(@) - Raf

The Hurricane Bugün de sizlere gerçek hikâyesi olan güzel bir film yorumu ile geldim. Evet bu sefer çok sevdiğim bir ağabeyimin önerdiği yapımın aslında bir olayı olması da ilgimi çekti. Gerçek hayatın tam içinden gelen yapım, siyahi toplumun aslında zorbalığını…devamıThe Hurricane Bugün de sizlere gerçek hikâyesi olan güzel bir film yorumu ile geldim. Evet bu sefer çok sevdiğim bir ağabeyimin önerdiği yapımın aslında bir olayı olması da ilgimi çekti. Gerçek hayatın tam içinden gelen yapım, siyahi toplumun aslında zorbalığını gözler önüne seren ve günümüzde de yaşadıkları ırkçılık durumunun tam en başlarına götüren bir filmdi. Boksör Rubin'i oynayan Denzel Washington'un gençlik yıllarına çektiği bu film, uyarlandığı kitabından daha fazla gerçeklik katılmıştır. Kanada'da ki bir çocukla mektuplaşan ve hayatını kurtarmak için son şansı yakalayan Rubin'in hem geçmişine hem de hapis süresini gördüğümüz sürede, Amerika'da yaşayan siyahi insanların baskılar altında kaldığını görmek inanın beni çok fazla üzdü. Renk ayrımına da güzel açıklık getiren ve Müslüman toplumunda renk ayrımının yapılmadığını dile getiren bir sahnede vardı. 4 kişi olan Sam, Lesra, Terry, Lisa bu davada büyük burguları bulması ve Rubin'i yalnız bırakmaları da ayrıca duygusal yapan yerlerinden biriydi beni. Rubi'nin 22 yıl boyunca hapis yaşadığı ve suçsuzluğunu katlamak için çabaladığı sahnelerde gerçekten adaletin Amerika için önemsiz üstü kapalı gitti, zamanlardan birisinin hayatını gözler önüne alınmıştı. Adelet'in beyazlar için geçtiği dönemleri harika yansıtan bir filmdi. 4 kişi oynayan ve kitabını bularak onla mektuplaşan karakterinin gelişmesine güzel oyunculuk sağlan Vicellous R. Shannon'un performansına bayıldım. Live Schreiber, John Hannah ve Deborah Kara Unger'in oyunculukları da güzeldi. Ama en iyisini Denzel'in sağlam oyunculuğunda ilerlediğini de söylemek isterim. Sinematografisini de güzel gösteren ve Amerika'ın o zamanlar filmlerde çok fazla duygu bulmadığı filmlerin en iyi duygusunu yakalan yönetmeni Norman Jewison'un en iyi filmi olduğunu da yazmak isterim. Aldığı ödülleri hak eden ve adaylıkları ilede onları almasını istediğim tek yapımdı. Bu konuya geldiysem de, Oscar olayını da anlatma zamandır. 99 yılı bizler için altın yıl olarak geçer ama Denzel'in En İyi Erkek Oyuncu adaylı olması ve herkesin kesin sözü ile alacağını düşündüğü ve siyahi erkek olarak tarihe geçeceğine inandığı sırada, America Beauty'de oynayan Kevin Spacey'e gitmesi üzücü bir durumdu. Dedektif yüzünden bitten hayatına da yenilikler katan ve 4 arkadaşı ile Kanada'da yaşayan Rubin'in hayat hikâyesi çok zorlayacağı olduğunu hissettiğimiz bir filmdi. Hiçbir kişinin rengi yüzünden dini, cinsiyeti ve yaşam biçimi yüzünden yargılamadığı zamanların gelmesini istediğimiz bir zihne gitmesi de, ayrıca güzel alt metin olarak gördüm. Cinayeti üstüne yıkan birkaç kişinden dolayı hayatını hapislerde geçiren Rubin'in hayat hikâyesinin sonuna geldik. Sizlere önereceğim bir filmdir. Herkesin mutlaka izlemesi gerek diyor keyifli izlemeler diliyorum.

seris_comment 4 years ago

CODA

Sian Heder

77 Gönderi

CODA Oscar ödüllerine hız kesmeden devam ediyorum. Bu süre zarfında CODA adı ile herkesin beğenisini toplayan filmi izleme şerefine eriştim. Apple Tv'nin yapımcılığını yaptığı yapımı duygusal bulsam da, genel anlamda öyle çok hayran kaldığım bir film değildi demek isterim. Gelin…devamıCODA Oscar ödüllerine hız kesmeden devam ediyorum. Bu süre zarfında CODA adı ile herkesin beğenisini toplayan filmi izleme şerefine eriştim. Apple Tv'nin yapımcılığını yaptığı yapımı duygusal bulsam da, genel anlamda öyle çok hayran kaldığım bir film değildi demek isterim. Gelin bakalım neler yazmışım. CODA, Sian Heder tarafından yazılan ve aynı zamanda yönetilen filmdir. 2021 yılı Ağustos ayında çıkışı yapılan film, 28 Ocak 2021'de Sundace'de gösterime giriş yapmıştır. Amerika, Fransa ve Kanada arasında uluslararası bir ortak yapım olarak da ses getirmiştir. İşitme engelli empatisi ile Apple'ın en çok sevilen ve çıkış yapan ilk filmi olmuştur. Tabii bana gelirsek, Sound of Metal filmi ile fazlaca kıyaslama yaptım. Sound of Metal aslında bence vermek istediği mesajı güzel veren bir filmdi. Bu filmde de herkesin yazılarına bakınca onlar gibi tam kusursuz bir film beklediğimden hiç konusuna bakmadan izledim. Sonuç benim biraz hayal kırıklığına uğratsa da engelli bireyleri daha fazla anlayacağımız filmler gelsin isterim. Ruby ile farklı bir iletişime giremememde biraz konusunda Hay Sukul Müzikal gibi noktaların olması idi. Oyunculuklar güzel olsa da, Ruby karakterine farklılık katan Emilia Jones güzel oynayamaması bence gereken karakter duygusal bağı yakalayamamasıydı. Tüm ailesinin işitme engelli olması da aslında klasik bir metin gibi geldi bana. Çok öğle bir bağa kuramasam da toplumsal zorbalığı güzel dizginleyen ve aktaran bir film olması da güzel bir toplumsal mesajdı. Ailemizi baza alırsak Troy Kotsur, Marlee Matlin ve Daniel Durant dörtlüsü beni yer yer güldüren aile sempatisi ile güçlü ve bir arada olma gücüne sahip ruhlarını sevdiğim birkaç noktadan en iyisiydi. (Üçü de işitme engellidir.) Okullu, ergenliği, zorbalıkları iyi anlatsa da bence filmin işitme engelli bireyleri anlayacak veya empatisi ile tüylerimi diken diken yapacak durumu da yoktu. Evet belki az sevebildim ama 4 Oscar'la aday olması da ilgimi çeken yönlerinden oldu. Anlamak istediğiniz konuları filmde keşke daha fazla derinlemesine anlatsalardı da ben de sevebilseydim. Ergenlikli, aşklı azıcıkta drama katarak Apple'ın kendi adından söz ettirmesi için yapılan bir yapım gibi geldi bana açıkça söylemek istersem. Umarım sizler farklı düşünüyor veya katılıyor olursunuz, benim düşüncelerim bu kadar keyifli izlemeler dilerim.

seris_comment 4 years ago

Drive My Car

Ryûsuke Hamaguchi

27 Gönderi

Drive My Car Japon sinemasının istikrarlı yeteneğine sahip ve tiyatroyu sinema ile buluşturan Ryusuke Hamaguchi'in yönetmenliğine çıkan ve Cannes Festival'inde aldığı En İyi Seneryo, Fipresci ve Ekünemlik Jüri ödülü ile filminin bir başarı olduğunu katlaması ile gündeme gelen filmi şuan…devamıDrive My Car Japon sinemasının istikrarlı yeteneğine sahip ve tiyatroyu sinema ile buluşturan Ryusuke Hamaguchi'in yönetmenliğine çıkan ve Cannes Festival'inde aldığı En İyi Seneryo, Fipresci ve Ekünemlik Jüri ödülü ile filminin bir başarı olduğunu katlaması ile gündeme gelen filmi şuan izledim. Hoş ve ilgi çekici sahneleri alt metinine bağlı aktarmalı özel diyalogları beğendim. Uzun ve derin işlenen film 3 saatlik vermiş olduğu Çehov'un Vanya Dayı oyununu gösterirken, karakterini değiştirmesi ve yaş aralıklarını farklı seçerek sanatı nayif hale getirerek hiçbir engelin sanattan kopamayacağını göstermesi ve göstermekten fazlasını yaparak, Dilsiz Kadın figürü ile tiyatroyu sinemaya başka bulgurlarla göstermesi ayrı bir derinlik ve detaylarına anlam yüklemesi ile insanı başka bir evreye götürüyordu. İnce ruhlu Japon ruhuna da farklı açıları gösteren yönetmen Hamaguchi'ini keşfetmek beni mutlu ettiğini söylemek isterim. Film 3 saati ile tek fazla yönü olsa da ön bilgi okuyarak izlemeniz için yazdım. Belki anlamak zordu gibi gelse de edebiyatı bu denli açıklayacağı şekilde göstermek zor olsa gerek diye düşünüyorum. Oscar'da 5 adaylığı ile bir anda değişecek En İyi Film adaylığını alacağını da düşünüyorum. İşte yaşan bulgurları ve filmde ki acıları, hayatın ağrılığını, acı gerçekleri, yüzleşme, dürüstlük ve nice bilinmedik mimikleri, duyguları tam veren filmdi. Ben film bittiğinde pek fazla anlamasam da ne yaşadığımı oturduğumda düşündüğümde, evet bu film bunları harika anlatmıştı diyebiliyorum şimdi. Mizah duygusunu, iki karakterin müthiş oyunculuklarını ve uzun yolları sanatın aslında yol alabileceği bir ara ile betimlemekte işe bana bu film 2021 filmlerin en iyi filmi seçilmesi lazım diye düşündürdü. Filmin ilk 40 dakikasında libido artımına giden yapım, sonlarına doğru müthiş oyuncuların gerçekleri birbirlerine açılması ile bitiyor gibi gözükse de, aslında Dilsiz Kadın rolü ile girişi ile dikkatleri çeken karakterlerimizi sonunda tam özetleme yapması daha anlamlı oldu. Vanya Dayı ve tiyatronun unsurlarını filmde farklı hikâyelere yer vermeleri ve izlettirme tarzlarına da hayran kaldım. İki oyuncumuz ve karakterinin güzel yaratılıklarını gösteren Tôko Miura ve Hidetoşi Nişijima için büyük bir tebrik hak ediyorlar gibi. Bazı noktalarında sıkılacak yönleri olan filmde bence Japon kültüründe çok bilmeyen insanlara ağır gelecek uzun süresi benim de inanın zorladığım yönü oldu. Lâkin çok fazla kendim ile tartışmalarımın sonucunda anladığım şey Asya kültüründe böyle uzun filmleri olduğu oldu. Çok anlamlı filmlerinde yaptıkları uzunluklarla bilinen Japon kültüründe güzel anlam katan filmin sonuna bence geldim. Umarım beğenerek izler ve düşüncelerimi anlarsınız. Umarımda 5 ödülden bir kaçını alarak 2021 filmlerine adını altın harflerle yazdırabilir. Keyifli izlemeler.

seris_comment 4 years ago

Flee

Jonas Poher Rasmussen

3 Gönderi

Flee Oscar'da 3 dalda ödül adaylığı bulunan ve 2021 yılının yaz aylarında çıkış yapan animasyonlu belgesel filmini anca şuan izledim. Bakıldığında çok bir şey yok gibi gözüken ama izledikçe konusu ilgimi çeken ve çektikçe filme daldığım bu yapımı beğendim. Pek…devamıFlee Oscar'da 3 dalda ödül adaylığı bulunan ve 2021 yılının yaz aylarında çıkış yapan animasyonlu belgesel filmini anca şuan izledim. Bakıldığında çok bir şey yok gibi gözüken ama izledikçe konusu ilgimi çeken ve çektikçe filme daldığım bu yapımı beğendim. Pek fazla kusuru gözükmese de gözüme, benim yakaladığım birkaç şey vardı. Gelin neler yazmışım. Yönetmen Jonas Poher Rasmussen'in yakın arkadaşının hayatını ve geçmişini bizlere gösterirken takma isimleri kullanarak arkadaşına ve eşçisine saygı göstermesi çok güzel bir detay olduğunu da başta söylemek isterim. Akademik hayatında yükselen ve eşcinsel hayatını gizlediği süresi ile hayatına en kötü zorlukları yenmek uğruna çabaladığı Amin'in yaşantısı beni o kadar duygusal yaptı ki biraz gözlerim yaşardı. Belki anlamak kolay olmasa da yaşadığı şeyler bence biz insanların bir yerlerine değiyor olması da ayrı bir duygusal yönüydü. Liseden beri arkadaşlıklarını sürdüren ikiliyi yer yer mekânların değişmesi ile bu konuyu asla bırakmadan azimle anlatmaları ve bitmeyen acılara yön vermeleri veya bitirmeleri de oldukça hoştu. Röportajları ile savaşın içine de götüren yönetmen, Belgesel tarzından da ödün verilmeyecek gerçek hayatı birleştirme tarzına da bayıldım. Belki animasyonların çığırını açmadı ama ilk Oscar'a aday eşcinsel animasyonu ile tarihe adını yazdırdığını ve bu başarısını büyük bir mutluluk ile sizlere sunuyorum. Filmin geçtiği ve yaşattığı konuları beğensem de bence bazı noktaları çok zorlayıcı geldi, belki de biraz ağır bir yapısı olduğundan ama bence kimse bu güzel konu dışında bu gereksiz bilgiyi görmeyecek gibi. Zevkle izlediğim savaşın ne kadar gereksiz olduğunu anladığımız ve toplumların en büyük kötü yönü eğitimsizlik olduğunu keşfettiğim bu film benim için on numara idi. Sesler, geçişler güzeldi. Bir ara İstanbul isminde geçtiği bu yapımı sizlere öneriyor zevkle izlemeniz dileği ile diliyorum. Keyifli izlemeler.

seris_comment 4 years ago

Mothering Sunday

Eva Husson

1 Gönderi

Mothering Sunday İngiliz yapımı olan ve zamanına bağlı kusursuz ayrıntısı, özgün karakterine güçlü oyuncular ve aktörlerle destek veren bu güzel filmi izledim. Kısacası herkesin çok beğenmediği ama bence sanatın en iyi şekilde gösterildi film, kusursuz ve sakin yapısı ile herkesin…devamıMothering Sunday İngiliz yapımı olan ve zamanına bağlı kusursuz ayrıntısı, özgün karakterine güçlü oyuncular ve aktörlerle destek veren bu güzel filmi izledim. Kısacası herkesin çok beğenmediği ama bence sanatın en iyi şekilde gösterildi film, kusursuz ve sakin yapısı ile herkesin seveceği bir dil ile anlatmıştı konuyu, bakalım ben daha neler yazmışım. Tüm oyuncular dikkatli seçilirken, İngiliz camiasına en yüksek ses getirecek gurubu toplamaları hoştu. BAFTA ödül törenine bu sene giremese de Cannes'te açılışını yapan film, yönetmen Eva Husson'un güzel işlediği ve yönettiği bir film olduğunu söylemek isterim. Oyuncu gurubunda olan Josh O'Connor, Olivia Colman, Glenda Jackson, Colin Firth, Odessa Young ve Sope Dirisu'un bulunması ve hemen hemen sevdiğim oyuncuların performanslarını beğendiğim için bana çok akıcı ve mutlu edici geldi film. Yazı ve sıcak havasını hissettiren yapısı olan film, geçmiş insan ilişkilerine de güzel drama katması ve günlerini sayılı yaşayan zengin insanların İngiliz kırsalında geçen sıkılmışlık, toplumsal hayat baskılarını, ailenin zor oluşunu göstermeleri ve tek yaşamının önemine inen yapımdı. Bence her türlü yorucu olan hayatları bağlamları ve yazarın bakış acısı ile dize gelen konu aktarımına bağlı sinematografisi bu süreci yazamayacak kadar saf ve özgün anlatan Jane'e bağlı anlatmışlardı. Belki bilmedik bir haz olmasa da, ayrıntıları detaylı veren ve sıkmayan insan ilişkilerinde sınır tanımayan anlatışını düzgün ve belki de özgün kılan yapısı hoşuma gitti. Hikâyesi belki gerçek hikâye olmasa da, gerçek hikâyeye bağlı gibi durması da yapımın gerçekten güzel çekilmiş ve sunulmuş olmasıydı. Bilmiyorum belki çok abartı oldu ama bence öyle değildi. Sanatı işlemek ve bazen anlamak, anlatmak zor olsa da bence izlenmesi gereken yeri çoktu. Evler, mekânlar, hava, güneş, yemek, giyim, duruş, acı, korku, ölüm, düşünce yapıları bence Oscar'da ki diğer filmlerden daha iyidi. Ben beğendim eminim siz de beğeneceksiniz belki de beğenmeyeceksiz ama, bu hazı tadacaksız. Olivia'nın kusursuz anısı, Colin'in bakış duruşu ile daha fazla heyecana girdiğim film, benim İngiliz yapımlarımın ilk sıralarına girdi. Biraz cinsel çıplaklık olarak fazla bulunan oyuncu Odessa'da kusursuz bir detaydı. Glenda Jackson yeni tanıdım ama bu ne oyunculuk dedim. Josh O'Connor ise bence baş karakterimiz olarak harikaydı. Ben kendim filmle ilgili ekleme yapacak olursam. (Zordu belki ama yaşamak en iyisiydi. Kazandım ama kazanmakta zordu). Tam anlatılması gereken bir sözdü. Keyifle izleyeceğiniz belki benim abartım ile Barış yapma diyeceğiniz bir filmdi. Benim düşüncelerimi umarım anlarsınız. Bol keyifli izlemeler diliyorum.

seris_comment 4 years ago

93 Yazı

Carla Simón

6 Gönderi

Summer 1993 93 Yazı filmini bulduğumda bir çekim hissetmiştim ve hemen isteme almıştım. Sonunda izlediğim film hakkında çok fazla düşüncelerim mevcut. Bakalım film bana neler katmış ve hangi yönlerini sevmiş veya sevmemişim. İlk Başka İspanya Oscar aday adayı olan film…devamıSummer 1993 93 Yazı filmini bulduğumda bir çekim hissetmiştim ve hemen isteme almıştım. Sonunda izlediğim film hakkında çok fazla düşüncelerim mevcut. Bakalım film bana neler katmış ve hangi yönlerini sevmiş veya sevmemişim. İlk Başka İspanya Oscar aday adayı olan film yönetmenin otobiyografisine de değiniyor. İlk gösterimini de 67. Berlin Uluslararası Film Festivalin de açan filmin geçmişi çok sağlam başlasa da aldığı ödül veya herhangi bir adaylıktan gündeme çıkacak isim duyurusu yapamamıştır. Öyle gezinirken bulduğum film aslında beni sevimli oyuncumuz Laia Artigas ilgimi çekmişti. Fragmanda gördüğüm oyunculuk duruşu, dert duruşu ve sevimli karakterleri ile kendisine hayran bıraktırdı. 1993 yılında annesini ve babasını kaybeden Frida'yı canlandıran Laia, bence detaylı bir analiz ile güzel geçmiş yarasına bağlı sinirsel krizlerini ve çocukça durumları canlandırma da pekte yorulmuş gibi durmuyordu aksine güzel iş çıkarması hoşuma gitti. Annesine veda gibi olan ama yönetmenin aslında hassas bir durumuna giriş yapan ve sıkmaktansa acıyı paylaşmayı gösteren, annesine yakın kalmak için çabalayan ama yeni hayatına alışmak içinde çaba gösterirken, Frida bu seferde annesini unutmaktan korkması ağlaması çok detaylı özgün bir oyunculuk ve yönetmenlik detayı ile hoş buldum. 1993 yazına yakışan kırsal mekânlar ve çocukların özgür insan olarak yetiştiren ikinci anne ve babası olan David Verdaguer ve Bruna Cusí hoşuma giden yan karakterler oyuncuları idi. Duva etmesi ve ailesine yakın olmaktan mutlu olacağını inanan Frida bence en son kendini ve ikinci annesine yakın hissettiği dakika da bulunması da ayrı beni duygusal yaptı. Peki başka ne vardı filmde? Yönetmen Carol Simón'un en güzel sinematografisi! Güzel kırsal kasabaya iniş yapan yönetmen dış mekânların, ağaçların, nehirlerin ve sayısız güzel sözlerin hoş olmasına olanak sağlayan akıcı çekimiydi. Belki ilk başta ağır gelen film gibi gözükse de aslında temizce akan ve bir anda bitten bir filmdi. Sizlere sunarken, hepimizin içine giren sevgi duygusu ve draması/komedisi vardı diyor keyifli izlemeler diliyorum.

seris_comment 4 years ago

Macbeth'in Trajedisi

Joel Coen

9 Gönderi

The Tragedy of Macbeth Evet bu ay Oscar'a aday olan filmleri yavaştan izlemeye başlayabilirim az zaman kaldı ise. Bugün sizlere aslında bir William Shakespeare'in aynı adlı trajedisine dayanan 2021 filmini izledim. Ağır ve tiyatrosal giden yapım A24'dün yapımcılığını yapmıştır. Bakalım…devamıThe Tragedy of Macbeth Evet bu ay Oscar'a aday olan filmleri yavaştan izlemeye başlayabilirim az zaman kaldı ise. Bugün sizlere aslında bir William Shakespeare'in aynı adlı trajedisine dayanan 2021 filmini izledim. Ağır ve tiyatrosal giden yapım A24'dün yapımcılığını yapmıştır. Bakalım ben neler düşünmüşüm. Filmin girişinde başlayan gerilimi o dakikalarda veren ve sonlarına doğru sıkıcı hale gelen filmin ilk başını çok beğendim. Denzel Washington ve Frances McDormand'ın baş karakterini üslendiği bu filmde, Macbeth ismi ile uyarlandığı eserinin ismini taşıyan karakterine güzel derinlik katmaya çalışan Denzel üslenmişti. Tabii Denzel pekte o kadar iç açıcı şekilde oynamamıştı. Bu da aslında tiyatrosal tavırlarında geliştirilmesi gereken yeri gözüme çarpması ile bu düşünmeye girdim. Frances McDormand'ın ise bence bu kadar üst düzey oyunculuğuna karşı denecek bir durum yoktu. Tam bir tiyatroya benzer şekilde senaryosunu yapan ve sinematografisini de üstünde kuran akıcı gitmesine yardımcı olacağını düşünen yönetmen Joel Coen ince ve tarzında yakışan bir beyaz siyah perde işi çıkarmıştı. Tabii yer yer akacı gitmesine olanak sağlayan yan karakterlerse Harry Melling ve Brendan Gleeson oyuncuları dikkatlerimden kaçmayan yan karakterlerdi. Frances'in karakterine daha fazla sağlamlık yapan film, karakteri Lady Machbeth'in hastalığına kadar güçlü ve şeytana benzer şiirsel konuşması ilede dikkatlerimden kaçmadı değildi. Belki çok fazla tiyatro durumları olduğu için arada perde molası verilmesi gereken bir filmdi gibi geldi bana. Ben bu dediğimi yapmadan izlediğim için çok yoğun geçti film benim acımdan. Sinematografine bağlı ve hikâyesine matlık katan renklerini kendiniz hissettiğiniz bu filmde, bir konuşma içinde geçen cümle benim hoşuma gitti. (Güneş neden Ay'dan güçlü değil?) sorusuna çok takıldım. Çok pek sözün olmadığı ama akıcılığın bile artık sıktığı ve insanın düşüncelerini bile şaşırtan bu filmi sizler öneriyorum. Belki iyi anlatamadım pek ama bence Oscar'da alacağı ödülleri bulundan detayları da vardı filmin. Keyifli izlemeler.

seris_comment 4 years ago

Kabus Sokağı

Guillermo del Toro

15 Gönderi

Nightmare Alley Yeni görmem ile hemen izlediğim bu yapım, aslında kitaptan uyarlama olması ve daha önce de çekilen başka filmi olması ile ilgimi çekti. Kitap ismi olan (Nightmare Alley) ismini taşıyan filmimiz aslında herkesin dediği "anlam yüklü değil" sözcülüğü ile…devamıNightmare Alley Yeni görmem ile hemen izlediğim bu yapım, aslında kitaptan uyarlama olması ve daha önce de çekilen başka filmi olması ile ilgimi çekti. Kitap ismi olan (Nightmare Alley) ismini taşıyan filmimiz aslında herkesin dediği "anlam yüklü değil" sözcülüğü ile gözüme batarken, bence yanlış düşünceler ve bakış açısı ile izlendiğini söylemek isterim. Belki çok harika olmasa da, anlamlı olan bir filmdi. Gelin anlamı neymiş bakalım. Kısacası yeni hayatına başlayan karakterimizin hırsını ve kendi hayatına vermiş en büyük hatayı izliyoruz. Bu konu hakkında pek konuşmak istemiyorum izlemeyenler varsa diye. Lâkin pekte konusu bilinmedik değildi. Bu süre içinde de bir kötü yönü daha olan, süresinin uzunluğu oldu. Keşke biraz daha kısa olsa dedim izlerken. Yönetmen Guillermo Del Toro'un yönettiği yapım, sinematografisini güzel göstermesi ile de belki süresini herkes için önemsiz hale getirmeyi çalışsa da benim gözümden kaçmadı. Stan karakterini ve sirk hayatını bizlere gösteren Bradley Cooper gerçekten güzel oyunculuk çıkarmıştı. Tabii her filmde zengin olup fakir olması ve kendini kötü hale sokması sanki her filmde onun peşinden gelmesi de aklımdan çıkmayan yönü oldu. Gelenim asıl afişte ve filmin her yerinde aradığım oyuncumuz olan ve karakteri Lilith'in güçlü kadın simgesine çeviren oyunumuz Cate Blanchett'a, işte oyunculuk işte 1940'lı yılların vaz geçilmez dönemsel ve her kelimesi duruşu ile hasta olduğum Cate'e hayranım. Bu nasıl bir oyunculuk şaşkınlıkla izliyorum. Lâkin gözümden kaçmayan Bradley ve Cate Blanchett'in ikili olarak çok yakışması ve oyunculuk bakımından kusursuz geçen ve beni tam filme bağlayan iki karakterin sahneleri idi. Filmin akışına bağlı sahne geçişleri ve susmaya bağlı siyah ekranlarsa hoşuma gitti. filmde fazlaca yer alan Willem Dafoe'inde oyunculuğuna bayıldığım. Bradley ile eş olan Rooney Mara ise bence çok ilgi çekecek sahneleri yoktu benim açımdan. Telepati ile ölen insanları sanki var olmuş ve hissetmiş tarzını yaşatan Stan, karakterinin asıl temeli babası gibi olmamaktı. Sonunda hak ettiğini bulan Stan, bence filmin nasıl başladığını ve sonunun tekrardan yeni doğmak ile düzenlediğini kart oyununda çıkan sonuna benzeyenleri çok hoştu. Keyifle izleyeceğiniz ve akan konusunun ortalama olsa bile iki karakter uyumuna diyaloglarına hayran kalacağınız bu yapımı öneriyor keyifli izlemeler diliyorum.

seris_comment 4 years ago

The Fallout

Megan Park

16 Gönderi

The Fallout Güzel bir aile ve içinde buldukları farklı bir travma, işte ilk uzun metrajlı filmi olan Megan Park'ın filmi olan "The Fallout" filmini keşfetmem ile hemen izledim. Güzel bir yapımdı demek en iyisi olur kelimesi ile başlamak isterim yazıma.…devamıThe Fallout Güzel bir aile ve içinde buldukları farklı bir travma, işte ilk uzun metrajlı filmi olan Megan Park'ın filmi olan "The Fallout" filmini keşfetmem ile hemen izledim. Güzel bir yapımdı demek en iyisi olur kelimesi ile başlamak isterim yazıma. Aslında tek karakterle başlayan hikâyemiz birden fazla duygu ile başlıyor. Eleştirmelerden aldığı büyük övgü ile ben de bahsetmem gereken Jenna Ortega gerçekten harika performans çıkarmıştı. Bu yüzden filmin temposu hiç ama hiç bozulmadan ilerlemesi onun vermiş olduğu karakter empatisiydi. Bu süre zarfında içinde bulundukları travmatik olayı ise tuvalette saklana 3 kişinin arkadaşlıkları ile destekleyen ve günümüz teknolojik unsurları ile genç neslin gösterildiği mesajlaşma şeklinde gösterdiği güzel yapılardan birisi idi. Vada karakterine baktığım yapımda tabii abartı denecek yerlerin çok olması filmi izlerken benim gözümden kaçıramadıklarını söylemem lazım. Vada'ya çok fazla yüklenildiği yapımda, ailesi ile geçirdiği gergin olayları arkadaşları ile "yeni" demek daha doğru olur. Sarhoş, madde kullanımı ile kendini rahatlamasını anlamakta aslında güzeldi başta. Lâkin empati yaparken bana bile fazla gelen yukarıda yazdığım gibi abartılı sahneleri çoktu bu yazdıklarım gibi. Tabii aslında hem yeni arkadaş hem okul korkusu hem de kız kardeşi ile yaşadığı uyumsuzlukları ailesine hissettirmeyen Vada'dadaydı hatta. Modern Familya dizi ile ünlenen oyuncumuz ise anne karakterini canlandırması benim ilk yarım saatte dikkatimi çekten bir farklı yönü oldu. Bu da abartılacak bir şey olmayan az gözüken Julie Bowen'di. Mia karakteri ise bence en farklı Vada'nın tam tersi olan ama iyi anlaşan bir kurgu karakterdi ikisini birleştirilmesi yönetmenin en iyi özelliklerine gösteren filmi olmuş dedirttirdi. Bu karkteri oynayansa Maddie Ziegler'di. Okulların ABD'de hâlâ böyle durumlarla karıştığı zamanlarda yaşadığımıza hâlâ inanmakta güçlük çekerken bol keyifli izlemeler diliyorum.

seris_comment 4 years ago

Being the Ricardos

Aaron Sorkin

3 Gönderi

Being the Ricardos Uzun yıllarca ABD'yi kasıp kavuran televizyon Show'ları ile 60 milyona ulaşan reytingleri ile dizilerine renk veren Luille Ball ve Desi Arnz'ın (I Love Lucy) dizisinde kariyer ve aile yaşantılarına inen bu yapımı izlemiş bulunuyorum. Büyük ses getiren…devamıBeing the Ricardos Uzun yıllarca ABD'yi kasıp kavuran televizyon Show'ları ile 60 milyona ulaşan reytingleri ile dizilerine renk veren Luille Ball ve Desi Arnz'ın (I Love Lucy) dizisinde kariyer ve aile yaşantılarına inen bu yapımı izlemiş bulunuyorum. Büyük ses getiren bir yapım gibi gözüken ve göz boyama fragmanı ile benim dikkatimi çeken yapım, pekte harika değildi ama güzeldi. Gelin neler yazmışım. Nicole Kidman ve Jarvier Bardem'in baş karakterini yürüttüğü film, ilk başlarda anlamadığım tarzında belgeselle çevrilmesi ile o dönemin yazarlarını, oyuncularını, yapımcılarını gösterme ve röportajlar ile süslemelerini filmin son dakikalar da daha fazla iyi anladığımın altını çizmek isterim. Kısacası Lucille Ball'ın bir soruşturması yüzünden çıkan sıkıntıları üstünde ikilinin nasıl tanıştıklarını, evlenmelerini, kariyerlerini göstermeleri çok klasik bir senaryo olmuştu dedirttirdi. Tabii ikili gerçek hayat karakterlerine yakışan oyunculuğunu da sevdim. Tabii dönemine bağlı eski senaryo üstünden giden yönetmen Aaron Sorkin ve sinematografisini Jeff Cronenweth'in düzenlediği film, en çok içinde çekilen stüdyosu hoşuma gitti. Yoksa pek ilgimi çeken yönü dönemine ait yoktu. Yan partnerlere gelecek olursam, Vivian Vance'ye benzeyen tarzı ile güzelce hayat veren Nina Arianda hoşuma giden oyunculuğu yanı sıra diğer partnerini oynayan, William Frawley'in hayat bulmuş hali J. K. Simmons'ta hoşuma giden oyunculuk performansları çıkarmışlardı. Kısacası belgesel gibi gözüken ama yani film de olamamış yönleri ile ikisini karıştırmak ya da karıştırmamak uğruna böyle bir şey yapan yönetmen, büyük oyuncuların bulunduğu filme pekte iyi davranmış değildi. Peki ben neyini sevdim? Ben en çok gerçek hayattan alınan unsuruna hayran kaldım bir de Hollywood'un nasıl bir dönemde neler olmuşuna. İzlerken mutlu oldum mu? Evet, tabii kusurları hâlâ çok ama izlenmesi ve yaşanmışlara geçmiş komediye bakmak büyük zevk verdi bana. Keyifli izlemeler.