scary (@scary)

Bu gece yazı paylaşmak yerine tartışma postu açmak istedim. Konumuz klasik, aşkla ilgili. Sizce gönül bir kere mi sever?

scary 2 days ago

Sevmek ve Nefret Etmek Herkes bilir ki sevdiğimiz bir şeye önem veririz. Peki ya nefret ettiklerimiz? Birbirlerinin zıttı gibi görünen bu iki eylemin ortak bir noktası olduğunu keşfettiğimden beridir ne sevmeyi ne de nefret etmeyi hakkıyla becerebildiğimi fark ettim. Çünkü…devamı

scary 2 weeks ago

Aşkın yokluğu varlığından daha çok yer kaplar. Ne garip değil mi? Bir şeyin var olmaması aslında yok olduğu anlamını taşımaz her zaman. Bazen içimizde yer edinenler eksikliklerden ibaret de olabilir. Yokluklarla dolup taşmış bir kalp, var olanları kabul edemeyecek kadar…devamı

scary 2 months ago

Yabancı bir üniversitede yapılan bir araştırmada iki gruba da 380 kalorilik milkshake'ler veriliyor. Ancak birinci gruba bu milkshake'lerin 680 kalori olduğu, ikinci gruba ise 140 kalori olduğu söyleniyor. Her iki gruptaki katılımcılara da içeceklerini içtikten birkaç saat sonra açlık durumları…devamıYabancı bir üniversitede yapılan bir araştırmada iki gruba da 380 kalorilik milkshake'ler veriliyor. Ancak birinci gruba bu milkshake'lerin 680 kalori olduğu, ikinci gruba ise 140 kalori olduğu söyleniyor. Her iki gruptaki katılımcılara da içeceklerini içtikten birkaç saat sonra açlık durumları hakkında sorular soruluyor. İçeceklerinin 680 kalori olduğu söylenen grup tok hissederken, 140 kalori olduğu söylenen grup aç hissediyor. İçerik aynı olmasına rağmen katılımcılar içerikten ziyade kendilerine söylenene göre hareket ediyorlar. Aslında bu yazıda insanın aciz bir varlık olduğundan bahsetmek gibi bir niyetim vardı. Fakat şöyle bir düşününce hem herkesin bildiği şeyi söylemek manasız olur hem de bu araştırmada daha farklı birkaç şeyler görüyorum. Örneğin sosyal medyada algoritmalarımız sürekli kendini güncelliyor. Önümüze çıkan içeriğe göre duygu durumumuz da sürekli değişiyor. Aslında bu da bir nevi bize "söyleneni" hissetmek değil midir? En son ne zaman kendimiz için mutlu, hüzünlü, şaşkın, kederli hissettik? Önümüze çıkanlara tepki vermekten, kendimizin nasıl hissettiğine ayıracak vaktimiz kalmadı. Algoritmamız o gün duygu durumumuza karar veriyor, bizeyse uymaktan başka çare kalmıyor. Öte yandan bu araştırma hayattaki hedeflerimiz hakkında düşünmeme sebep oldu. Bu konuda çuvaldızı kendime batırmak isterim. Özellikle son zamanlarda hedeflerim konusunda büyük bir sarsıntı yaşamaktayım. Sürekli değişen hedefler, asla gerçekleşmeyen planlar ve habire bir oyalanma halinde olmak... Acaba koyduğum bir hedefe gerçekten güvenmiyor muyum? İllaki birisinin gelip motivasyonu, azmi, sürekliliği "söylemesi" mi gerekiyor? Bir şeyler benim önüme konmadan hareket edemiyor muyum? Bu noktada araştırmanın bize anlattığı harika bir hikâye var. Madem ki biz bize söyleneni kale alıyoruz, o zaman hedeflerimiz konusunda kendimizi sürekli zinde tutmalıyız. Koyduğumuz hedefe kendimizi her gün sözel olarak ikna etmeliyiz. Hedef doğrultusunda alacağımız kazancın, hayatımızı nasıl şekillendireceğini her gün kendimize anlatmalıyız. Bu araştırmanın bana düşündürdüğü en önemli etken de hayattaki rollerimizin yeri ve zamanının belirsizliğiydi. Hepimiz çocukluk, ergenlik ve yetişkinlik evrelerini yaşıyoruz. Bazılarımız bu evreleri hakkıyla yaşayabildi. Ancak bir kısmımız çocukken yetişkinliği, yetişkinken ergenliği yaşamak zorunda bırakıldı. Gerek çevre baskısı gerekse ailenin yüklediği yükümlülükler olsun, bireyler rollerinin gerektirdiği sorumlulukları yerine getirmekte zorlandı. Dış etkenlerin söylemleri de onların rollerine bürünmelerinde etkili oldu. Keza toplum içinde de sahip olduğumuz rollerimiz, bizim kafamızda yarattığımızdan ziyade bize suni şekilde verilen ve uyum sağlamaya zorlandığımız yapay maskelerden ibaret. Yeri ve zamanı başkaları tarafından belirlenen ve uymazsak çarmıha gerileceğimiz yapay rollerimizin belirleyicilerini keşfetmek de bir hayli zor. Araştırmadan çok da kopmak istemediğim için kapanışı son cümleyle bitireyim. İçeceğinizi içtikten sonra hâlâ acıkıp acıkmama kararını içeceğin üstünde yazan değil de vücudunuzun size verdiği mesaj belirliyorsa, ilk öz kararınız hayırlı olsun.

scary 2 months ago

Huzursuzluk ve belirsizlik delicesine bedenimi kelepçelerken rahatsız edici bir rahatlama hissi geliyor. Bedenimin tutuklanma kararını veren suçluluk duygusu kendini göstermeye başlıyor; rahatlamamın yasalara aykırı bir durum olduğunu mahkemeye taşımaya hazırlanıyor. Rahat hâlimin düştüğü bu denli bir çelişki, ister istemez bazı…devamı

scary 2 months ago

Cebinizden telefonunuzu çıkarın, varsa şifresini girin ve uygulamalar arasından Instagram’ı açıp kaydırmaya başlayın. Normal şartlar altında bu süreç on saniyeyi geçmeyecektir. Peki, masa başına geçip ders çalışmaya karar verdiğinizde bu sürenin nasıl değiştiğini biliyor muydunuz? Öncelikle, iyimser davranarak bir ders…devamıCebinizden telefonunuzu çıkarın, varsa şifresini girin ve uygulamalar arasından Instagram’ı açıp kaydırmaya başlayın. Normal şartlar altında bu süreç on saniyeyi geçmeyecektir. Peki, masa başına geçip ders çalışmaya karar verdiğinizde bu sürenin nasıl değiştiğini biliyor muydunuz? Öncelikle, iyimser davranarak bir ders planınızın olduğunu varsayalım. Yataktan veya oturduğunuz yerden kalkın. Önce yüzünüzü yıkamanız gerekiyor; malum, odaklanmak önemli. Sonrasında aç karnına çalışmak da olmaz, bir şeyler atıştırmak gerekir. Yalnız, çalışma öncesinde bir kahve de fena gitmezdi. Bulaşıkları öylece bırakacak mısınız? Anneniz görürse büyük bir felaket yaşanabilir. Evet, her şeyin tamam olduğunu varsayarsak masaya doğru ilerlemeye başlayabiliriz. Tam o anda yapmanız gereken son bir iş daha yoksa tebrik ediyorum, artık oturur pozisyona geçtiniz. Siz de hak verirsiniz ki yalnızca masaya oturmanın ders çalışmak için yeterli olmadığını biliyoruz. Öncelikle gerekli materyaller büyük kitap yığınlarının arasından bulunacak, tabletinizden veya bilgisayarınızdan not uygulamaları açılacak, en son nerede kaldığınız hakkında kendinizle küçük bir istişare yapacaksınız. Tam “Her şey hazır.” deyip kalemi elinize aldığınızda ucunun körelmiş olduğunu görecek ve en son bir hafta önce kullandığınız kalemtıraşın yerini aramaya koyulacaksınız. Doğruyu söylemek gerekirse birazınızı yemekten sonra, bazılarınızı kahve arasında ve birçoğunuzu daha yüzünü yıkayamadan kaybettik. Süre hesaplama konusunda da kronometre saymayı unuttu galiba. Bu iki eylem arasındaki büyük süre farkını keşfettiğimden beri çalışma saatimden çok, çalışmaya giderken harcadığım zamana odaklanmaya başladım. Sanırım ders çalışmaya başlama sürecini Instagram’a girmek kadar pratik hâle getirmedikçe düzgün bir rutin yakalayamayacağız. Ya da her şeyi unutup kaydırmaya devam edeceğiz.

scary 3 months ago

Vazgeçmeyi Öğrenmek Öyle sanıyorum ki hayatta zor kararlardan en zoru, bir şeylerden vazgeçmektir. Tercih yapma süreci, işime yarar mı kaygısı ya da belki de en kritik söylemlerden olan ve insanı caydırmaya tek başına yeterli gördüğüm "ama anısı var" çelişkisi. Tüm…devamı

scary 4 months ago

Duvar Saati Kalplerin söndüğü bir gece Tek kişi ayaktaydı tik... tik... tik... sesleri eşliğinde Duvar saatine bakıyordu Asılı saatin belirsizliği içindeki dürtüyü uyandırdı tik... tik... tik... sesleri eşliğinde gecenin kabulünü düşündü öteki kalplere kavuşmanın cevabı duvarda öylece beklerken tik... tik...…devamı

scary 6 months ago

Hoş Geldin Hasret Doğrusu seni beklemiyordum. Son günden sonra umudum da yoktu. Zaten gelmen de pek uygun olmazdı. Olsun, hoş geldin hasret. İtiraf etmeliyim; Uzun kuraklığın ardından beliren Sağanak yağmur gibi, sel gibi Her şeyi aldın götürdün. Geride bir tek…devamı

scary 8 months ago

Sana İhtiyacım Var Sana ihtiyacım var. Bir çocuğun oyuncağa, bir köpeğin kemiğe, ya da bir insanın telefona ihtiyaç duyduğu gibi değil. Ama denizin tuza, bir çiçeğin suya, bir kalbin kana ihtiyaç duyduğu gibi. -anonymous