdim ediyorum. Sayonara (Elveda) Bu yılın 18 Mayısını nasıl unutabilirim? Musashino Kızılhaç Hastanesi’ndeki bir kardiyoloji doktorundan şu açıklamayı aldım: “Pankreas kanserinin ileri evresi. Birkaç kemiğe metastaz yapmış. En fazla yarım…devamıSatoshi Kon Ustanın vedasını, eserlerinde kendini bulan benimseyen kimseler için takdim ediyorum. Sayonara (Elveda) Bu yılın 18 Mayısını nasıl unutabilirim? Musashino Kızılhaç Hastanesi’ndeki bir kardiyoloji doktorundan şu açıklamayı aldım: “Pankreas kanserinin ileri evresi. Birkaç kemiğe metastaz yapmış. En fazla yarım yıl ömrünüz kaldı.” Eşimle birlikte dinledik. O kadar beklenmedik ve kabul edilmesi imkânsız bir kaderdi ki, ikimiz de bunu neredeyse kaldıramadık. Eskiden dürüstçe “Her gün ölebilirim, yapacak bir şey yok” diye düşünürdüm. Yine de bu kadar ani olması… Elbette bazı işaretler vardı. Bundan 2–3 ay önce sırtımın birkaç yerinde ve bacak eklemlerimde şiddetli ağrılar başlamıştı; sağ bacağımda güç kaybı olmuş, yürümekte zorlanıyordum ve akupunkturcuya, kayropraktöre gidiyordum ama hiçbir iyileşme olmuyordu. Sonra MRI, PET-CT ve benzeri ileri tetkiklerden geçtikten sonra, birdenbire kalan zamanımın bildirimi geldi. Sanki ölüm farkında olmadan tam arkamda yerini almıştı ve yapabileceğim hiçbir şey yoktu. Bu açıklamadan sonra, eşimle birlikte hayatımı uzatmanın yollarını araştırdık. Kelimenin tam anlamıyla yaşamla ölüm arasındaki bir durumdu. Sadık dostlarımızdan ve güçlü destekçilerimizden yardım aldık. Anti-kanser ilaçlarını reddettim ve dünyaya alışılmış olandan biraz farklı bir açıdan bakarak yaşamaya çalıştım. “Beklenen (normal)” olanı reddetmem, bana çok “kendim gibi” geldi. Çoğunluğa ait hissettiğim pek olmamıştır. Bu tıpta da böyleydi, hayatın diğer alanlarında da. “Neden kendi ilkelerime göre yaşamayı denemeyeyim ki!” Ancak bir eser (film) yaratmaya çalışırken olduğu gibi, tek başına irade yetmedi. Hastalık gün geçtikçe ilerlemeye devam etti. Öte yandan, toplumun bir üyesi olarak, genel olarak toplumun doğru kabul ettiği şeylerin en azından yarısını ben de kabul ediyorum. Vergi ödüyorum. Örnek bir vatandaş olmaktan uzak olsam da, Japon toplumunun tam bir üyesiyim. Bu yüzden, kendi bakış açıma göre hayatımı uzatmak için yapmam gerekenlerin yanı sıra, “düzgün bir şekilde ölüme hazır olmak” için gerekli şeyleri de yapmaya çalıştım. Düzgün yapabildiğimi sanmıyorum gerçi. Ama yaptıklarımdan biri, güvendiğim iki arkadaşımın iş birliğiyle, sahip olduğum az sayıdaki telif hakkı gibi şeyleri düzenleyecek bir şirket kurmaktı. Bir diğer yaptığım şey ise, sahip olduğum mütevazı varlıkların sorunsuz şekilde eşime geçmesi için bir vasiyet yazmaktı. Elbette, mirasım için herhangi bir kavga çıkacağını düşünmüyordum ama bu dünyada geride kalacak olan eşimin hiçbir şey için endişelenmesini istemedim — ve ayrıca, oraya kısa bir sıçrayış yapmadan önce, yani ayrılmadan önce, kendi içimdeki kaygıyı da ortadan kaldırmak istedim. Ne eşimin ne de benim becerikli olduğumuz bu işler için gerekli araştırma ve evrak işleri, harika arkadaşlarımız tarafından hızla halledildi. Daha sonra zatürreye yakalanıp ölümün eşiğine geldiğimde, vasiyetnameye son imzamı attığım sırada, o anda ölsem bile yapacak bir şey olmadığını düşündüm. “Ah… sonunda ölebilirim.” Sonuçta, bundan iki gün önce ambulansla Musashino Kızılhaç Hastanesi’ne götürülmüştüm; ertesi gün yine aynı hastaneye ambulansla geri getirilmiştim. Benim bile hastaneye yatırılmam ve birçok tetkikten geçmem gerekti. Bu tetkiklerin sonucu: zatürre, göğsümde sıvı; ve doktorla doğrudan konuştuğumda aldığım yanıt oldukça resmi ve iş odaklıydı — bir bakıma buna minnettardım. “Bir ya da iki gün dayanabilirsiniz… bunu atlatsanız bile muhtemelen ay sonuna kadar yaşarsınız.” Bunu dinlerken, “Sanki hava durumu bildiriyor” diye düşündüm, fakat durum yine de çok ciddiydi. O gün 7 Temmuz’du. Gerçekten de oldukça acımasız bir Tanabata olmuştu. Ve ben o anda karar verdim. Evde ölmek istiyordum. Etrafımdakilere zorluk çıkarabilirdim, ama yine de kaçıp eve dönebilmem için bir yol bulmalarını istedim. Bunu, eşimin çabaları sayesinde, artık benden umudu kesmiş olmalarına rağmen hastanenin gösterdiği iş birliğiyle, diğer tıbbi kuruluşların büyük yardımıyla ve o kadar çok olan tesadüflerin –adeta gökten gelen birer hediye gibiydiler– birleşmesiyle başardım. Gerçek hayatta bu kadar çok tesadüfün bu kadar düzgün bir şekilde bir araya geldiğini hiç görmemiştim; neredeyse inanamadım. Sonuçta burası Tokyo Godfathers filmi değildi. Eşim benim kaçışım için gerekli hazırlıkları yapmak için oradan oraya koştururken, ben doktorlara “Yarım günlüğüne bile eve dönebilirsem hâlâ yapabileceğim şeyler var!” diye yalvarıyordum ve sonra ölümün gelmesini bekleyerek o kasvetli hastane odasında tek başıma oturuyordum. Yalnızdım, ama aklımdan şu geçiyordu: “Belki de ölmek o kadar kötü olmayabilir.” Bunun için bir nedenim yoktu, belki de böyle düşünmeye ihtiyacım vardı, ama şaşırtıcı derecede sakindim ve huzurluydum. Yine de içimi kemiren tek bir düşünce vardı: “Burada ölmek istemiyorum…” Bunu düşündüğüm sırada, duvardaki takvimden bir şey hareket edip odaya doğru yayılmaya başladı. “Aman Tanrım, takvimden dışarı doğru bir çizgi yürüyor. Halüsinasyonlarım hiç de özgün değil.” Böyle bir anda bile mesleki içgüdülerimin çalışıyor olmasına kendimce gülmeden edemedim, ama her hâlükârda o noktada ölüm diyarına en çok yaklaştığım andaydım. Ölümü gerçekten çok yakınımda hissettim. Ama birçok kişinin yardımıyla, Musashino Kızılhaç’tan mucizevi bir şekilde kaçıp eve döndüm; ölüm diyarının sessizliği ve çarşaflara sarılı bir halde. Şunu özellikle belirtmeliyim ki Musashino Kızılhaç Hastanesi’ne ne bir eleştirim ne de bir nefretim var, yanlış anlamayın. Sadece kendi evime gitmek istiyordum. Yaşadığım eve. Evinin salonuna taşınırken, bonus olarak, herkesin aşina olduğu o “ölüm döşeği deneyimini” —yani yukarıdan kendi bedenine bakma hâlini— yaşamam biraz şaşırtıcı oldu. Kendime ve çevremde olup bitene, yerden birkaç metre yukarıdaki bir noktadan, geniş açılı bir lens ve flaş ışığıyla bakıyor gibiydim. Odanın ortasındaki yatağın oluşturduğu kare çok büyük ve belirgindi ve çarşaflara sarılı bedenim o karenin ortasına indiriliyordu. Pek de nazikçe indirildiği söylenemezdi ama şikâyet etmiyorum. Artık yapmam gereken tek şey kendi evimde ölümü beklemekti. Ama… Görünüşe göre zatürreyi yenmeyi başardım. Ha? Bir yanıyla böyle düşündüm: “Ölememişim! (güler)” Sonrasında, aklımı ölümden başka hiçbir şeyin meşgul edemediği o günlerde, o an aslında bir kez öldüğümü düşündüm. Zihnimin bir köşesinde “yeniden doğmak” kelimesi birkaç kez dalgalandı. İnanılmaz bir şekilde, o andan sonra yaşam gücüm yeniden canlandı. Yürekten inanıyorum ki bu, bana yardım eden insanlar sayesinde oldu; başta eşim, destek olan arkadaşlarım, doktorlar ve hemşireler, bakım yöneticileri… Yaşam gücüm yeniden başladıktan sonra, artık zamanımı boşa harcayamazdım. Kendime fazladan bir hayat verildiğini düşündüm ve bunu dikkatle kullanmam gerektiğini söyledim. Bu nedenle, bu dünyada geride bıraktığım sorumsuzluklardan en az birini olsun ortadan kaldırmak istedim. Doğrusunu söylemek gerekirse, kanseri sadece en yakınlarıma söylemiştim. Aileme bile söylememiştim. Özellikle işlerle ilgili çeşitli karışıklıklar yüzünden, söylemek istesem bile bazı insanlara bir şey söyleyemiyordum. Kanserimi internette duyurmak ve kalan ömrümü raporlamak istiyordum, ancak Satoshi’nin ölümü planlı bir şekilde duyurulursa —çok küçük de olsa— bazı dalgalar yaratabilirdi. Bu nedenlerle, tanıdığım bazı insanlara karşı oldukça sorumsuzca davrandım. Çok üzgünüm. Ölmeden önce görmek istediğim, bir kelime olsun selam vermek istediğim o kadar çok insan vardı ki. Ailemi ve akrabalarımı, ilkokul, ortaokul ve lise yıllarından eski arkadaşları ve sınıf arkadaşlarını, üniversitede tanıştığım dostları, manga dünyasında tanışıp karşılıklı ilham alışverişinde bulunduğum insanları, anime dünyasında yan yana masalarda çalıştığım, birlikte içki içtiğim, aynı projeler üzerinde rekabet ettiğim, iyi ve kötü zamanları paylaştığım çalışma arkadaşlarını… Film yönetmeni olmam sayesinde tanıma fırsatı bulduğum sayısız insanı, sadece Japonya’da değil dünyada kendisini hayranım diye tanıtan insanları, internet sayesinde edindiğim arkadaşları… Görmek istediğim o kadar çok kişi var ki (gerçi görmek istemediğim birkaç kişi de var), ama onları görürsem “Bir daha asla bu kişiyi göremeyeceğim” düşüncesinin beni ele geçirmesinden, böylece ölümü zarafetle karşılayamayacağımdan korkuyordum. İyileşmiş olsam bile yaşam gücüm çok az kalmıştı ve insanlarla görüşmek çok çaba gerektiriyordu. İnsanlar beni ne kadar çok görmek isterse, benim onları görmek o kadar zor oluyordu. Ne büyük ironi. Üstelik kanserin kemiklere yayılması nedeniyle alt bedenim felç olmuştu, yatakta yüzüstüydüm ve insanların bu zayıf, tükenmiş hâlimi görmesini istemiyordum. Tanıdığım çoğu kişinin beni hâlâ hayata dolu dolu bağlı olan Satoshi olarak hatırlamasını istiyordum.

rem2 7 months ago

Cowboy Bebop

Shinichiro Watanabe

17 Gönderi

Çoğu bölüm filler bölümler(ana hikayeye katkısı olmayan) gibi hissettirdi. Normalde animeleri seri seri seri izleyen biri olarak bunda öyle olmadı malesef bölümlerin birbiyle bir bağlantısı olmaması-bir kaç bölüm dışında - olabilir. Yer yer uykuya daldığım oldu (ilk kez bir şey…devamı

rem2 8 months ago

The World's Strictest Parents

N/A

1 Gönderi

S4 E6 YouTubeda karşıma çıktı. "silifke ne alaka" deyip açtım ( çok random bir izleyiciyim ya ) Değerlerini göstemenin de çok iyi bir yöntem olduğunu düşünüyorum. Ben de böyle büyüdüm. Duyguların da bu kısımda iyi bir aracı olduğunu düşünüyorum. Kimsesi…devamı

rem2 10 months ago

Yasak Bölge 9

Neill Blomkamp

33 Gönderi

Seven ve sevmeyen taraf olduğunu çeşitli platformlarda gördüm. İçten içe seven tarafta olacağımı biliyordum ve yanılmadım. Uzaylılar dünyaya iniyor fakat bu uzaylı türü üstün bir ırk değil ve liderlerini kaybetmiş bir işçi sınıfı gibiler. E tabi biz insanlar olarak ne…devamıSeven ve sevmeyen taraf olduğunu çeşitli platformlarda gördüm. İçten içe seven tarafta olacağımı biliyordum ve yanılmadım. Uzaylılar dünyaya iniyor fakat bu uzaylı türü üstün bir ırk değil ve liderlerini kaybetmiş bir işçi sınıfı gibiler. E tabi biz insanlar olarak ne yapıyoruz onlara kapımızı açıyoruz. Peki bu çeşitli sorunlara yol açmıyor mu? İzleyin görün derim. Filmin başlangıç stili belgesel gibi olunca direkt kitleniyorum. Bu benim gözümde olayları daha bir gerçekçi gösterdiği için olabilir. Yaşanılarak ve aksiyonlarla gösterilebilirdi evet ama bunları anlatıcıların söylemesi ve kameraya yansıyan görüntülerle beraber harmanlayınca izlemesi ayrı bir zevkli oldu benim için. Bu anlatım tarzından tanrı bakış açısına geçişi kusursuzdu böyle bir geçiş film hikaye anlatıcılığı kısmında çok kulanılan bir teknik değil diye düşünüyorum. Yapımı sevme nedenlerimden biri de yapım sürecini araştırmam oldu bazı noktaları beni merak ettirdi. Aslında bir Halo uyarlaması olması planlanan bu yapım stüdyo anlaşmazlıkları ve kısıtlı bütçe nedeniyle Peter Jackson'un Neil bloopkamp'e al 30 milyon adamım ne yaparsan yap demesi sonucu çekiliyor. Kısıtlı bir bütçeyle tabiki de vfx kısmına abanmışlar ki elindeki imkanlar dolayısıyla aldıkları en iyi karar olabilir. Ama mekan vs bunları gerçek hayatta bulunanan yerlerde çekilmiş. Şaşırdığım bir bilgi bütün uzaylıları sadece biri canlandırmış. Diğer karakterler uzaylılarla diyalog kısmında aynı kişiyle beraber rollerini canlandırıyormuş. Filmin başındaki insanlar oyuncu ve aktör değilmiş Güney Afrika'daki gerçek suçlular ve o dönemki toplumsal sorunlar hakkında oranın yerlilerine sorular sorulmuş. İnsanların o nefret dolu, yargılayıcı cevapları aslında gerçek hayattaki önyargıları. Filmin bu yönü hoşuma çok gitti. Deneyimli aktörlerle çalışmak yerine daha gerçekçi kılabilecekleri şeyleri yapmış. Baya derinlik katıyor filme bu detaylar. Gel gelelim filmin başlığına 9. Bölge bunun altında da 1950'lilerde bölgede yaşanan 60 bine yakın siyahi insanım yaşadıkları yerden zorla tahliye edilmesine bir atıf. Anlayacağınız sığ bir bilim kurgu değil. Ayrıyeten Milyon dolarlık silah endüstrilerine de eleştri barındırıyor. Son sahne ... Filme karşı böyle aman aman bir sevgim yok ama yanlış anlaşıldığı kısmına katılıyorum. Marjinal bir tarzı var ve klişe değil ve derinlikli. Aldığım keyif 7-8 lik bir puan aralığında ama filme hor davranıldığı için 9 puan verdim o puanı da hakkediyor tabi.

rem2 10 months ago

BoJack Horseman

Raphael Bob-Waksberg

92 Gönderi

Spoiler içeriyor Sorumluluk almayan bir atı izliyoruz. (yaşadığı her zor durumu, şeyi bazı şeylere ya da kişilerin üstüne atan biri ve tabiki de hayattaki bazı kişilerin hayatımızın bazı parametrelerine etkisi yok değil fakat bunları belli bir süre sonra elimizde olan şeyler. "Belli…devamı

rem2 11 months ago

Millennium Actress

Satoshi Kon

6 Gönderi

Spoiler içeriyor Bir sahnenin içine çekiliyorsunuz ve pat kesiliyor ve çekilen bir film sahnesi olduğunu görüyorsunuz (başrolün mesleği gereği) ama onunla da değil ana hikayeye de katkı sunuyor ve ben buna bayıldım. Özgün bir hikaye anlatımı var ama herkese gitmez gibi bunun…devamı

rem2 12 months ago

Tropik Fırtına: Al Bakalım

Ben Stiller

9 Gönderi

Meh

rem2 1 year ago

Denizaltı

Richard Ayoade

19 Gönderi

Spoiler içeriyor Eğer ölseydiniz çevrenizin nasıl tepki vereceğini hayal edebiliyor musunuz? Ya da hiç bu durumu genelde düşünür müsünüz Yaşım küçükken düşündüğümü hatırlıyorum. Çocukken bana biri kızdığındaa ölsem de kendini kötü hissetsin diye içimi böyle ferahlatırdım çocuk aklıyla. Başında Oliver'ın da bu…devamıEğer ölseydiniz çevrenizin nasıl tepki vereceğini hayal edebiliyor musunuz? Ya da hiç bu durumu genelde düşünür müsünüz Yaşım küçükken düşündüğümü hatırlıyorum. Çocukken bana biri kızdığındaa ölsem de kendini kötü hissetsin diye içimi böyle ferahlatırdım çocuk aklıyla. Başında Oliver'ın da bu tür düşüncelere dalıyor fakat kendi hayatında kendini nasıl gördüğüyle alakalı o kısmı bana komik gelmişti bizim okulun tuhaf elemanı Oliver popüler olduğunu düşünüyordu. Burayla beni kendisine bağlamaya başladı film. Oliver'e tuhaf dememin sebepleri var tabi. Hayatı kendine romantize ediyor bu ne tatlı bir şey diyebilirsiniz ama romantize etme şekli bana tuhaf geldi. Mesela bir sahnede Jordana'nın Annesinin kansere yakaladığını söylüyordu. Bizim herif birden Jordananın köpeğinin ölmesinin Annesinin ölmesine durumuna alıştıracağını düşündü tabi aksiyona girmeden bu duruma gerek kalmadı. Eğer olmasaydı bizim eleman gene yapar mıydı dediği şeyi şüpheliyim malesef fkkfkf İkincisi ahlaki bir morali yok gibi bazı durumlarda istediği şeye hizmet edecek şeyi yapıyor(genç filmi değil mi bu niye yargılıyorsam genç sanrısı abi özgüvenini oluşturuyor gene de boktan şeyler yapmanın manası yok be Oliver erişkinsin bir akli selametin var) Tabi eleştirdiğim sevmediğim anlamına gelmiyor filmi kendine has bir havası var tabi Alex Turner seni sevmiyorum adam müziği bırak (!) Bu adamlar alıp veremediğim yok sadece müziğini her yerde duymaktan nefret ediyorum ama müzikleri hoştu ve sahnelere uyuyordu ve sık çalınmayan şarkılardı. Yönetmenine baktım da çok şaşkınım The it crowd'an Maurice. Bir It çalışanının(!) böyle bir film çekmesi şaşılır bir şey (!) dmmd İyi iş çıkardığını söylemeliyim mekan uyumu atmosfer konusunda güzel bir estetik de yakalamış beğendim her türlü izlenir özellikle cringe gençlik filmlerine bin basar