(@) - Raf

Arşın su üzerinde olması Tefsirlerde veya meallerde Hud 7 ayeti su olarak çevrilmiştir. Bunun sebebi bilimsel gerçekliğin henüz ortaya çıkıp evrenin bu ilk maddesinin sıvı olduğunun anlaşılmamış olmasıdır. Fakat artık değil. Ekim 2018’de Bohr enstitüsü, parçacık hızlandırıcılarda yaptığı deneylerde Xenon…devamı

romantizma 1 year ago

İki yakası bir araya gelmeyecek doğu Batı kültüründe birleşmiş milletler kavgası Hikâye senkron uydurulmuş Gari gori şeriban kaygısı Kayıp akıllar mağarası

romantizma 1 year ago

Acelesi Olanlar İçin Astrofizik

Neil deGrasse Tyson

1 Gönderi

"Başlangıçta, yaklaşık on dört milyar yıl önce, bilinen evrenin tüm uzayı, tüm maddesi ve tüm enerjisi, bu cümlenin sonundaki noktanın trilyonda birinden daha küçük bir hacme sığıyordu. " gibi muazzam başlangıç cümlesine ve daha nice doyurucu anlamlı astrofizik bilgileri veren;…devamı

romantizma 1 year ago

Halimiz darmaduman, Sırrını gel çöz, Sönmeyizde ah incedenn Tüter oluruz köz (Sezen Aksu köz) Bana göre Sezen Aksu'nun en iyi şarkısı.

romantizma 1 year ago

Yüzüklerin Efendisi: Yüzük Kardeşliği

Peter Jackson

150 Gönderi

Bana göre tüm zamanların en iyi Prologue'una sahip film. Hatta hemen tekrar analım: The world is changed. I see it in the water. I feel it in the Earth. I smell it in the air. Much that once was is…devamı

romantizma 1 year ago

Dua

Ali Şeriati

1 Gönderi

Bu adamı sevmeyenleri anlayamıyorum, öyle bir adam ki kendi mezhebine dahi iğneyi batırmaktan geri kalmıyor. Dürüst ve naif bir insan, şahsiyetti ve bu dünyadan gelip geçti. Bıraktığı eserlerde cabası. Ama malum kesim bu adamcağıza hep taraflı yaklaştı, kindardılar. Ne batmıştı…devamıBu adamı sevmeyenleri anlayamıyorum, öyle bir adam ki kendi mezhebine dahi iğneyi batırmaktan geri kalmıyor. Dürüst ve naif bir insan, şahsiyetti ve bu dünyadan gelip geçti. Bıraktığı eserlerde cabası. Ama malum kesim bu adamcağıza hep taraflı yaklaştı, kindardılar. Ne batmıştı bir taraflarına bilmiyorum ama çok can yaktığı belliydi Şeriati'nin... Belli ki amacına ulaşmış. Bu muazzam eserini de gerekli gördüğüm kısma kadar okudum. Tanrı ondan razı olsun, aydın insan!(zaten son zamanlarda yaşadıklarımdan katlanabildiğim bir iki müslüman düşünür var itibar ettiğim bu da onalardan biri) Şimdi önemli gördüğüm yerlerden birkaç alıntı ve özet mahiyetinde buraya atıyorum: Eğer fırsat bulursam diyeceğim ki dua, insanın zaaflarını telafi eden bir şey olmadığı gibi, aksine insanın iktidarını güçlendiren, bireysel ve toplumsal hayatını kurmadaki olumlu çabasını ve yapıcı faaliyetini sürdürmesini sağlayan şeydir. Yani İslam'da dua, çalışmanın ve sorumluluğun yanında değil, aksine sorumluluğun yerine getirilmesinden sonra, sıkıntı çekme, çabalama, vihat etme ve sabır göstermenin devamında yer alır. İslam tarihinde bize temel dua metinlerini bırakanlar bizzat böylesi açık seçik bir örenkliğin ve temel prensibin numuneleridir. Onlar, düşmanla savaşırken, saadete ulaşmaya çalışırken, muktedir olmak, bağımsız olmak, özgür olmak için uğraş verirken, bütün trhlike unsurlarını, bireysel ve toplumsal zaafları yok etmeye çalışırken, ciddi bir toplumsal ve inançsal mücadele verirken daima uyanık olan, daima donanımlı, daima sılahlı ve sorumlu olan kimselerdi. Aynı kişiler bir yandan dua ederken aynı zamanda bizzat bedenleriyle en korkunç savaş sahnelerine dalıyorlardı. Bunlar hiçbir zaman bir köşeye çekilen, ruhbanlık eden, dağlara kaçan, toplumdan uzaklaşan, halkın yazgısına yabancı kalan, sosyal dorumluluktan kaçan, bir köşe başına, manastıra, zaviyeye veya dağlara sığınan ve bütün işleri dua etmekten ibaret olan kimseler değillerdi. İşte bir Ali vardı ki dua ediyordu! Ama nasıl dua ediyordu? Peygamber dua ediyordu. Ama nasıl dua ediyordu? Savaşın bütün hazırlıklarını, genel bilinci, bütün güçlerin seferberliğini, safların düzenini, savaşın en küçük taktik ve stratejik inceliklerini hazır hale getiriyor; savaşın mantıki, maddi ve manevi gücünü arkasına alarak düşmanın karşısına çıkıyor; savaşın bğtün temel kurallarına ve yöntemlerine riayet ediyor; bütün bu mantıki, bilimsel, toplumsal, siyasal, askeri ve ekonomik hazırlıkları tamamladıktan sonra dua ediyordu. Dua, sadece ihtiyaçlarımızı elde etmek için bir araç değil, aynı zamanda bir aşk tecellisidir. Genelde mantıkla, analitik incelemeyle, bilimsel ve felsefi bilgi ve düşünceyle elde edilemeyen şeyler, aşkla, ruhun sevgiliye bağlanmasıyla, içten bir ihlasla ve ondan başka her şeyin terk edilmesiyle elde edilir. İşte bu yüzden Tanrı, varlık ve hayat mucizesini yaratmış olan, varlığın ve hayatın onyüce sırı, (bu tabir çok güzeldir; bu kavram bize çok tanıdıktır; hikmet ve irfan metinlerimizde bu var. Ancak bu tabir, son derece arifane, çok ince ve derin bir tabirdir. Sadece laboratuvarla, fizyolojiyle, organların işlevleriyle uğraşan birinin dilinden dökülmesi çok dikkat çekicidir. Bu derin irfani duyguya laboratuvar vasıtasıyla ulaşmak son derece ilginçtir.) evet Tanrı, hayat ve varlık mucizesini var eden bu yüce sır, anlamaktan başka bir şey anlamayan kişinin gözünden kendisini ne kadar gizliyorsa, svemekten başka bir şy bilmyn kişinin gözüne de o kadar aşikâr olmaktadır. Bilgiye ulaşmanın tek yolunu mantıki ve akli düşünme olarak kabul edenlerin, hayatın sırrını, varlığın anlamını ve evrenin ruhunu aynı şekilde çözümlemek, eşyanın doğasını, fizik ve kimya kanunları gibi yalnızca mantıki bir çözümlemeyle sınırlamak isteyenlerin Allah'ın varlık sınırlarını anlamaları ve kavramaları çok zordur. Oysa sevmenin, aşkın ve ihlasın anlamını kavrayanlar, Allah'ı kolayca tanır ve bilirler. Nasıl mı? Allah'ın varlığını hissedebilmek ve her yerin onunla dopdolu olduğunu duyumsamak bir gülün kokusunu koklamak kadar kolaydır. İşte günümüzün müreffeh burjuvasının hayatı böyledir. Peki neden bu felsefelerin tamamı sonunda dünyanın hiçliği ve absürtlüğü düşüncesine ulaşmaktadır? Bu işin esası şudur: bu büyük müteffekkirlerin, 18. Ve 19.yy kapitalizminin, maddi ve ticari düşüncesinin propagandasını yaptığı şekliyle, insanın olabildiğince daha çok tüketme ve daha çok refaha ulaşma duygu, istek ve eğilim ihtiyacını sınırlı saymadıklarından dolayı madde ötesi ihtiyaçları da vardır. İkbal'in tabiriyle dünya hakkında yeni bir ruhani yoruma ihtiyaçları vardır; yeni bir bağlantıya, duygusal bir bağlılığa, büyük bir umuda, insanlığın ve evrenin yeni bir anlamına ihitaçları vardır,ama bunları bulamamaktadırlar. Yeryüzüne ait olan, Avrupa'nın müreffeh hayatının üretim ve tüketimiyle ilgili olan her şeyden bizar(usanç) olup eksiklik hissetmekte, ancak "varoluşa" da ulaşamadıklarından otomatik olarak boşunalığa, "var olandan" şikayete, belirsiz olandan kuşkuya ve bilgisizliğe ulaşırlar. İşte bu, boşunalığa ulaşmaktır, boş olmaktır; günümüz Avrupa düşüncesi, felsefesi ve sanatının ulaştığı boşluktur. Yalnızlık temeli üzerine kurulmuş olan egoizmin anlamı budur işte. İnsanın varlık âlemindeki yalnızlığı, otomatik olarak bu noktaya çıkar. Gündelik hayat, maaş, rütbe, gelir, giyecek ve yiyecekle doyuma ulaşan insan da mutludur. Ne mutlu ona! Sanki bir cennette yaşamaktadır; bir bitki dinginliğinde hayvani bir cennette. Lao Tsu'nun deyişiyle: "Bir ağacın huzuruna benzeyen bir huzur içinde; bir bitkinin doygunluğuna benzer bir doygunluk halinde." *Allahım! Beni huzurun ve mutluluğun bayağılığına sürükleme; ruhuma büyük ızdıraplar, yüce tasalar ve muhteşem hayretler bağışla. Lezzetleri hakir kullarına ver; sevgili dertleri ise benim canımın üstüne yığ. *allahım! Beni insanın dört büyük zindanı olan tabiat, tarih, toplum ve ben'likten kurtar; öyle ki ey benim yaratıcım, sen beni nasıl yaratmışsan, ben de aynı şekilde kendi kendimin var edicisi olayım; bir hayvan gibi kendimi çevreye değil, çevreyi kendime uyarlayabileyim. *Allahım! Beni alçak ruhların dostluklarının ve düşmanlıklarının musibetinden, Ali gibi muhteşem ruhların, Gılgamış'tan Sartre' a, lopi'den aynulkuzat'a, mihrave'den razas'a dek tüm zamanların güzel gönüllerinin sığınağında tertemiz eyle. *Allahım! Sana, benim düşmanlarımı ahmakların arasından seç diyen Ali oğlu Hüseyin'in büyük oğlu gibi şükrediyorum. Birkaç ahmak düşman, Allah' ın seçkin kullarına ihsan ettiği bir nimettir çünkü. *Allahım! Rousseau'ya ilham ettiğin şu kutsal sözü hiçbir zaman benim hatırımdan çıkarma: "Ben senin ve inancının düşmanıyım, ama senin ve inançlarının özgür olması için canımı feda etmeye hazırım!" *Allahım! Toplumuma tasavvuf ve maneviyatçılık hastalığından yana şifa ver de hayata ve gerçeğe geri dönsün. Beni de hayatın bayağılığından ve maneviyatçılık hastalığından kurtar ki irfani özgürlüğe ve manevi olgunluğa erişeyim. *Allahım! Dostoyevski'nin diline ilka ettiğin şu ayeti aydınların gönlüne de nazil et: "Tanrı yoksa her şey mubahtır." Dünya anlamdan yoksun, hayat amaçtan yoksun ve insan hiçlikten ibarettir. Anlamdan yoksun insan, sorumluluktan da yoksundur.

romantizma 1 year ago

Hangi İsa

Aytunç Altındal

1 Gönderi

Öncelikle ölümünden dolayı bu bilge insan Aytunç Altındal'ı anıyorum. Umarım istirahat ettiği yerde rahattır. Önemli bir hatırlatma ve ikâz: Okuyacaklarınız sizi derinden sarsabilir hazırlıklı olun. Bu arada 30 küsür yıllık çalışmanın ürünüdür bir kalemle çöpe atamazsınız. Ki kanıtlar ortada. İznik…devamıÖncelikle ölümünden dolayı bu bilge insan Aytunç Altındal'ı anıyorum. Umarım istirahat ettiği yerde rahattır. Önemli bir hatırlatma ve ikâz: Okuyacaklarınız sizi derinden sarsabilir hazırlıklı olun. Bu arada 30 küsür yıllık çalışmanın ürünüdür bir kalemle çöpe atamazsınız. Ki kanıtlar ortada. İznik konsiline(325) kadar Hristiyanların cumartesi günü yani Yahudi geleneğine göre ibadet etmeleri de cidden ilginçti. İsa yaşadıysa dahi o da cumartesi günleri edermiş. Aytunç Altındal'ın okuduğum ilk kitabıydı daha nicelerine... (Zeitgeist'i şimdi daha iyi anloyorum. Paganizmle neyi kastettiklerini falan...) İlginçtir ki, 1. yüzyıldaki ilk otuz yılda yaşadığı varsayılan İsa, Yahudi'ydi ve burası çok önemlidir ki, eğer onun yaşadığı dönemde birisi çıkıp da kendisine "İncil=Bible" çok iyi bir kitap deseydi, inanın, İsa o kişinin yüzüne şaşkınlıka bakar ve acaba neden söz ediyor diye merak ederdi. Tarihçi Hendrik Willem van Loon'un gösterdiği gibi, İsa'nın yaşadığı dönemde hiçbir Yahudi "İncil=Bible" diye bir sözcük duymamıştı. Bu sözcük 1. İznik Konsili'nden soma o dönemde (4. yüzyıl) İstanbul'daki Kilise'nin Patriği olan John Chrysostom tarafından icat edilmişti ve Konsil'de sayısı 4'e indirilen Gospeller ile Apokirif sayılmayarak Kutsal hale getirilmiş olan diğer metinleri simgeliyordu. Van Loon'un da belirt- tiği gibi günümüze kadar gelen İncil=Bible, İsa'nın ölümünden yaklaşık 700 yıl kadar soma (8. yüzyıl) tamamlanmış ve en az 60 kadar yerel ve genel toplantılar, konsiller yapıldıktan soma Doğu ve Batı Kiliseleri tarafından kabul edilen metinler haline gelmiştir. Aslı İbranice ve Aramice olan Eski ve Yeni Ahit daha soma Grekçe ve Latinceye, sonra da çeşitli ulusal dillere çevrilmiştir. İşte İsa, Mesih ve Tanrı'nın Oğlu olduğunu eğer yeniden yeryüzüne dönerse ne adını ne de varlığını bildiği "İncil=Bible" adlı bu kitabı okuyunca öğrenecektir. Okuduğunda ben böyle sözler etmedim, beni kullanmışlar, beni alet ederek kendilerine egemenlik alanı açmışlar diyeceği kesindir. Pekiyi de İncil'den haberi bile olmayan İsa, hangi kitaba göre konuşmuştu? Bu kitap Torah=Tev- rat'tı. Musa'nın kitabı ve onun 10 Emir adıyla hazırladığı yol gösterici mahiyetteki ilk Şeriat kurallarıydı. İnanca göre 3000 yıllık bir gelenektir bu. Kendi döneminde İsa, bir de daha sonraki yüzyıllarda Talmud diye tanınacak olan yazılı değil sözlü geleneğin parçası olan anlatımları biliyordu. Bunlar ağızdan ağıza aktarılarak getirilmiş olan yaptırımlar ve uygulamalardı. Hem Tevrat hem de Torah Avrupa'da özellikle de ortaçağ boyunca daima lanetlenmiş ve yakılmıştı. Tıpkı Teocide=Tanrı Katili diye tanımlanan Yahudiler gibi! Kilise'nin dilinde Yahudi, Tanrı İsa'yı öldürmüş olan katildi (Teocide). İlginçtir ki, Yahudiler için Musa, Peygamber değil Devlet adamıdır; Yahu- diler Peygamberlik mertebesini ondan esirgemişlerdir. Daha ilginci Musa'nın İsrailoğullanna tebliğ ettiği Tanrı Jahve, Sigmund Freud'a göre, gerçekte Afrika'daki bir "Volkan-Tanrısıydı Bu Tanrı'ya Mısırlılar değil, yabancılar bağlılık duyuyorlardı. Musa da Mısır'daki yabancılardandı. .. Günümüzdeki Hıristiyanlık İsa'dan çok, Paul'un Hıristiyanlığı'dır. Araştırmacı Michael Baigent'in İsrailli bir yetkiliye dayandırarak verdiği bir ifadesine göre BU İKİ MEKTUP DA BİZZAT İSA TARAFINDAN YAZILMIŞTIR. Mektuplarda İsa, kendisini idama gönderenlere YAŞADIĞINI VE ÖLMEDİĞİNİ VE MEÇHUL BİR YERDE GÜVENDE BULUNDUĞUNU duyurmaktadır. Buyurun bundan soması için kararı siz verin! Bizans'a göre fîlioque'umın kabul edilmeyişindeki en önemli husus bu eklemenin Bizans'taki patriğe danışmadan doğrudan Roma'daki Papa tarafından kutsal metne ekletilmiş olmasıydı. Papa bu eklemeyi yaptırırken patriği kasten atlamış ve Hıristiyanlık dininde en üst otoritenin kendisi olduğunu göstermek istemişti. Papa'ya göre Hıristiyanlık, Katolik dininin evrenselliğini savunan ve onu temsil eden kendisinden sorulmalıydı. Bizans'a göre ise İmparator Konstantin, durup dururke imparatorluğun başkentini Roma'dan alıp Konstantinopol'e getirmemişti. Bizans'a göre İstanbul, tüm Hıristiyanlığın merkeziydi. Nitekim bu nedenle KonstantinopoVim. yerlisi olanlara imparator, Populus Romanus adını vermişti. Türkçeye İstanbullu diye çevirebileceğimiz bu deyime göre, Konstantinopol halkı gerçek Roma'nın 'halkı' durumundaydılar. Bizans'a göre sadece Roma Piskoposu olan Papa, kendi başına Hıristiyanlığa yeni doktrinler sokmaktaydı. Oysa böyle bir değişikliği yapmak yetkisi tüm kiliselerin ortak katılımlarıyla yapılacak olan bir Ekümenik konseyde alınabilirdi. İşte o günlerden bugüne kadar Katolik Papalar ile Ortodoks Patrikler arasında biri ilahiyat diğeri otorite açısından doğmuş ve filioque diye anılan bu uzlaşmaz çelişki vardır. İsa Semineri üyelerinin vardıklan sonuçlan şöyle özetleyebiliriz: 1) İsa Semineri üyelerine göre İncil'de yani Yeni Ahit diye bildiğimiz kitapta İsa'ya atfen anlatılmış olan yaklaşık 1500 sözden en iyimser bakış açısıyla sadece yüzde 20'si İsa tarafından söylenmiştir. Gerisi, ilk Hıristiyanlar tarafından uydurulmuşlardır. 2) İsa, Mesih olduğunu öne sürmemiştir. Mesih kelimesi, Christ kelimesinin Türkçesidir. 'Christ' aynı za- manda Hıristiyan kelimesinin de köküdür. Dolayısıyla Seminer üyelerine göre İsa, Mesih (Christ) olduğunu söylememiş olmasına rağmen, Kilise Babaları tarafından Mesih ilan edilmiştir. Christ kavramı İsa'nın yaşadığı dönemde bir 'makamın' adıydı o kadar. 3) İsa, kilise kurmamış ve her insanın Tanrı imanının göğüs kafesinde olduğunu söylemiştir. Kilise kurmayı düşünmemiş ve söylememiş olan İsa, bugün kiliseye bağlı kılınmıştır. ... Hıristiyan yazarlar, Porphyry gibi güçlü bir Pagan filozofa karşı, kendi dinlerini savunmakta zorlanıyorlardı. Öte yandan Porphyry, gerçek bir "İnanç" isteniyorsa bunun kurucusunun ünlü "Şifacı Tyanalı Apollonius olması gerektiğini, İsa'yı hiç tanımadıklannı ve Gospellerin de yalan-yanlış, cahilce metinler olduklarını vurguluyorlardı. Porphyry, İsa'ya atfedilen tüm mucizelerin, gerçekte Apollonius tarafından ortaya getirilmiş olduğunu ısrarla belirtiyordu.(!) Arap-İslam aleminde Balinius'tan söz eden yazarların hemen tümünde efsaneyle gerçek iç içe geçmiş durumdadır. Tıpkı İsa Mesih için olduğu gibi Apollonius için de bir "Gerçek Apollonius" bir de, sonradan eklemlenen ve uydurulan masallardan oluşturulmuş bir "Efsane Balinius" vardır. Halkın arasında sevilen, saygı duyulan apollonius, gerçek felsefeci, alşimist ve okültist Apollonius'tan çok, işte bu "Mucizelerin" Peygamberi Balinius'tur. İsa'nın ölümünden sonra kendisi hakkında yazılanlar ile daha sonra özellikle de 325 yılında Konstantin'in "Devlet" siyaseti yaratmak amacıyla topladığı İznik Konsili'nde yine bu kanlı ve gaddar imparatorun isteğiyle düzenlenen nihai belgede (Creed=Amentü) yer alan sözler Hıristiyanlar için sorgulanmadan kabullenilen kaziyeler olmuştur. Konstantin ile başlayan "Yeni" dönemde "Zorla" Hıristiyanlaştırılan Paganlann sayısı milyonları bulmuştur. Rodney Stark'ın yaptığı hesaplara göre, ilk yüzyılda toplam nüfusun içinde en fazla 1000 kişi İsa'nın adını duymuştu ve bu sayı Roma İmparatorluğu nüfusunun 0.0017'sine tekabül ediyordu. Oysa 325 yılından sonra katlanarak artan Hıristiyan sayısı 350 yılında 34 milyona (toplam nüfusun % 56.3'üne) yükselmişti. Apollonius, kuşkusuz 1. yüzyılda Greko-Romen dünyadaki en ünlü olan filozof, şifacı ve büyü ustasıydı. Sö- zün burasında, "Büyü ve Sihir denildiğinde, günümüzde "Bilimi" Tanrılaştırmış, mutlaklaştırmış olan akademik çevrelerin "Hokus Pokus" sözleriyle özetlenebilecek olan "Eksik ve Çarpıtılmış" Büyü ve Sihir tanımlarını değil, başta ünlü Matematikçi Isaac Newton olmak üzere sayısız bilim adamının ömürleri boyunca uğraştıkları Hermetik, Büyü ve Sihir'i kastettiğimizi belirtmek gerekiyor. Sokak ve sahne illüzyonistlerinden değil, her şeyi "Yoktan" var ettiğine inanılan Tanrı'nın "Gizil' gücünü simgeleyen Hermetik Büyü ve Sihir'in sırlarına ulaşarak bunu kendi çapında uygulayan ve böylelikle de insanlara "Yeniyi tanıtan "Büyü Ustalarından" biriydi Apollonius. ..Papazlar neyin adına yapsalar da sonuç bir Pagan "Pratiğinin" Katolik Kilisesi tarafından gasp edilerek kendisine maledilmiş olduğu gerçeğini değiştiremez. Tıpkı İsa Mesih gibi Apollonius "DA" konuştuğu za-man Peygamber, ya da W.C. Frend'in deyimiyle bir "Yasayapıcı" (Lawgiver) gibi konuşmuş ve söylediklerinin uygulanmasını, yanlışların düzeltilmesini, hatalardan dönülmesini sağlamak istemiştir. Bir farkla ki, İsa'nın vaaz ettikleri, muhtemelen 10-15 kişi tarafından hayata geçirilmiş, Apollonius'un sözleri ise tüm Pagan dünyasında yankılanmış ve hayata geçirilmiştir. Bunların hayata geçirilmesinde, krallar ve imparatorlar, Apollonius'un işaret ettiği yanlışların ve hataların düzeltilmesinde onun sözünü dinleyerek özel emirler ve fermanlar yayınlamışlardır. Örneğin bir Pagan geleneği olan "Kurban" kesilmesinin yanlış olduğu ilk kez Apollonius tarafından dile getirilmişti. Apollonius, vejetaryendi ve Tanrılara adak olarak hayvanların kurban edilmesinin Tanrılara "Hakaret" olduğunu vaaz etmişti tüm yaşamı süresince. (Özellikle Mitraizm'de Boğa kurban etmek ve hayvanın kanını yüze göze ve cinsel organa sürmek geleneği vardı. Apollonius buna şiddetle karşı çıkmıştı.) Sonsözün sonu: Günümüzde İsa Mesih'in "Sevgi" olduğu ve bu nedenle hem ÜSTÜN bir dinin (Hıristiyanlık) kurucusu hem de ÜSTÜN BİR SEVGİNİN TANRISI olduğu yazılmakta ve İsa bu sözlerle onu tanımayanlara sunulmaktadır. Oysa, "Sevginin tüm Evrendeki TEK ÖLÜMSÜZLÜK' olduğunu 1. yüzyılda defalarca her gittiği yerde anlatıp insanları SEVGİDE birleştirmeye davet etmiş olan SANAL değil GERÇEK kişi KemerhisarIı=Tyanalı Apollonius'tu. İnsanları, tıpkı İsa gibi acı çekmeye mahkum etmiş olan Kilise'nin karşısında, kendi çektiği acıları dikkate almayıp, tüm İNSANLIĞI SEVGİDE ve KARDEŞLİKTE BÜTÜNLEŞMEYE DAVET EDEN APOLLONIUS VARDIR... (yazar kitabın sonunda bugüne yazılmış sanırım topllam 200 kitabı belirtiyor Tyanalı Apollonius hakkında)

romantizma 1 year ago

Yol ve Erdem Öğretileri

Lao Tzu

2 Gönderi

30 Doğru YOL’da hizmet eden hakanına Kirletmez dünyayı silahlarla Ki insanın eylemi kendine yansır Savaşın ardından gelir kıtlık yılları Usta olan savaşta sonuç alınca durur Gücüne güvenip kalkmaz hâkim olmağa Sonuç almak övünmeden Sonuç almak nam almadan Sonuç almak gurursuzca…devamı30 Doğru YOL’da hizmet eden hakanına Kirletmez dünyayı silahlarla Ki insanın eylemi kendine yansır Savaşın ardından gelir kıtlık yılları Usta olan savaşta sonuç alınca durur Gücüne güvenip kalkmaz hâkim olmağa Sonuç almak övünmeden Sonuç almak nam almadan Sonuç almak gurursuzca Sonuç almak çaresizce Sonuç almak güvenmeden gücüne Bir şey güçlendi mi bir kez kocar Ters YOL’dur bu çünkü Ters YOL’a giren erken tükenir 31 Uğursuz araçtır silah Bin bir tür de tiksinir ondan Bu yüzden ki doğru YOL’da olanlar Adını bile duymak istemezler onun Soylu kişinin günlük yaşamında Şereflidir sol yanı Oysa savaş sanatında şerefli yan sağdadır Uğursuz araçtır silah yakışmaz eline kutlu kişinin Ancak başka çare yoksa kullanır onu Huzur ve barıştır en yüce ona Zafer kazanınca sevinmez Kim sevinirse buna Cinayetine sevinir demektir Cinayetine sevinen kimse Hedefe erişemez yeryüzünde Sevinçli günlerde soldadır şerefli yan Ölü evinde ise şerefli yan sağdadır Küçük rütbeli asker sol yanda durur Üstteki komutan onun sağında Demek ölü evi gibi sıralanırlar Alay alay cana kıyanlar Yağmur gibi gözyaşı dökmelidir Savaşta zafer kazanan taraf Ölü evi gibi davranmalıdır 33 İnsanları bilen akıllıdır Kendini bilen bilge Başkasını yenen güçlüdür Kendini yenen egemen Halinden memnun olan zengindir Nefsini yenen istençli Yerini korumayı bilen kalıcıdır Ölüp de yok olmayan ölümsüz 40 Dönüş YOL’un devinimi Güçsüzlük YOL’un edimi Göğün altında bin bir tür çıkar varlıktan Varlık çıkar yokluktan 43 Göğün altında en yumuşak Yener göğün altında en serti Hiç olan sızar hiç aralıksıza Bundan anla gücünü edimsizin Sözsüz öğreti edimsiz edim Seyrek nasip olur göğün altında 44 Nam mı can mı hangisi yakın? Can mı mal mı hangisi büyük? Kazanç mı kayıp mı hangisi ağır? Elbet dileği büyük olanın Büyük olur harcı Çok toplayanın Çok olur kaybı Azla yetinenin yüzü kara çıkmaz Durmayı bilenin başı derde girmez Ve uzun olur ömrü 47 Kapından çıkmadan da tanırsın dünyayı Pencereden bakmadan da Görürsün göğün YOL’unu Ne kadar açılırsan o kadar azalır bilgin Bu yüzden kutlu kişi Bir yere gitmez Ve bilir her şeyi Bir şeye bakmaz Ve görür apaçık Bir şeyler yapmaz Ve yetkinleştirir 56 Bilenler konuşmuyor Konuşanlar bilmiyor Çıkışlarını kapa Deliklerini tıka Keskinliğini körelt Karmaşalarını çöz Parlaklığını sönükleştir Tozuna karış dünyanın Budur gizli Bir’e varmak Buna erişeni Ne sevgi yaralar ne soğukluk Ne kazanç yaralar ne kayıp Ne saygınlık yaralar ne utanç Ki en saygın olur göğün altında 62 YOL yuvası bin bir türün İyilerin hazinesi Kötülerin sığınağı Tatlı söz yılanı deliğinden çıkarır Ve güzel huyun yoktur bedeli Peki ya kötüler? Nasıl gözden çıkarırsın onları? Hakanlar bunun için değil mi? Hükümdarlar bunun için değil mi? İncili asa taşıyıp Dört atlı arabayla Dörtnala gelenden Yeğdir sakin YOL'da kalan Neden yeğlemiş eskiler YOL’u? Dememişler mi? Arayan bulur Suçlu olan affolur? Bu yüzden Ondan tatlı şey yok göğün altında 67 Diyorlar ki gerçi büyükmüş sözlerim Ama yararsızmış Oysa onların büyüklüğü yararsızlıklarındandır Yararlı olsaydı onlar Çoktan küçülürlerdi bugüne dek Üç hazinem var benim Koruyup üstüne titrediğim Biri sevgi Biri kanaatkârlık Biri cesaret etmemek dünyaya baş olmaya Dünyaya baş olmaya cesaret etmeyen Baş olur hükümdarlara Oysa sevgisiz cesaret Kanaatkâr olmadan cömertlik Geride kalmadan baş olma tutkusu Ölüm demektir Savaşta sevgi zafere götürür Savunmada sevgi yenilmez yapar Gök kurtaracaksa birini Korur onu sevgiyle 68 İyi yönetmeyi bilen savaşkan olmaz İyi savaşmayı bilen öfkeli olmaz Düşmanını yenmeyi bilen savaşmaz onunla İnsanı yararlı kılmayı bilen altta kalır Tutkusuz ERDEM’dir bu İnsanı yararlı kılan güçtür bu Gök ile eşleşmektir bu ki eskilerin en yücesi 71 (A) Bilmediğini bilmek büyüklüktür Bildiğini bilmemek eksiklik Ancak eksiğini eksilten Kurtulur eksiğinden Kutlu kişinin eksiksizliği Eksiğini eksiltmesindendir Ondan eksiksizdir o 77 Çin yayına benzer göğün YOL’u Üsttekini aşağı bastırır alttakini yukarı kaldırır Fazla olandan alır eksik olana ekler Göğün yoludur bu Fazlayı azaltmak eksiği tamamlamak İnsanın YOL’u farklı O eksik olandan alır fazla olana ekler Ya kimin harcı Fazlasını geri vermek dünyaya? Ancak YOL’da olanın Demek ki kutlu kişi Yaratır benim demez Yarar verir orada kalmaz İstemez görünmeyi bilgeliğiyle

romantizma 1 year ago

Arkadaşlar aranızda meditasyon yapan var mı?(ama benim sorduğum daha çok Hinduizm ve Budizmdeki meditasyon türü veya Jainizm) Bir de daha çok Hindistan ve Çin yani Doğu felsefelerinin konuşulduğu oluşum veya platform var mı bildiğiniz?

romantizma 1 year ago

Arkadaşlar gerçek hayatta toplum baskısından dolayı dile getiremiyorum ama ben reenkarnasyona inanıyorum. (belirtmek istedim)