Ruby Baker (@ruby_baker)

-BÖLÜM 2- "Ben..." dedim, sesimdeki titremeyi gizlemeye çalışarak. "Ben zombiye dönüşmedim." Gözlerim, bileklerimi sıkan ipi çözen Jake’in ellerine kaydı. Başını kaldırıp bana baktı. "Evet, dönüşmedin," dedi Jake.Yüzüne yayılan o sıcak, tatlı tebessümle. "Hâlâ benim Chan’ımsın." Bileklerimi hafifçe ovarak yüzüne bakakaldım.…devamı-BÖLÜM 2- "Ben..." dedim, sesimdeki titremeyi gizlemeye çalışarak. "Ben zombiye dönüşmedim." Gözlerim, bileklerimi sıkan ipi çözen Jake’in ellerine kaydı. Başını kaldırıp bana baktı. "Evet, dönüşmedin," dedi Jake.Yüzüne yayılan o sıcak, tatlı tebessümle. "Hâlâ benim Chan’ımsın." Bileklerimi hafifçe ovarak yüzüne bakakaldım. 'Ama nasıl?' diye çığlık atıyordu zihnim. Isırılmamın üzerinden tam bir hafta geçmişti. Ne bir ateş, ne bir çürüme, ne de o vahşi açlık hissi... Hiçbir hastalık belirtisi göstermemiştim. Virüs damarlarımda geziyordu ama ben hâlâ insandım. Ormanın içinde geçirdiğimiz günlerin sayısını çoktan unutmuştum. Kulübemiz, çam ağaçlarının arasında kaybolmuş eski bir avcı kulübesiydi. Dışarıdan bakıldığında rüzgârın ilk sert esintisinde yıkılacakmış gibi görünüyordu ama içerisi düşündüğümden sağlamdı. Sabahları sis, kulübenin etrafını ince beyaz bir örtü gibi sarardı. Islak toprak kokusu, reçinenin ağır kokusuna karışırdı. Dalların arasından süzülen güneş ışığı, sanki ormanın bizi hâlâ kabul edip etmediğini ölçüyormuş gibi ürkek davranırdı. Bazen saatler boyunca tek duyduğumuz ses, uzaktan gelen kargaların çığlığı olurdu. Bazen de… Hiçbir şey. İşte o zaman, sessizliğin içinde kalbimin attığını bile duyabiliyordum. ⸻ Sorunlar, yemek ambarındaki erzakların eksilmeye başlamasıyla ortaya çıktı. İlk gün kimse önemsemedi. “Yanlış saymışızdır.” dedim. İkinci gün konserve kutularından ikisi daha kayboldu. Üçüncü gün ise kurutulmuş etlerin yarısı yok olmuştu. “Birisi buraya giriyor.” Jake ambarın raflarını tek tek kontrol ederken kaşlarını çatmıştı. O akşam sırayla nöbet tutmaya karar verdik. ⸻ İlk beş gece hiçbir şey olmadı. Altıncı gece nöbet sırası tekrar bendeydi. Aslında uyumamaya kararlıydım. Ama gün boyu odun kesmiş, su taşımış, ormanda yaban mersini toplamıştım. Ve bu yüzden sırtımı duvara yasladığım anda göz kapaklarım ağırlaştı. “Bir dakika dinleneyim…” Sonrasını hatırlamıyorum. Bir anda omzuma sert bir el dokundu. “Chan.” Gözlerimi açar açmaz Jake’in yüzüyle karşılaştım. Kaşları çatılmıştı. “Uyandın mı?” “N-ne oldu?” Ayağa fırlayınca ambarın kapısının açık olduğunu gördüm. İçeri girdiğimde nefesim kesildi. Bir adam, sandalyeye sıkıca bağlanmıştı. Başında kalın bir çuval vardı. “Sen…” Şaşkınlıkla Jake’e baktım. “Sen burada mıydın?” Jake omuz silkti. “Her nöbetinde.” “Ne?” “Sana güvenmediğim için değil... Sana bir şey olmasını istemediğim için.” Bir an ne diyeceğimi bilemedim. Demek ben dışarıda nöbet tuttuğumu sanırken… O, benden habersiz her gece ambarın içinde bekliyordu. ⸻ Çuval çıkarıldığında adamın yorgun yüzü ortaya çıktı. Sakalları uzamıştı. Elmacık kemikleri belirginleşmişti. Açlıktan çökmüş gözleri, yine de çevresini dikkatle izliyordu. Uzun süren sorgunun sonunda adının Minho olduğunu öğrendik. Erzak çaldığını inkâr etmedi. “…Ölmek istemedim.” dedi yalnızca. Ambarın içine ağır bir sessizlik çöktü. Jake hiç düşünmeden konuştu. “Onu öylece bırakamayız.” “…Bırakalım gitsin.” Jake’in bakışları buz gibiydi. “Giderse geri gelir.” “Belki gelmez.” “Gelirse?” Sustum. “O zaman…” Cevap veremedim. “Hayatta kalmak istiyorsan bazen zor kararlar vermen gerekir.Her ne kadar ellerini kana bulaman gereksede.” Başımı iki yana salladım. “Hayır.” “Chan.” “HAYIR!” “Bu adam bizi öldürebilir.” “Henüz öldürmedi!” “O sadece fırsat bulamadı.” Derin bir nefes aldım. “Ben buna izin veremem…” Jake uzun süre yüzüme baktı. Sonunda sinirle arkasını döndü. “İstediğin gibi olsun.” Ama sesindeki öfke, tartışmanın bitmediğini söylüyordu. ⸻ Sabah güneş ışıkları perde aralıklarından içeri süzülürken sessizce yataktan kalktım. Jake hâlâ uyuyordu. Onu uyandırmamaya çalışarak ayak uçlarımda yürüdüm. Dün ormandan topladığım yaban mersinlerinin bulunduğu sepeti kapının önünden aldım ve doğruca ambara yönelmeden önce kapıyı dikkatlice kapattım. ⸻ Ambara girdiğimde Minho’nun başı öne eğik hâldeydi. Sanırım uyuyordu. Yavaşça başındaki çuvalı çıkardım. Adam gözlerini araladığında önce irkildi, sonra beni görünce şaşkınlığını gizleyemedi. “Sen…” “Günaydın.” Sepetten yaban mersinlerini çıkarırken gülümsedim. “Acıkmışsındır.” Ellerinin bağlı olduğunu görünce bir an duraksadım. Sonra birkaç yaban mersinini parmaklarımın arasına alıp ona uzattım. İlk başta tereddüt etti. Ardından sessizce ağzını açtı. Hiç konuşmadan birkaç tane yedi. “…Güzelmiş.” “Ormandan toplamıştım.” Bir süre sessizlik oldu. Sonra merakıma engel olamadım. “Kaç yaşındasın?” “…Yirmi yedi.” “Benden büyüksün. Peki nerelisin?” “…Seul.” Başımı kaldırdım. “Gerçekten mi?” “Evet…orada doğdum-” “Sonra?” “S-salgından yaklaşık bir yıl sonra Busan’a kaçtım.” Elimdeki son yaban mersini yere düşecekti neredeyse. Seul… Orası Kore’nin en tehlikeli bölgesiydi. Seul’den buraya kadar… Hem de tek başına? Nasıl? Yalan mı söylüyordu? Yoksa gerçekten düşündüğümden çok daha güçlü biri miydi? Sorular zihnimde birbirini kovalarken sadece omuz silktim. Şimdilik önemli olan tek şey… Karşımdaki adamın artık aç olmamasıydı. -RUBY BAKER

ruby_baker 1 month ago

-BÖLÜM BİR- “O YAŞASIN DİYE” Bugün hava oldukça nemliydi. Sıcak rüzgarın ve bunaltıcı havanın etkisiyle alnımda oluşan teri sildim ve Jake’e döndüm. Elindeki yelpazeyle serinlemeye çalışıyord- Bu adam onu nereden bulmuştu?! Zira bu yağmalanmış eczanenin içinde birkaç antioksidan ilaç dışında…devamı-BÖLÜM BİR- “O YAŞASIN DİYE” Bugün hava oldukça nemliydi. Sıcak rüzgarın ve bunaltıcı havanın etkisiyle alnımda oluşan teri sildim ve Jake’e döndüm. Elindeki yelpazeyle serinlemeye çalışıyord- Bu adam onu nereden bulmuştu?! Zira bu yağmalanmış eczanenin içinde birkaç antioksidan ilaç dışında hiçbir şey yoktu! Bir an olsun içerledim.Böyle bir kıyametin ortasında bile onun gibi rahat olabilmeyi diledim.Sahi ne zamandır bu kabusun içindeydik? Salgın başlayalı üç yıl mı olmuştu? Susuzluktan aklım başımda değildi ve bunun için daha fazla kafa yormak istemedim. Farkında olmadan Jake’e çok uzun süre bakmış olacağım ki elindeki yelpazeyi bırakıp bana seslendi “Yaran ne durumda?” Ah ,doğru… Eczaneye gelme amacımız buydu. Uyluğumdan yaralanmıştım. “Pansuman için malzeme bulamadım”dedim. Kaşlarını hafif bir şekilde çattı.Oturduğu yerden doğruldu ve yavaşça yanıma doğru yürüdü.Gözleriyle yaramın üzerini süzüyordu.Bana gösterdiği ilgi bir anda içimi ürpertti.Onun bana gittikçe yakınlaşan bedenini geriye doğru ittim ve yaramı elimle kapattım “Ben iyiyim”dedim titrek bir sesle. Hemen ardından ceketimin kolunu yırtıp yaramın etrafını sardım.Bir süre enfeksiyon kapmaması için bu yeterli olmalıydı.Gerçi bunun pek de bir önemi yoktu. … Erzağımız da tıpkı bizim gibi tükenmişti;iki gündür doğru düzgün uyuyamamıştık bile.Bu durumda eczaneden ayrılıp yemek aramak bizi zombiler için açık bir hedef haline getirirdi. “Bugünlük burada kalmaya ne dersin Chan?Kapıyı kontrol ettim, güvenli gibi”dedi Jake.Onunla aynı fikirde olduğumu biliyordu .Peki neden soruyordu? “Başka bir seçeneğimiz var mı ki?”dedim, alaycı bir tavırla. Ama içten içe çok korkuyordum.Ya fark ettiyse? Jake bir şey söylemek üzere gibiydi ama yutkunarak gülümsemekle yetindi. Ardından çantalarımızdan örtü ve yastıkları çıkardı. … Yanımda uyuyan Jake’in yakışıklı yüzüne baktım. Yaşadığımız onca şeye rağmen, beni hâlâ neden yanında tuttuğunu anlayamıyordum. Doğuştan topaldım ve onsuz hayatta kalabilecek kadar güçlü bile değildim. Salgının ilk günü yollarımız kesişmeseydi, muhtemelen çoktan ölmüş olurdum. Tek başına olsa daha iyi olurdu. Ben, yanında olmak yerine ona yük oluyordum. Üstelik uyluğumdaki yara da cabasıydı… Düşüncelerimi toparlamalı ve her şey için çok geç olmadan önce buradan ayrılmalıydım. Yattığım yerden kalkmaya yeltendiğimde bir el omzumu sıkıca kavradı.Nefesini ensemde hissedebiliyordum. ”Nereye gidiyorsun?”dedi Jake. “…” “Sana nereye gittiğini sordum.” O an dürüst olmaya karar verdim.Sonuçta kaybedecek bir şeyim yoktu. “Enfekte oldum.”dedim “Ama aradan yarım gün geçmesine rağmen bir zombiye dönüşmedin,öyle değil mi?”dedi Jake. O biliyordu. En başından beri. “Virüsün enfekte süresi kişiden kişiye göre farklılık gösteriyor.Bunu sen de çok iyi biliyorsun.Eğer şimdi gitmezsem seni tehlikeye atmaktan başka bir şey yapmamış olacağım”dedim. Jake beni bir hışımla yere ittirdi ve bunu yaparken başımın arkası yere çarpmasın diye eliyle korudu . Bana sinirli gözler ile bakıyordu. Şaşkınlığımı belli etmeden onunla son bir kez konuşmayı denedim.”Şuan ne yaptığının bilincinde değilsin .Uykusuzluk seni yıpratmış olmalı.Yoksa zombiye dönüşecek birisini niye yanında tutmak isteyesin?” Beni sıkıca tutmaya devam etti.Sanki en ufak bir gevşemede elinden kayıp gideceğimden korkuyor gibiydi. Niye böyle davranıyordu? Gözlerimi kaçırdım,yoksa o… Aniden yüzümde bir ıslaklık hissettim.Jake’in göz pınarlarından dökülen yaşlar yanağımı ıslatıyordu.Donup kaldım.Vücudum titremeye başladı.Sakin kalmalıydım ama bedenim beni dinlemiyordu. “Seni bırakmayacağım…bırakamam.Diğerleri ile aynı sonu paylaşamazsın…buna izin vermeyeceğim”dedi Jake, çatlak bir ses tonuyla.Diğerleri ha?Şimdi onun niye böyle davrandığını anlayabiliyordum “Tom, Alexandra,Jin,Jisung,Ruby,George…”diye mırıldandım.Bunlar ölen yoldaşlarımızın isimleriydi.Sonumun onlar gibi olmasını istemiyordu. “Beni bırakmasanda er ya da geç zombiye dönüşeceğim”dedim, o beni tutmaya devam ederken. Tek eliyle bileklerimi başımın üstünde sabitlemişti, diğer eliyle de yüzüme döktüğü yaşları siliyordu.Eli yanağımdan boynuma doğru kaydı.Bu beni gıdıkladı ve irkildim. “Ne yapıyorsun!?”dedim Ama beni duymamış gibi davrandı.Avucunun içinde oluşan ter, nasırlı parmaklarından boynuma döküldü. Dokunuşları, sanki kırılmamdan korkuyormuşçasına narindi.Onu itmeye çalıştım ama çabam nafileydi.O çok güçlüydü. … Yüzünü yavaşça yakınlaştırdı.Nefes alıp verişi her saniye daha da hızlanıyordu.Dudaklarını araladı ve gözlerimin içine baktı. Sanki benden izin bekliyordu. Başımı usulca yana çevirdim; çünkü ona bu izni verecek cesareti kendimde bulamıyordum. Buradan bir an önce çıkmam gerekiyordu.Topal olan ayağımla ona vurmayı denedim. Hareketimi anında sol baldırıyla kesip iki bacağımı da, kaçamayacağım şekilde, kendi bacaklarının arasına alarak sıkıca kendine kilitledi. Ardından yanağıma hafif bir buse kondurdu.Tepki vermedim ”Burada benimle beraber mi ölmek istiyorsun?”dedim “Evet”dedi hiç tereddüt etmeden. “Peki öyleyse” dedim; ardından düşünmeye fırsat bırakmadan dudaklarına dokundum.Bileklerimi sıkıca tutan eli zamansız öpücüğümle birlikte gevşedi.Bu benim için bir fırsattı.Dirseğimle kafasına sert bir darbe indirdiğim gibi doğrulup kapıya doğru koşmaya başladım.(Tabi biri topal diğeri yaralı iki bacakla ne kadar hızlı koşabilirsem!)Neyseki eczanenin tek bir giriş çıkış noktası vardı.Kendimi dışarı attım ve kapıyı hızla kilitledim. Anahtarı ilaç dolabının üstünde bulup, sonradan lazım olur diye cebime attığımda, işlerin buraya varacağını hayal bile edemezdim . Her şeyi onun yaşaması için yapmıştım. Peki neden cam kapının önünde durmuş, sanki hatalı benmişim gibi bana bakıyordu? -Ruby Baker