Yabancı bir üniversitede yapılan bir araştırmada iki gruba da 380 kalorilik milkshake'ler veriliyor. Ancak birinci gruba bu milkshake'lerin 680 kalori olduğu, ikinci gruba ise 140 kalori olduğu söyleniyor. Her iki gruptaki katılımcılara da içeceklerini içtikten birkaç saat sonra açlık durumları…devamıYabancı bir üniversitede yapılan bir araştırmada iki gruba da 380 kalorilik milkshake'ler veriliyor. Ancak birinci gruba bu milkshake'lerin 680 kalori olduğu, ikinci gruba ise 140 kalori olduğu söyleniyor. Her iki gruptaki katılımcılara da içeceklerini içtikten birkaç saat sonra açlık durumları hakkında sorular soruluyor. İçeceklerinin 680 kalori olduğu söylenen grup tok hissederken, 140 kalori olduğu söylenen grup aç hissediyor.
İçerik aynı olmasına rağmen katılımcılar içerikten ziyade kendilerine söylenene göre hareket ediyorlar. Aslında bu yazıda insanın aciz bir varlık olduğundan bahsetmek gibi bir niyetim vardı. Fakat şöyle bir düşününce hem herkesin bildiği şeyi söylemek manasız olur hem de bu araştırmada daha farklı birkaç şeyler görüyorum. Örneğin sosyal medyada algoritmalarımız sürekli kendini güncelliyor. Önümüze çıkan içeriğe göre duygu durumumuz da sürekli değişiyor. Aslında bu da bir nevi bize "söyleneni" hissetmek değil midir? En son ne zaman kendimiz için mutlu, hüzünlü, şaşkın, kederli hissettik? Önümüze çıkanlara tepki vermekten, kendimizin nasıl hissettiğine ayıracak vaktimiz kalmadı. Algoritmamız o gün duygu durumumuza karar veriyor, bizeyse uymaktan başka çare kalmıyor.
Öte yandan bu araştırma hayattaki hedeflerimiz hakkında düşünmeme sebep oldu. Bu konuda çuvaldızı kendime batırmak isterim. Özellikle son zamanlarda hedeflerim konusunda büyük bir sarsıntı yaşamaktayım. Sürekli değişen hedefler, asla gerçekleşmeyen planlar ve habire bir oyalanma halinde olmak... Acaba koyduğum bir hedefe gerçekten güvenmiyor muyum? İllaki birisinin gelip motivasyonu, azmi, sürekliliği "söylemesi" mi gerekiyor? Bir şeyler benim önüme konmadan hareket edemiyor muyum? Bu noktada araştırmanın bize anlattığı harika bir hikâye var. Madem ki biz bize söyleneni kale alıyoruz, o zaman hedeflerimiz konusunda kendimizi sürekli zinde tutmalıyız. Koyduğumuz hedefe kendimizi her gün sözel olarak ikna etmeliyiz. Hedef doğrultusunda alacağımız kazancın, hayatımızı nasıl şekillendireceğini her gün kendimize anlatmalıyız.
Bu araştırmanın bana düşündürdüğü en önemli etken de hayattaki rollerimizin yeri ve zamanının belirsizliğiydi. Hepimiz çocukluk, ergenlik ve yetişkinlik evrelerini yaşıyoruz. Bazılarımız bu evreleri hakkıyla yaşayabildi. Ancak bir kısmımız çocukken yetişkinliği, yetişkinken ergenliği yaşamak zorunda bırakıldı. Gerek çevre baskısı gerekse ailenin yüklediği yükümlülükler olsun, bireyler rollerinin gerektirdiği sorumlulukları yerine getirmekte zorlandı. Dış etkenlerin söylemleri de onların rollerine bürünmelerinde etkili oldu. Keza toplum içinde de sahip olduğumuz rollerimiz, bizim kafamızda yarattığımızdan ziyade bize suni şekilde verilen ve uyum sağlamaya zorlandığımız yapay maskelerden ibaret. Yeri ve zamanı başkaları tarafından belirlenen ve uymazsak çarmıha gerileceğimiz yapay rollerimizin belirleyicilerini keşfetmek de bir hayli zor.
Araştırmadan çok da kopmak istemediğim için kapanışı son cümleyle bitireyim. İçeceğinizi içtikten sonra hâlâ acıkıp acıkmama kararını içeceğin üstünde yazan değil de vücudunuzun size verdiği mesaj belirliyorsa, ilk öz kararınız hayırlı olsun.
Web yapım aşamasındadır.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
scary
(@scary)
Ustalıkla düşünür, acemice yazar, çok sorgular, az irdeler, objektifi arar, taraflıyı kovar.
Joined at December 2023
39
Followers
38
Following
31
Post
94
Movie
63
Serie
38
Book
Yabancı bir üniversitede yapılan bir araştırmada iki gruba da 380 kalorilik milkshake'ler veriliyor. Ancak birinci gruba bu milkshake'lerin 680 kalori olduğu, ikinci gruba ise 140 kalori olduğu söyleniyor. Her iki gruptaki katılımcılara da içeceklerini içtikten birkaç saat sonra açlık durumları…devamı
Huzursuzluk ve belirsizlik delicesine bedenimi kelepçelerken rahatsız edici bir rahatlama hissi geliyor. Bedenimin tutuklanma kararını veren suçluluk duygusu kendini göstermeye başlıyor; rahatlamamın yasalara aykırı bir durum olduğunu mahkemeye taşımaya hazırlanıyor. Rahat hâlimin düştüğü bu denli bir çelişki, ister istemez bazı…devamı
Cebinizden telefonunuzu çıkarın, varsa şifresini girin ve uygulamalar arasından Instagram’ı açıp kaydırmaya başlayın. Normal şartlar altında bu süreç on saniyeyi geçmeyecektir. Peki, masa başına geçip ders çalışmaya karar verdiğinizde bu sürenin nasıl değiştiğini biliyor muydunuz? Öncelikle, iyimser davranarak bir ders…devamı
Vazgeçmeyi Öğrenmek Öyle sanıyorum ki hayatta zor kararlardan en zoru, bir şeylerden vazgeçmektir. Tercih yapma süreci, işime yarar mı kaygısı ya da belki de en kritik söylemlerden olan ve insanı caydırmaya tek başına yeterli gördüğüm "ama anısı var" çelişkisi. Tüm…devamı
Duvar Saati Kalplerin söndüğü bir gece Tek kişi ayaktaydı tik... tik... tik... sesleri eşliğinde Duvar saatine bakıyordu Asılı saatin belirsizliği içindeki dürtüyü uyandırdı tik... tik... tik... sesleri eşliğinde gecenin kabulünü düşündü öteki kalplere kavuşmanın cevabı duvarda öylece beklerken tik... tik...…devamı
Hoş Geldin Hasret Doğrusu seni beklemiyordum. Son günden sonra umudum da yoktu. Zaten gelmen de pek uygun olmazdı. Olsun, hoş geldin hasret. İtiraf etmeliyim; Uzun kuraklığın ardından beliren Sağanak yağmur gibi, sel gibi Her şeyi aldın götürdün. Geride bir tek…devamı
Sana İhtiyacım Var Sana ihtiyacım var. Bir çocuğun oyuncağa, bir köpeğin kemiğe, ya da bir insanın telefona ihtiyaç duyduğu gibi değil. Ama denizin tuza, bir çiçeğin suya, bir kalbin kana ihtiyaç duyduğu gibi. -anonymous
Tarla Çiçeği Mum tükenmek üzereydi. Sessizliğe bürünmüş odanın içinde Uykuyu bekliyordu. Plansız bir uykuydu, Sonsuza dek sürmesi beklenen. Farkındaydı o da, Elinden bir şey gelmemesine rağmen Son sigarasını yaktı. Mum bitmeden önce, Kısa sürse bile Artık yeni ışık kaynağını bulmuştu.…devamı
İstem Bekliyorum Henüz bitmemiş anılarımızı, Hiç ulaşamadığımız hayallerimizi, Birtakım doğmamış planlarımızı. Ama alışamıyorum Dört duvarın sessizliğine, Ruhsuz müziklerin sesine, Kasvetli havanın sisine. Sensizliğe Uyanıyorum her sabah, Alışır gibi yapıyorum, Yeniliyorum her gün biraz daha. 2.54 -0859 -09.02.26
A Sinner’s Prayer Oh Lord, I have sinned. No words can express my shame. Thus, I have come to lay my claim, Bearing all the blame. I have sinned against one of Your own, Perhaps the most beautiful, the sweetest…devamı